Chapter 42 - Confession

Xena

Ikinurap-kurap ko ang mata ko upang pigilan ang mainit na likido na gustong kumawala mula roon, ngunit hindi iyon nakatulong nang sunod-sunod nang pumatak ang malalaking butil.

Maagap na pinahid ko ang luha kong nagpapalabo sa paningin ko at lumunok ng ilang beses kahit na ramdam ko ang panginginig ng labi ko bago nagpatuloy."M-Mahal kita, tanggap ko naman kahit na may mahal ka pang iba, sumugal pa rin ako kahit na alam kong malaki ang posibilidad na matalo lang ako sa huli, kaya kong tanggapin ang pagkatalo kaya nga sumubok ako. Alam mo ang hindi ko kaya? 'Yong makipagkompetensiya sa isang taong patay na para lang mahalin ako ng taong mahal ko! Hindi ko 'yon kaya! Hindi ko kayang habang-buhay na lokohin ang sarili ko na ako ang mahal mo kahit na alam ko naman ang totoo na hindi at nakikita mo lang siya sa katauhan ko. Mahal kita, kaya iniwan kita! Gano'n kita kamahal na hindi lang ang sarili ko ang nagawa kong saktan kundi pati na ang pamilya at ilang kaibigan ko. Hindi kita sinisisi dahil desisyon ko naman 'yon at nakaraan na. It was my entire fault," pag-ako ko sa kasalanan.

Huminga ito nang malalim, bakas na bakas sa mata nito ang galit.

Karapatan nito iyon na maramdaman kaya hindi ko ito masisisi, kasi ako rin naman ay gano'n din ang nararamdaman ko patungkol sa sarili ko mismo.

Tumawa ito nang pagak kapagkwan. "P*tangina na 'yan. Si Sophie? Patay na siya, Alexena! Pero akala mo siya ang mahal ko?! F*ck! Bakit? Hindi ba naging sapat ang mga ginawa ko at hindi ko ba naiparamdam sa iyo na ikaw ang mahal ko?! Ikaw lang, Alexena! Oo nga at may hawig kayo pero sa durasyon ng naging pagsasama natin, kailanman ay hindi ko naipagkamali at hindi ko binuhay sa katauhan mo si Sophie. Aaminin ko, mahal ko si Sophie, pero hanggang kaibigan lang iyon. Sa lahat noong mga sinabi mo, alam kong may pagkukulang ako dahil sa hindi ko nasabi sa iyo ang tungkol sa kanya. Hindi dahil sa siya ang mahal ko o gusto kong itago sa iyo 'yon, kundi dahil sa mga panahong iyon ay masakit pa rin sa akin ang pagkawala niya nang maaga. Hindi ko pa kayang pag-usapan kaya nga sa tuwina ay tinatapos ko ang usapan kapag tungkol na sa kanya ang paksa, kasi ayokong maalala ang sakit at masira ang pagiging masaya ko dahil kasama kita."

Iniiwas ko ang tingin ko.

"Hindi ko sadya, siguro nga ay may pagkakataon na natawag ko ang pangalan niya sa pagtulog ko noon pero dahil lang iyon sa panaginip na paulit-ulit kong nararanasan simula noong namatay siya dahil sa aksidente."

Naikuyom ko ang kamao ko.

D*mn.

"Mahal kita, Alexena. Ikaw ang dahilan kaya ako nakalaya sa dalamhating nadarama ko sa pagkawala ng kaibigan ko, ikaw ang dahilan kaya nagawa kong patawarin ang sarili ko na hindi ko magawa-gawa noon dahil sa sinisisi ko ang sarili ko dahil wala ako sa tabi niya at wala akong nagawa para protektahan at iligtas sana siya. Ikaw ang mahal ko! Ikaw lang ang minahal ko ng ganito, pero t*ngina lang! T*nginang maling akala mo, dahil do'n ay iniwan mo ako at sinira mo ang lahat nang mayroon tayo!"

Nahigit ko ang aking paghinga.

Fck. Mahal ako nito?

Lalong nanakit ang dibdib ko dahil sa sinabi nito, ang tagal ko rin kasing hinintay na marinig iyon dito, pero huli na. Nagawa ko na ang hindi ko dapat ginawa.

Hindi ko makuhang magbunyi at magsaya, kung noon ko siguro iyon narinig mula sa bibig nito ay baka nagtatalon na ako sa tuwa, pero sobrang laki ng kaibahan ng noon at ng ngayon. Komplikado na ngayon ang mga bagay, ginawa kong komplikado ang lahat. Ako ang sumira ng sana ay masayang samahan na mayroon kami.

Nakakatawa kung iisipin, kung kailan kasi huli na ay saka pa namin nasabi at naamin sa isa't isa ang mga salitang kay sarap sanang marinig noong kami pa. Huli na ang lahat. Kung kailan nasaktan ko na ito ng sobra.

Hindi ko mapigilang makadama ng pagsisisi at panghihinayang.

Humugot ako ng hangin bago malungkot na ngumiti. "Kahit kailan hindi ko naranasan na sabihan mong mahal mo ako. Hindi mo maiaalis sa akin na magduda sa nararamdaman mo, ramdam ko pero wala kang sinasabi. Nakakalito, lalo pa noong nalaman ko ang tungkol kay Sophie, pati na noong sinabi mo na siya ang mahal mo."

Nagsalubong ang kilay nito. "Kailan ko 'yon sinabi? Wala akong natatandaan na sinabi ko iyon."

"Noong unang beses din mismo na napakinggan ko ang pag-uusap ninyo ninyo ng mom mo. You told her na hindi ka nalilito at alam mo kung sino ang mahal mo," paalala ko rito sa narinig ko.

Lalong nagsalubong ang kilay nito, mukhang inaalala ang nangyaring iyon. "Sa naaalala ko ay ikaw ang tinutukoy at sinabi kong mahal ko kay mom dahil ipinipilit niya na baka ginagamit lang kita para makaahon ako sa sakit na nadarama ko sa pagkawala ni Sophie."

Bigla ko na lang naalala na wala itong binanggit na pangalan.

Ako nga ba ang tinutukoy nito noon?

Fck. Ang tanga ko. Nag-assume ako base sa kung ano lang ang narinig ko. I was blinded by my own thoughts and emotions.

"Dahil lang do'n ay kung anu-ano na ang pumasok sa isip mo?" paninita nito.

Hindi iyon basta "lang"!

Gusto ko itong sigawan ngunit mas pinili ko na alisin na lang ang tingin dito. "Masisisi mo ba ako? Para akong nangangapa sa dilim, hindi ako manghuhula, Mikael. Ni wala akong assurance na panghahawakan sa iyo at sa kung anong nararamdaman mo sa akin.  Oo, nobya mo nga ako, pero sa totoo lang ay hindi ko alam kung ano ang papel ko sa buhay mo noon," pag-amin ko.

"Wala kang tiwala sa akin," mahinang turan nito.

"N-No. I trusted you enough, Mikael. Ibinigay ko ang lahat sa iyo... tiwala, pagmamahal pati na ang sarili ko, halos wala na ngang natira para sa akin. Ang tagal kong naghintay para mahalin mo at sabihin mo sa akin kung ano ang mga tumatakbo sa utak mo. Pero wala, wala kang nabanggit. I trusted you, pero bawat araw na lumilipas na hindi mo sinasabi sa akin ang mga bagay-bagay, nababawasan din ang tiwala ko sa iyo hanggang sa naubos na, napalitan na ng pagdududa at sumuko na lang ako para sa inaakala kong makakabuti para sa iyo... sa ating dalawa."

Umiling-iling ito ngunit hindi na kumibo pa.

Malungkot ko itong pinagmasdan. Ngunit mas nalulungkot ako sa nakikita kong sakit sa mata nito.

Gusto ko nang tapusin ang pag-uusap namin kaya lulubusin ko na ang komprontasyon na nangyayari at sasabihin na rito ang nagpalala lalo sa sitwasyon namin noon.

Huminga ako nang malalim. "Did you that I saw you that day. "

"What?"

Ngumiti ako nang mapait at naalala ang malungkot na araw na 'yon."That was the same day na uuwi dapat ako sa probinsya namin. Wala naman talaga sa plano ko na iwanan ka, pero dahil may kakaiba akong napansin sa mga kilos mo habang magkasama tayo noong araw na iyon kaya napagpasyahan kong sundan ka nang palihim hanggang sa makarating sa sementeryo. Naroon ako sa malayo habang pinapanuod ka. Nakita ko kung paano ka umiyak sa isang puntod, 'yon ang unang pagkakataon na nakita kitang umiyak. Ang sakit makita na nasa gano'n kang estado at wala akong magawa. Tiniis ko na huwag kang lapitan, hanggang sa napagpasyahan mo nang umalis, nanatili naman ako. Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko, pero sadyang curious ako sa kung sino ba ang nakalibing doon kaya pagkaalis mo ay nilapitan ko ang puntod.

"At doon ko nga nalaman, doon ko natuklasan na p-patay na siya—si Sophie. Hindi ko inaasahan 'yong naramdaman ko that time, pero nasaktan ako. Masakit malaman na 'yong itinuturing kong karibal ay patay na pala. Napaka-unfair ng laban. Naisip ko nga, anong laban ko sa kanya?

"I was nursing my broken heart, pero alam mo 'yong pilit na sumisiksik sa isip ko? 'Yong nakita kong pagdadalamhati mo at sabi ko sa sarili ko, hindi ko kaya, hindi ko na kayang isipin na makita ka pang muling nahihirapan nang gano'n. Kaya no'ng oras din mismong iyon ay nagdesisyon na akong umalis na lang para maka-move on ka na at tuluyan nang maging masaya."

Nanatili itong tahimik at hindi ako pinigilan sa pagsisiwalat dito ng mga bagay na ipinagpapasalamat ko.

Humugot ako ng hangin. "Hindi ko malilimutan ang araw na 'yon dahil nilusaw no'n ang lahat ng pag-asa at pangarap ko para sa ating dalawa, alam mo ba 'yon?"

Nakita ko kung paano nagtagis ang bagang nito. "Tinanong mo sana ako! Kinompronta mo sana ako, hindi 'yong iniwan mo na lang akong bigla sa ere! Kaya ko namang ipaliwanag sa iyo ang lahat! Pati na 'yong mga sinasabi mong pag-iyak! Fck! Paano akong hindi maiiyak? That was the day that I've finally found and gave the forgiveness I've been yearning for years after her death! Pero ano?! Iniwan mo ako! At para mo na rin akong pinatay!"

Para akong itinulos sa kinatatayuan ko sa narinig.

Mabigat ang naging paghinga nito, halata ang galit sa mukha. "Sa tingin mo sasaya ako kapag wala ka?! Ni hindi ka nag-abalang tanungin ako kung ano ba ang mararamdaman ko! Nagdesiyon ka kaagad nang hindi ako kinakausap. Sino ka sa tingin mo para magdesisyon para sa kung anong makakapagpasaya sa akin?!" galit na sabi nito.

I know. I was just no one. Until now, I'm nothing.

Akala ko ay ako lamang ang may dapat na sabihin. Pero ito rin pala, naipon ang mga salita para sa aming dalawa sa mahabang panahon. Ngayong sumasambulat ay pareho lamang kaming nagugulat at nasasaktan.

"I want you to be genuinely h-happy, Mikael. I want you to move on from the past, per—"

"Move on?! Move on?! The hell with moving on! I can't! How can I move on?! Tell me!" gigil na putol nito sa sinasabi ko.

Hindi ako makakibo.

Hindi ko rin kasi alam. Kung alam ko... sana ay hindi na ako nasasaktan ngayon. Sana ay hindi ko na ito mahal ngayon.

"How can I move on when I'm still crazily in love with you?! D*mn it! Sobrang sakit na! Honestly, I don't want this feeling anymore. P*ta, sa dami ng babae. Bakit ikaw pa?! Bakit isang katulad mo pa ang minahal ko?!" puno nang hinanakit at pagsisisi na sabi nito pagkatapos ay tuloy-tuloy na itong lumabas nang walang paalam.

Naiwan akong tulala dahil sa mga narinig mula rito habang nakatingin sa pinto ng kusina na nilabasan nito.

Should I follow him?

But how, when he's hurting d*mn much again?

And now I know clearly that it's all because of me.

Hindi ko mapigilan ang paninikip ng dibdib ko dahil sa ayaw maampat na luha ko. Rumaragasa ang reyalisasyon at emosyon ko.

"Sorry. Sorry. Sorry," paulit-ulit kong sabi kahit na alam kong wala na ito at hindi na nito ako maririnig pa.

Sinapo ko ng mga kamay ang mukha ko at nagsimulang humagulgol.

Hindi ko na kaya.

Maraming taon ang tiniis kong mapalayo rito, pero mali pala ang naging desisyon ko. Walang nangyari sa ginawa ko. Wala akong napala. Pagkatapos ng lahat ng sakripisyo, sakit, pagdurusa at pangungulila rito ay wala akong inani kundi ang galit nito.

Bakit ang tanga ko? Bakit kailangang mangyari 'to? Mahal pala ako nito pero napakatanga ko, sinaktan ko ito pati na ang sarili ko. Pero wala nang mas sasakit pa sa huli kong narinig mula sa bibig nito bago umalis.

Wala akong kuwenta.

Nagulat ako nang biglang may yumakap sa akin mula sa likuran. Iniangat ko nang bahagya ang ulo ko.

Si Zelle.

Naramdaman kong pumapatak din ang luha nito sa braso ko.

Lalong lumala ang nararamdaman ko.

Ang hapdi na ng mata ko at nagbabara na ang ilong ko sa sobrang pag-iyak, hindi na ako makahinga nang maayos pero wala akong pakialam basta patuloy lang ako sa paghagulgol.

Sa mga nakalipas na taon ay ngayon ko lang nailabas ang lahat ng ito, kinimkim ko lang ang lahat dahil akala ko ay magiging maayos ako sa paglipas ng panahon.

Hindi ko alam kung gaano na ba ako katagal umiiyak. Akala ko ay hindi na titigil sa pagpatak ang mga luha ko pero nandito pa rin sa dibdib ko ang sakit.

Huminga ako nang malalim at pinahid ang basa sa pisngi ko.

Umalis na sa pagkakayakap sa akin si Zelle kapagkwan, umupo ito sa silyang katabi ng sa akin. Hinawakan nito ang kamay ko, tanda na parang ipinaparamdam na hindi nito ako iiwan at nagpapaalala na hindi ako nag-iisa.

Napangiti ako nang mapait.

Lagi naman, 'di ba? Ako lang naman ang walang kuwenta at iniwan ang mga ito noon nang basta-basta.

"Narinig ko ang lahat, hindi ko gustong makinig pero nagising kasi ako noong narinig ko na nagtatalo kayo," malat ang boses na sabi nito.

Tumango lang ako at pinisil ang kamay nito.

Inusog nito ang silya palapit sa akin at hinila ako para mayakap muli.

Nag-init tuloy ulit ang mata ko nang lumapat ang ulo ko sa balikat nito.

Huminga ako nang malalim para pigilan ang pagbagsak ng luha ko. "S-Sorry. Sorry, Zelle. S-Sorry sa ginawa ko sa inyo noon," hinging paumanhin ko.

Ito ang unang pagkakataon na nanghingi ako ng tawad rito simula noong umalis ako at nagbalik.

"A-Alam ko na huli na. Pero sorry, sorry talaga. Kung sana lang hindi ako naging tanga noon, hindi sana magkakaganito ang lahat," sumisigok na patuloy ko.

"Hush. Shhh. Okay lang. Okay na. Hindi mo kailangang mag-sorry, naiintindihan ko, okay? Magiging maayos din ang lahat," pag-aalo nito.

Pero bakit ang tingin ko ay mukhang hindi na?

"H-Hindi ko alam kung maaayos ko pa ba ang mga bagay na nasira ko na. Pati na ang mga tiwala ng mga taong iniwan ko noon. Pinagsisisihan ko naman ang ginawa ko, e. Pero alam ko na hindi sapat 'yon para sa sakit na naidulot ko sa inyo."

"Shhh. Tama na."

Umiling-iling ako. "A-Akala ko, magiging maayos na ang lahat. Pero hindi, lalo lang naging magulo. Napakatanga ko kasi, e."

"Tama na. Hindi mo kailangang sisihin ang sarili mo, ginawa mo lang ang sa akala mo ay tamang gawin ng mga panahon na 'yon. Sa totoo lang, kung ako rin ang nasa posisyon mo, baka gano'n din ang gawin ko, baka ganito rin ang mangyari," patuloy na pag-aalo nito.

Hindi ako kumibo.

"Pero tama rin si Mikey, sana tinanong mo muna siya at hindi ka kaagad nagdesisyon lalo pa at hindi lang ikaw ang involve na masasaktan sa gagawin mo," pangaral nito.

Tumango ako.

Wala na. Huli na. Magsisi man ako ay hindi ko na maibabalik at maitatama ang mga bagay at desisyon ko na nagawa ko na.

Huminga ako nang malalim at kumalas sa pagkakayakap nito.

"Okay ka na? Gusto mo ng tubig?" tanong nito.

Ang suwerte ko at may pinsan akong katulad nito.

Ngumiti ako kahit na ramdam ko pa rin ang kirot sa dibdib ko.

Tumayo ito at kumuha ng isang basong tubig, pagkatapos ay bumalik para iabot sa akin.

Napatingin ako sa mukha nito at natawa ako nang makitang namumula ang mata at ilong nito.

"Ang pangit mo yata ngayon?" biro at turo ko sa mukha nito.

Sa halip na ma-offend ay natawa rin ito. "Okay lang. Atleast natawa ka. Pero mas pangit ka, ang pula-pula ng nguso at ilong mo tapos namamaga pa 'yang mata mo," ganti nito.

Ngumuso ako bago uminom ng tubig.

Pinagmasdan lang ako nito pagkatapos ay nagpaalam na may kukuhanin lang daw saglit na tinanguan ko lang.

Hindi ko alam kung anong oras na, ramdam ko ang pagod dahil sa pag-iyak at komprontasyon na nangyari.

Kinusot ko ang mata ko dahil sa hapdi.

Kalaunan ay napabuga ako ng hangin at tumitig sa baso.

Hindi ko alam kung paano ko pa pakikitunguhan at pakikiharapan si Mikey pagkatapos ng nangyari. Grabe ang galit na nakita ko rito kanina.

"Nag-iisip ka na naman. Tigilan mo na 'yan, ipahinga mo naman ang isip mo," puna ni Zelle nang maabutan nito akong nakatingin lang sa baso.

Pilit na ngumiti ako.

Inilahad nito ang kamay. "'Lika na. Mamahinga ka na. Malapit na yatang magliwanag," pagyayaya nito.

Tinanggap ko ang kamay nito at nagpahila para makarating sa kuwarto ko.

Pinahiga ako nito kaagad at kinumutan. "I-try mong matulog, okay? Magiging maayos din ang lahat," sabi nito nang nakangiti bago ako niyakap at pinatay ang ilaw bago lumabas ng kuwarto ko.

Ang suwerte ko pa rin dahil may taong katulad nito sa buhay ko, 'yong naiintindihan ako at handang manatili sa tabi ko kahit na hindi na ako kainti-intindi at ang sarap ko nang iwanan.

Bumuntung hininga ako at pumikit.

Pilit kong inaalis sa isip ko ang mga nangyari.

Pero napadilat ako nang biglang bumukas ang pinto ng kuwarto ko at naramdamang may umupo sa kama ko.

Akala ko ay ang pinsan ko na nagbago ang isip at sasamahan akong matulog. Pero hindi pa ako nakakahuma nang bumukas ang ilaw at tumambad sa akin ang nag-aalalang mukha nina Cloud at Hero.

D*mn. Tinawagan ba ni Zelle ang mga ito?

"Lalong pumula ang nguso mo. Hinalikan ka ba ni Miks?" walang habas na tanong ni Cloud.

Hays. Gags talaga.

Umiling ako kaagad.

"Ah, hindi ka hinalikan kaya ka umiyak at namumula ang ilong mo?" patuloy pa nito.

Nagulat ako nang binatukan ito ni Zelle. "Gago!"

"Aw! Sorry na, gusto ko lang pagaanin ang nararamdaman ni Lexy," kakamot-kamot sa ulong sagot ni Cloud.

"Ang pula ng ilong mo," sabi naman ni Hero na nasa tabi ko na.

Hinaplos nito ang namumula kong ilong bago ako niyakap nang maingat.

Nagtutubig na naman tuloy ang mata ko, pero napawi 'yon nang marinig ko ang makulit na boses ni Cloud.

"Group hug!"

Sa halip na tuluyang maiyak ay napangiti ako at nailing-iling.

Abnormal talaga.