Chapter 59 – Ang ala-ala ng nakalipas

Nang makarating sila sa villa ay nag-usap sila.

Pumunta sila sa kanilang kwarto at umupo sa sofa.

"Kent, sino si Mark? Bakit mo tinawag na John si Mark?" Tanong ni Ada kay Kent.

"Si Mark ay iyong kaibigan sa pagkabata. Sinabi niya, mayroon kang ipinangako para sa bawat isa, noong bata pa kayo." Sabi ni Kent.

"Ganun ba? Ibig mong sabihin ang kaibigan ko sya, kaya nagtitiwala ako sa kanya, ngunit bakit niya ako inilayo sa iyo? Kung talagang nagmamalasakit siya sa akin, bakit hindi niya sinabi sa iyo na magkasama kami?" Umiiyak si Ada habang sinasabi ang mga salitang iyon.

Nilapitan siya ni Kent at niyakap, habang ang isang kamay nito, nakahawak sa mga kamay.

"Hindi ko talaga alam kung ano ang balak niya, kung bakit niya nagawa iyon! Sa araw ng ating pagtatapos, siya ang huling taong nakausap mo bago ka nawala. Hindi mo ba naaalala ang pinagusapan nyo?" Tanong sa kanya ni Kent.

"Hindi, hindi ko talaga maalala. Ang alam ko lang, kasama ko siya sa sasakyan bago kami aksidente. Nagtalo kami, gusto ko nang umuwi, pero ayaw niya!" Sabi ni Ada.

"Hayaan mo na, ang mahalaga ngayon, alam natin kung sino si John. Pagbabayaran niya ang lahat ng ito." Sabi ni Kent at niyakap ulit si Ada.

Matapos pag-usapan ito, humiga na sila ...

~

Makalipas ang ilang araw ...

Ayon sa imbestigasyon si Mark ay nagtapat na kanyang pagkakasala.

Nang maglaon sa affidavit, pinlano nilang nila ni Joice na dukutin si Ada. Ngunit iginiit niya, na wala sa kanilang pag-uusap na papatayin o sasaktan sina Kent at Ada.

Nilalayon nilang dukutin sila Ada at ilayo ang kanilang sarili mula kay Kent, ngunit pinapatay nina Joice at Kent ang bawat isa.

Pag-alala tungkol sa nakaraan ...

Sinundan niya kaagad si Kent ng umalis siya sa istasyon ng pulisya, matapos makatanggap ng tawag. Nagtago lang si Mark pagdating sa abandonadong bahay. Tumango lang siya. At aminado siyang binaril niya si Kent nang gabing iyon. At agad niyang kinuha si Ada at pinagamot sa rest house nila. Tinawag niya ang kanilang kilalang Doctor upang gamutin si Ada.

Tumagal din ng ilang araw bago nawala si Ada ...

Ang sandaling iyon, pagkatapos ng ilang araw ...

Dahan-dahang iminulat ni Ada ang kanyang mga mata at tumingin sa paligid. Nakita niya si Mark na nakayuko sa gilid ng kanyang kama.

Hinawakan niya siya sa ulo upang gisingin ito.

"Ada, gising ka na! Gising ka na rin!" masayang sabi ni Mark.

"Nasaan ako?" Tanong ni Ada, dahil hindi ito mukhang ospital, mukhang normal na silid ito.

"Nasa resthouse kita. Dinala kita muna dito, para mailayo kita sa mga nais pumatay sa iyo!" Sabi ni Mark.

"Ha? Kumusta naman si Kent? Ano ang nangyari kay Kent? Nasaan siya?" Tanong ni Ada kay Mark.

"Wala na si Kent ... Patay na siya." Malungkot na sinabi ni Mark, ngunit nagsinungaling siya.

"Ano? !!! Hindi! Hindi totoo ang sinasabi mo! Buhay pa si Kent! Paano siya mamamatay?" Hindi makapaniwala si Ada sa narinig.

"Patay na siya, may bumaril sa kanya! Pasensya na." Sabi ni Mark.

"Hindi!!! Hindi patay si Kent!!!" at malakas na sumigaw si Ada habang umiiyak, kaya lumapit sa kanya si Mark at yumakap.

"Huminahon ka, hindi ka pa masyadong maayos!" sabi ni Mark.

"Hindi, hindi, hindi patay si Kent! Mangyaring dalhin mo ako kay Kent ngayon! Gusto ko siyang makita!" Sigaw ni Ada kay Mark habang nakikipaglaban siya rito.

Pinilit niyang kunin ang kanyang dextrose, ngunit pinigilan ito ni Mark.

"Please Ada, nagmamakaawa ako sa iyo. Kumalma ka lang. Kapag gumaling ka, pupunta kami kay Kent, okey?" Sabi ni Mark habang nakayakap sa kanya.

"Kent ... Kent ..." sabi ni Ada habang umiiyak at hanggang sa makatulog ulit.

Hanggang sa lumipas ang mga araw, hindi pa rin siya dinadala ni Mark kay Kent. Ayaw din ni Mark na pahiramin siya ng cellphone dahil sinabi lang niya na walang signal sa resthouse.

Isang araw ay naka-impake na sila ng kanilang mga gamit. Pag-alis sa lugar, naisip ni Ada na pupunta sila kay Kent ngunit nagkamali siya.

Habang naglalakbay, napansin ni Ada na naglalakbay sila palayo sa Lungsod kung saan sila nakatira ni Kent. Agad niyang tinanong si Mark.

"Mark, saan tayo pupunta?" Tanong ni Ada habang nakatitig kay Mark.

"Pupunta tayo kay Kent." Nagsinungaling si Mark.

"Talaga? Sabihin mo sa akin ang totoo, saan tayo pupunta?" Tanong ulit ni Ada.

"Wait lang. Darating din tayo dun!" sabi ni Mark.

Ngunit alam ni Ada, na nagsisinungaling siya, iba si Mark ngayon ...

Makalipas ang ilang araw, nagtaka siya tungkol dito. Lalo na, noong nais niyang gamitin ang telepono upang tawagan si Kent at ang kanyang mga magulang, ngunit hindi siya pinayagan ni Mark. Wala daw signal doon.

Samantalang, nakita niya ito minsan na may kausap sa telepono. Mula noon, nagsimula siyang magduda kay Mark, na para bang may pinaplano itong masama.

Hindi nasiyahan si Ada sa dahilan ni Mark, alam nya na tinatakas siya ni Mark at malayo kay Kent.

Naisip niya agad na agawan ng manibela si Mark.

Nagulat si Mark sa reaksyon ni Ada.

"Ada, stop! Delikado ito para sa atin!" sigaw ni Mark.

"Ibalik ang sasakyan! Gusto kong umuwi!!!" Sigaw din ni Ada habang hinahawakan ang manibela.

"Hindi, hindi ko kaya!" sabi ni Mark.

"Bawiin mo ngayon!!! Gusto kong umuwi!!!" Utos ulit sa kanya ni Ada.

"Hindi naman !!!" Sigaw ni Mark.

Sinusubukan nilang hawakan ang manibela hanggang sa ...

Ang kanilang sasakyan ay nahulog sa tubig.

Tinanggal kaagad ni Ada ang seatbelt ngunit hindi mabuksan ang pinto ng kotse. Agad siyang tinulungan ni Mark.

Ngunit unti unting hindi siya makahinga at nawalan ng malay.

Tumagal din ng ilang linggo para magising si Ada mula sa pagkawala ng malay.

Nang imulat niya ang kanyang mga mata wala siyang maalala ...

Dahil sa pagmamahal ni Mark kay Ada, nagpasya siyang magpanggap na asawa niya at ang pag-iisip ang pinakamahusay na paraan, upang malayo siya kay Kent. Pinalitan din niya ang kanilang pangalan, siya ay John at Ada ay Jasmin ...

Matapos gumaling si Ada at mabawi, nagpasya si Mark na pumunta sa ibang bansa at pagkatapos ay tumira sila doon.

Sa mga oras na kasama niya sina John o Mark, nagtaka rin si Ada kung siya ba talaga ang asawa. Kasi wala talaga siyang nararamdamang kay Mark.

Pinaghihinalaan pa niya na, noong nililinis niya ang singsing sa kasal, nagtaka siya sa pangalang nakasulat dito - "Kent at Ada".

Natagpuan niya ang pag iisip at paghihinala, tinanong ni Ada sa sarili kung sino sina Kent at Ada, habang ang pangalan niya ay Jasmin?

Pinag-isipan niya ito at pinilit pa ring tanungin si John tungkol dito, ngunit hindi siya sumagot at iniwasan niya ang mga tanong nito. Mula noon ay itinatago na lamang niya ang singsing sa kasal.

Pagkalipas ng buwan ay nanganak siya ng isang batang babae at pinangalanan itong Charmaine.

Simula noon, nagpalipat lipat na sila ng mga bahay at lugar ni John / Mark, kahit na iniisip ni Ada kung hindi na siya magrereklamo pero wala siyang magawa.

Hanggang sa isang araw ay nagpaalam sa kanila si John / Mark, at umalis. Katuwiran lamang niya na kailangan niyang alagaan ang kanilang negosyo. Mula noon ay unti-unting nagbago ang buhay ni Ada. Labis siyang naghirap upang mabuhay lamang at may makakain kasama si Charmaine.

Hanggang sa araw, nang sa wakas ay makilala niya si Kent ang kanyang totoong pagmamahal at asawa ...

~

Nang mapagtanto ni Kent na palipat lipat sila ng bahay, at iniwasan ni Mark na magkita sila. Matagal na sana niyang nahanap si Ada kung hindi lang inilalayo ni Mark si Ada sa kanya ...

Alam din niya na si Mark ang bumaril sa kanya ng gabing iyon.