Chapter 13 - I FOUND HER

FELIX POV

Hindi ako makapaniwala na ang batang babae na tinuturing kong first love ay si Mira rin na ngayon ay babaeng gusto ko.

I stare at her angelic face, hindi pa rin ako makapaniwala na ka harap ko na ang babaeng hinanap ko rin noon sa loob ng dalawang taon.

She sang the last part of the song, my favorite part of all as i realized that i found my home at an early age, and lost her, but then i found her again today.

~Wala pa man sa tamang wastong edad pero pangako mahal ko, ang liwanag na mayroon ka ay,

~Ang liwanag na magtuturo sa akin sa lugar kung saan ka man naroroon

After niya kumanta hindi ko mapigilan na magluha because of this unexpected meet up. Akala ko nga noon hindi ko na siya makikita ulit, i was at my darkest time of life when i was at that age but mira makes it easy. Bawat ngiti, bawat salita, bawat tawa niya ang nagsisilbing liwanag sa akin noon. Liwanag sa madilim kong mundo.

"Felix-" she was about to muttered something but i cut her off.

"I finally found you" I muttered.

Tuluyan ng bumagsak ang luha ko. I immediately hug Mira kahit pa alam kong na gugulat at nagtataka pa rin siya ngayon sa inaakto ko.

"Ooops muhkang kailangan ko muna mag-exit" I hear lilia said.

Naramdaman ko ang pag labas niya ng pinto. Siguro pupunta muna sa may labas para magpahangin.

"Felix, okay ka lang ba?" Mira asks.

Tinapik-tapik niya ang likod ko. Bagay na madalas rin niya gawin noong mga bata pa kami kapag nahuhuli niya akong umiiyak sa park at mag-isa.

Umalis na ako sa pagkaka yakap sa kanya at pinunasan ang luha ko. Nakakahiya, ako 'yong lalaki pero ang iyakin ko. It was tears of joy naman.

Tumingin si Mira sa mga mata ko, naghihintay sa sasabihin at paliwanag ko sa ginawa ngayon lang.

"Ako iyong batang lalaki na gumawa ng kanta Mira" sambit ko.

Bahagyang kumunot ang noo niya, at tinignan ako ng may pagtataka.

"Ano??" hindi niya makapaniwalang tanong.

"Mira, ako 'yong batang lalaki sa parke noon na madalas mo ma huling umiiyak at mag-isa" sambit ko muli.

"Paanong-" she can't even finish what she wanted to say, speechless.

"Omyghddd" she muttered.

Niyakap niya ako at hindi rin na pigilan na maiyak. Tinapik-tapik ko rin siya sa likod gaya ng ginawa niya sa akin kanina kaya bahagya siyang natawa. Humarap siya sa akin at pinisil ang pisngi ko.

"Ikaw ngaaa!" tumatawa niyang sambit.

Tumawa rin tuloy ako dahil sa ginawa niya. I stared at her and she stares at me too.

"Ay ano yan? Bakit may titigan?" It was Lilia's voice.

Nahihiya naman na nag-alis si Mira ng tingin sa akin at umayos ng pagkaka-upo.

"Anong nangyari?" Lilia asks.

Tumingin naman sa akin si Mira at ngumiti bago nag-umpisang mag-kwento sa kung paano kami naging magkakilala noong mga bata kami.

Kinikilig naman at hindi makapaniwala ang muhka ni Lilia through out the whole time na nagkwe-kwento sa kanya si Mira.

Akala ko nga ay alam niya ang tungkol sa akin since after kong mawala sila na ni Mira ang naging magkaibigan. I thank her for that, dahil alam kong nasaktan ko si mira noong umalis ako.

"Grabe, tadhana na ito" sambit ni Lilia.

"Naniniwala na ako sa kasabihang kung para sa iyo, para sa iyo talaga" dugtong niya pa.

Bahagya naman kaming na tawa ni Mira sa kalokohan ng kaibigan niya.

"Sorry kung hindi na ako na kapag paalam ng maayos noon sayo, Mira" sambit ko.

Ngumiti naman siya sa akin with assurance.

"Nag-iwan ka naman ng letter kaya ayos na 'yon" sagot niya.

"Ano nga ba ang nangyari?" singit na tanong ni lilia.

Sinamaan naman siya ng tingin ni Mira at hinampas ng mahina sa hita nito.

"Aray! Bakit ba?" tanong niya.

"Masyado kang chismosa Bigyan mo ng privacy' yong tao" sagot ni mira sa kanya.

"Sorry, Felix" sambit ni lilia sabay peace sign.

"Okay lang" I respond.

"And lilia is right. You deserve an explanation Mira kahit medyo na sobrahan na ako sa delay" I chuckled.

"Sure ka ba?" Mira asks.

"Oo naman" I respond.

"Kapag hindi ka na komportable p'wede mo itigil ang pagkwe-kwento" paalala niya.

Tumango naman ako bilang tugon.

"My mom and dad had a huge fight that day. Nauwi ito sa hiwalayan kaya madali kaming umalis sa bahay ni mama, habang ang kapatid ko ay naiwan kay dad" paliwanag ko.

"I didn't expect that" Lilia muttered.

"Anong dahilan?" Mira asks.

"My brother had a mental health problem, lagi niya akong sinasaktan and hindi gust ni mom iyon. He never listen to mom tho, kaya walang magawa si mommy dahil kahit sawayin niya ito ay na uulit pa rin ang pananakit sakin everytime na sa trabaho silang parehas ni dad" I respond.

"My brother only listen to dad, but he didn't do anything. Ilang beses sinabi ni mom na may problema sa kapatid ko but he insist na normal ito at ako ang gumagawa ng kwento. He insisted that i hurt myself then blame my brother" dugtong ko pa.

"That was unfair" Mira said.

"I know. Kaya si mom na ang umalis at kusang nag layo sa akin sa bahay na iyon." sagot ko.

Hinawakan naman ako ni Mira sa kamay at tinapik tapik rito. I hold her hand too.

"Ehemm-" singit ni Lilia.

"May single rito, Oo?" pa rinig niya samin ni mira.

Mira just rolled her eyes then laugh. Ngayong nakikita ko na ulit ang tawa at ngiti ni Mira, sana mas maging magaan na ulit para sa akin ang lahat.

"Tara na nga uminom na tayo" sambit ulit niya.

Bumitaw na ulit si Mira sa pagkaka hawak sa akin pagkatapos ay tumabi sa kaibigan niya.

"H'wag ka na magtampo, ikaw pa rin ang bibi ko~" pag kanta niya pa.

Tumawa naman ng malakas si Lilia at sinabing baka raw umulan, manahimik na lang si Mira.

"Her voice was nice" singit ko.

Nagyayabang naman na tumingin si Mira kay Lilia kaya hinamapas siya nito ng unan na nasa couch. Ang dapat mag-uumpisa na naming inuman ay naging pillow fight muna ng dalawa.

It was nice seeing her happy.