PROLOGUE

Prologue

In this world full of unhuman being. We need to be tough. We need to improve more and kill less. May mga bagay kasing hindi basta basta malalaman, mga bagay na dapat tago lang. We all have secrets. The darkest and ruthless.

Though, we’re all killers.

We killed all part of ourselves so we can survive. We’ve all got bloods in our hands, something had to die so we can stay alive, we all have a hidden monster.

Dahil wala namang taong hindi nag kakasala, ‘yun nga lang, may ilan na nasobrahan.

We came from different kind of family. Mayaman, mahirap… kadalasan mga kriminal. We need it. Hindi namin ginusto ito, sa totoo lang kung pwedeng ipag palit ang karangyaan para sa tahimik at payapang pamumuhay, nagawa ko na.

But I wasn’t born for that, maybe I’m one of cruelest person born in this world. I never had a chance to be soft. I was always bloody knuckles and gun in my hand. I wanted people to be afraid of hurting me.

“Handa na po ang lahat.” Malamig ang gabi, hindi ko inaasahan na hahatong sa ganito ang magagawa ko. But it is my way to protect my home and my family, to protect them no matter what.

Inayos ko ang upo ko at kinumpas ang kamay para papasukin ang mga panauhin. Hindi nag tagal at isa isang inilabas ang mga kawawang batang nakagapos at piring kasabay ang mga nag lalakihang katawan ng mga lalaki.

They accidentally enter my property. Malaki ang signage sa labas na wag mag babadyang pumasok, yet they are here. Murmuring words. Akala naman nila maliligtas sila ng mga hinaing na lumalabas sa bibig nila. I let my men to check the papers from them kanina. No one will bother if Im sitting in this throne since me and my siblings are living separately.

Our cousin Sean are the fully responsible for all of us pero alam kung gumagawa siya ng paraan para gampanan iyon. Kahit hindi naman kailangan since my older brother’s Apollo, Vladimir, and Akito surely good at hiding their identity as a CEO and a lawyer while my sister Amira who’s a cook, who knows kung sino na ang nalason niya since she’s in love with science. And theirs Naja and Nalia the twins, our famous engineer and architect. And then me, the one and only who inherits our bloody bloodlines, and the last child, Keanu, he’s hiding abroad away from this war, we’re afraid that they will hunt him down too, kaya Sean keep him on track lalo na ako.

I snapped out when a paper with a list of name caught me eyes.

“Ma’am. Illegal child trafficking ng mga Magnesia.” Sabi ng lumapit na tauhan ko. At pinakita ang papel ng plano kung saan dadalhin at kung sino ang mga batang ito. They already planned it.

“Track them down. Don’t let them enter our system.” Sabi ko. Malamig ang boses na alam ko kung saan ako nag mana dahil siya lang ang bukod tangi na na nag turo sakin kung paano maging matapang. My grandfather who died in that bloody night.

Alam ni Sean ang mga pinag gagawa ko, sa loob ng ilang taon kong pag tatago, dahil sakin ipinag katiwala ni lolo ang pangalan namin. My siblings are against it, neither our parents, but I’m the one who’s willing to accept death as my journey.

It’s thrill my blood. I’m thirsty to see how much blood will cover my body and dirty bloods are the one who keep my sanity. Kung hindi ko masilayan ang pulang nag papatahimik sa sakin, I’ll go rampage.

“Cleaned them up.” Lumapit ang sampo sa mga tauhan ko upang kamkapan para hanapin ang tracking device na meron sila. Alam ko na ang kalakaran ng hilaw na animal sa paligid ko, sanay na ako sa patakaran at kalakalan nila.

Dahil isa ako sa kanila.

“They are cleaned, Ma’am.” Napakunot ang noo ko dahil sa sinabi niya. No tracking device yet they can track them? Hindi nila malalagyan ang mga bata ng tracking device dahil ngayon lang naman nila ginawa ang bagay na ito. It’s either outside or…inside.

“Checked their skins and teeth.” Hindi ito imposible, in US. Their soldiers have tracking devices inside their skin or teeth. Lalo na sa mga bait for kidnappings. We have device to detect a tracking device kaya madali na iyon.

Once I heard triple beats from the man who have tattoos and peircing. I stare at them, waiting for my command. Nag dilim ang tingin ko dahil sunod sunod ang tunog mula sa mga kasama niya.

So Magnesia’s putting tracking device and self destruct chip to all their mens. Magaling.

“Kill them outside. And take this children to their home.” Iyon lang ang sinabi ko bago tuluyang umalis sa pinag kakaupuan ko. I’m the Queen in this castle, people must obey me…only me.

My life is not like others. Pilitin ko man, hindi pwede. Hindi na pwede. Wala ng mas nonormal kung wala akong ipapautos na patayin o kaya gawing masama. It’s run in our blood. Kailangan buhayin muli ang ang angkang inubos ng buhay.

People judge me like Im a demon, walang katakot takot sa katawan at tangin kinakatakutan. They are afraid of what can I do. Pero kung tutuusin wala akong paki alam sa kanila o sa nararamdaman nila kung ano ako. This is me.. with or without them.

Hindi sila lumaki ng kagaya ko, we have different life. Kung doon sila masaya, let them. Wag lang dadating sa puntong makikisaw saw sa buhay ko, lalo na sa pag mamay ari ko.

I give them my judgment, and that is death.

Being alone makes you hate the world. Shut them in your world—but not for me. Im alone and lonely in this castle but doesn’t mean I’m scared.

I have people around me but It doesn’t mean we are closed. Ni wala ngang gustong lumapit sakin sa takot, nasanay na sila simula ng turuan ako ng pinsan ko at nag iisang pinag katiwalaan ng mg Kazuma. Ang mga Lim.

Pero hindi rin nag tagal ng pilit silang tinatanggal sa mundong ibabaw. Pero hindi ako tumigil hanggang sa makuha ko ang gusto kong makamit. Kung walang tiyaga, walang bunga. At ito na ang bunga na unti unti kong inaani.

Hindi naman ako ganon kasama, pero hindi din ganon kabuti. Dahil sa pamilya namin lagi kaming nasa gitna. Wala sa patakaran namin ang pumatay ng walang kasalanan, at lalong wala sa patakaraan namin ang buhayin ang nag kasala. Kazuma’s are hired private assassins. Depende sa situation ang pag kuha ng mission. Pero simula ng ubusin nila ang lahat ng kalahi namin at tanging kaming mag kakapatid lamang ang natira nag bago na ang patakarang iyon.

Im a woman born with fire inside me, and this world determined to stamp it out. But I will never let them take those flame from my soul. I will kill them first before they kill me.

Dahil sa malalim na pag iisip, sumakit na naman ito. I had this every time I stress myself or something triggered in my mind. Matagal ko ng nararanasa ito pero nawawala din agad sa tulong ng pain killers.

This is the reason why I need to relax my mood and my faces. Hindi ko gugustuhin pumasok sa ospital pag nag kataon.

Naalala ko may ipinadalang sulat sakin ang pinsan ko. Hindi ko ito binuksan dahil sa biglaang pang yayari kanina. At biglang nawala sa isip ko. I don’t use phone. Dahil sabi niya mas gustong tawagan at itext n’ya na lang ang sasabihin kaysa mag sulat. Pero dahil matigas ako, ako ang nasunod.

“Pack your things. School is waiting for you.” Basa ko. Ang laki ng papel pero ganito kaunti ang laman.

Hindi mapagbiro ang pinsan ko, tsaka gusto ko rin namang maranasan kahit na alam ko na ang mga ituturo doon. I’m homeschooled. At may mga libro sa napaka lawak na library at iyon ang pampalipas oras ko.

Well. I don’t think this is a good idea but I wasn’t that bad either. I’ll disguise myself to avoid getting killed earlier, dahil sa mundo namin hindi mo alam kung sino ang papatay sayo, kung kelan ka nila papatayin at kung may pag kakatiwalan ka pa bang tao sa paligid mo.

If someone is cruel to you, over your soft personality and generosity, always respond on their poison with equal parts of sweet honey, with equal parts of dangerous ferocity. I don’t let them step in anyparts of me.

I slice their neck first before It will happen.

Mainit at maraming tao ang bumungad sakin pag pa dating ko sa school. Nasa labas pa lang ako ng gate ang dami na agad nag dadatingin.

And the smells keep digging on my nose is not my type of smell. I’m here standing in the middle of the crowd memorizing the whole place. Malawak ito at napakaraming studyante. I have seen places like this before but I didn’t know that it is their first time to see a transferee.

Sino bang hindi mag tataka, this school is not ordinary actually. I hate to admit it but this school train the students about different kind of self defenses, like mostly bodyguards of highly named personnel are came from here. We have reputation.

This school was founded by my great grandfather, this is their dream. At masaya akong natupad ito.

But the looks from the students are rude and I let them. Hanggang wala silang ginawa sakin. I’m fine with it, but once they touch a single strand of my hair, I won’t let them live.

Mabait pa nga ako sa lagay na to. Medyo mabait.

Ayokong gumawa ng gulo dahil this is my first official time na makakalabas sa lungga ko ng mahabang panahon. Pero hindi ibig sabihin non’ wala na akong alam sa makabagong teknolohiya.

Hindi lang ako nakikisabay sa uso. I only use Mac book and mp3 than phones.

Hindi pa ako nakakalayo ng lakad bulong bulungan na agad ang naririnig ko.

Parte na yata ng isang tao ang manghusga ng kapwa nila. Hindi kinikilala at iniisip ang mga salita bago lumabas ng mga bibig. Naturing napasok pero walang breeding. Nakakawala ng respeto kapag gano’n.

Sabagay, ano bang aasahan ko sa school na ito bukad sa, siraulo na ang mga studyante, may sapak din ang principal. Napahinto ako sa tatlong babae sa gilid ko.

“who’s that bitch”

“Oh my god! And eww niya ha!”

I stare at them darkly, at bakas naman sa itsura nila ang takot. Dapat lang.

Patay malisya akong nag lakad, at nag tuloy tuloy sa office ng principal. May ibibigay pa daw sakin sabi ng registar kanina,

Hindi pa rin naalis ang tingin sakin ng mga taong ito. Para bang bagong salta at handang handang kainin. Para akong pain dito, hindi naman nila ako nainform na parang hilaw na lamang ipinasok sa lunga ng mga hayina ang role ko ngayon. Kulang na lang kagatin ako ng mga tao dito dahil sa tingin at bulong bulunga pa lang, kotang kota na.

At dahil unang tapak ko ngayon sa skwelahan na ito hinayaan ko na lang silang tignan ako at hushagahan, sanay na naman ako dun. Then, Inayos ko ang damit ko baka kasi may kung anong mali, pero naalala ko.

Ako talaga ang mali dito. I just want to experience the schools. Dahil homeschooled ako and I work inside my home. Hindi naman nila malalaman na ako lang naman ang owner ng pinapasukan nila.

Usually, I have my brothers or my cousin to attend my important meetings.

I stop in front of the principal office, Isang malakas ng tunog ang gumising sa diwa ng aking pinsan. Dahil butihing bata ako, ako lang ang makaka- pagbukas ng ganun sa pintuan n’ya at dahil doon agad sumalubong sakin ang alaga ng mabait kong pinsan,

Great. Ang bait namin diba? Pero Reflexes na n’ya iyon. Sa mundo kasi namin, hindi mo malalaman kung kelan ka babawian. Maigi ng handa sa lahat.

Nasambot ko ang dalawang matalim na bagay sa gawi ko, at tinaasan siya ng kilay. Dahan dahan kung sinarado ang pinto at pumunta sa table n’ya.

“Welcome my dear cousin.” He said while smirking. He usually do this to annoy me, pero dahil kailangan ko ng good vibes hindi ko muna papatulan, baka bukas na lang. I can’t let him ruin my mood today.

“I’m glad that you miss me.” Sabi ko habang walang kabuhay buhay na umupo. Sarkastiko itong ngumiti at may inilahad sakin.

“Oh come on, didn’t you miss your cousin?”

Hindi ko talaga mahimigan ang isang ito. Sa ilang taon naming mag kasama, hindi man psychically. Kilalang kilala ko na ang pag ka buo ng buto nito. Kung tutuusin para s’yang bata lagi, hindi marunong mag matured. Napailing na lang ako habang nakatingin sa kanya.

“Deje de ser tan pendejo.” Stop being a dork. I murmur,

He look at me,”Why my dearest?” then he smirk.

Napatitig lang ako sa kanya dahil sinasagad talaga ako ng lalaking ito. He playfully flashes his annoying smirk habang ako medyo nag iinit na ang mukha dahil parang sasabog ako pang asar kasi. I breathe, bago siya tinitigan ng masama.

Nakuha n’ya naman ang gusto kong mang yari dahil naiirita na ako. Baka mapag buntungan ko ang lahat ng makasalubong ko pag nag kataon. He raise his both hands accepting his defeat.

Good.

“Fake papers? Really?” Sa pag kakataong ito s’ya naman ang kumunot ng noo at nag didilim kung tumingin.

“Yes. It’s for you’re safety.” Tumikhim siya at inayos ang tie na para ba siyang sinasakal nito. Habang binabasa ko ito, isa lang masasabi. Sa documentong ito siguro tatlo o apat na lang ang natitirang totoo.

Hindi ko yata nasabi na, hindi na kailangan. Pero dahil makulit ito at ang tagal makipag talo, kaya no choice kundi tanggapin ang sinasabi n’ya.

“Whatever. I will bounce out, ayokong malate sa unang araw ko dito.” Sabi ko.

Paalis na sana ako ng tinawag nya ulit ako. I look at him with what-now-look.

“Please don’t be friendly, they will take advantage on you.” Nahimigan ko ang ibig sabihin n’ya. Kaya tumango lang ako. As if naman,

Me with friends? Impossible. Sa mapag matang tao at mapang husgang bibig, mas gugustuhin ko pang mag isa. Tsaka hindi naman ako ganon kafriendly—kung mag kataon man. Swerte nila, pero mawawala rin iyon.

Hindi pa ako nakakalabas ng silid ng bigla niya akong tinawag.

“Where’s Laxus?” Napako ang paa ko ng marinig ang pangalan niya.

Isang mahinigang tingin ang ginawad ko sa kanya bago lumabas.

Nadaanan ko ang malawak na field, gusto ko sanang tumambay muna pero may klase na. Sa susunod na lang siguro. I tried another route, sinaulo ko naman ang university map, kaya kampante akong hindi maligaw.

May mga lumang building sa palikod ng school. Matatas din ang talahib, tsaka tahimik…hindi na pala. Habang palapit ako sa isang pasilyo palakas ng palakas ang boses nila.

Boses ng mga kalalakihan. The laughter and sobs are mixing. Hindi naman ako bobo para hindi malaman na bullying yo’n.

Pero ano bang bago? Kahit na trained sila hindi maiiwasan ang mga ganitong gawain. Every school have these kind of treatment.

“Get lost! Ayokong makita ang pag mumukha mo sa dadaanan ko. Kung ayaw mong dagdagan ko pa yang nasa katawan mo!” Sigaw nung sino man, ito na ba yung sinasabi ng pinsan ko?

Mabilis na nanakbo ang isang lalaking sira sira ang uniform, nakita n’ya ako at nanlaki ang mata. Para bang sinasabi na wag na akong tumuloy. Sa gulat ko bigla s’yang tumakbo palayo.

“Ang weird ng mga tao dito.” Hindi ko ininda ang babala n’ya at mabilis na nag patuloy. Pinagaan ko ang hakbang ko bago dumaan sa harap ng limang kalalakihan. Nakatalikod sila sakin, pero kita ko sa katawan pa lang pamihadong hindi ka masisikatan ng araw.

They are wearing uniforms while smoking. Hindi ako pinalaking paki alamera kaya hinayaan ko sila at mabilis na lumagpas sa kanila. Medyo malayo layo na ako ng marinig ko ang boses nung kasamahan nila.

“Someone is here.” Seryoso ang pahiwatig n’ya. For the first time, someone recognized my presence. Madalas kasi walang nakakapansin sakin dahil I usually do the things I did earlier. Mukhang insayado ang kagawa n’ya.

I wonder who teach them? Saan naman kaya napulot ni Sean ang nga yun. Madaan pala mamaya sa faculty.

Surprise visit kung ba ga.

At para hindi mahuli, nag madali akong pumunta sa dapat kong puntahan. Five minutes late ako. Ayoko namang may bad impression agad sakin, I want to have low profile. In case na rin. Really low profile.