Chapter 43 Baby Daddy

I was sobbing real hard habang nanatiling nakatitig sa papalubog na araw. Tinititigan ko kung paano daha dahang lumisan ang liwanag. Just like what happened to me years ago when he turn his back at me. Doon tuluyang nagdilim ang mundo ko. But then, my sweet Indira came. She became the light to my world. My sunshine. Siya ang anghel na naging dahilan para makabangon akong muli.

"I'm so sorry, baby..." I stiffened when I felt him carefully settled on my back. He hugged me so tight at ibinaon pa nito ang kaniyang mukha sa aking batok.

Mas lalo akong natuod sa gulat nang maramdamang nabasa ang batok ko kung saan nakabaon ang mukha niya. Maya maya pa ay sumisinghot na ito at humihikbi.

He's crying! He's crying!

"Nagkamali ako. I choose to hurt you just to save you, baby." Humihikbi niyang ani habang ako naman ay napakunot ang noo.

My forehead creased. I wiped my tears at sinubukan humarap dito but he held me tight.

"H-hindi ko na rin kayang ganito tayo... I'm sorry. It was my fault. I-It was my fault..."

"What the hell are you talking about, Claus? H-hindi ko maintindihan." saad ko. Sinubukan kong kalasin ang braso niyang mahigpit na nakayakap sa akin pero umiling ito. I softly gasped when he lifted me at pinaupo akonsa kaniyang kandungan.

"I--I became a coward... kaya ka nasaktan. Kaya ka nasasaktan..."

"Claus. Let me face you---"

"No, baby. Listen to me first, my love. I... am going to explain to you. I'll explain my side, baby..." hinalikan nito ang leeg ko bago bumulong sa aking tainga. "I love you, Beautrin. It was always you."

Kumabog ang dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan. Kinakabahan ako sa bagay na hindi ko pa naman alam. Am I... ready? Am I?

What is he going to say? I don't have any idea.

----

Pagkatapos niyang sabihin lahat sa akin ay gulat na gulat ako. Not only that, I feel disappointed, mad, and frustrated.

How? How can she... do that to me?! I trusted her!

Napahikbi ako at wala sa sariling humarap kay Claus at niyakap siya. Kaagad naman ako nitong niyakap pabalik. He caressed my back gently as I buried my face on his chest.

"I... I trusted her, Claus..." humihikbi kong turan habang mahigpit na nakayakap sa kaniya. He rocked me a bit to comfort me. Gumaan ng kaonti ang pakiramdam ko pero hindi pa rin mawala sa isip ko ang sinabi niya.

Pareho lang kaming... biktima.

Pero sa kabila ng nalaman ko, hindi ko pa rin makuha ang sariling magtiwala sa kaniya ng buo. Maybe, maybe it has something to do with what he did. Hindi naging madali sa akin ang lahat. Buong akala ko ay limot na limot na niya ako, at talagang... galit siya sa akin.

I suffered... and he did too. Silently.

Napatulala ako at saglit na napaisip. I gasped before I stood up.

"C-Claus... si Indira! Indira is... Oh God!" Iyon nalang ang nasabi ko at tumakbo papunta sa Cabin Hotel. Claus called me pero hindi ko 'yon pinakinggan. Malakas ang kabog ng dibdib ko habang papalapit sa cabin. Ramdam ko naman ang pagsunod ni Claus sa akin, and I know that he's panicking now too.

I left Indira! With----

Kaagad kong binuksan ang pintuan ng Cabin. I found Indira's eyes and she was smiling at me... slightly. And I found out that something's wrong.

Something's wrong!

"B-baby... bakit... bakit mo kinain ang chocolate ni Mommy?" paiyak ko ng saad bago pumasok at nilapitan ito na prenteng nakaupo kanina sa sofa pero ngayon ay nakatayo na habang nakanguso.

Ang bibig nito ay punong puno ng chocolate at hindi na nakapagsalita halos! At nag-iwan pa ng ebidensiya. Kalat na kalat ang chocolate nito sa bibig.

This... This is what I'm scared of! I left her with my chocolate and I know what she's gonna do exactly!

"Baby!" humahangos na dumating si Claus. Kaagad itong pumasok sa Cabin. Palipat lipat nag tingin nito as aming dalawa at nang makita ang mukha ko'y mabilis itong nakalapit sa akin.

Naiiyak akong yumakap kay Claus.

"Indie ate all my chocolates, Claus! I... I bought that! T-tapos hindi ko na maalala kung saan ko nabili but it was yummy! Naubos niya... naubos ng anak mo..." ani ko pa. He stiffened at what I said. Mukhang hindi nito inaasahan ang sinabi ko sa dulo. There's nothing to hide anymore. He still deserves to know about Indie. At hindi ko na talaga maitatago pa 'yon. Nasa harap na nila ang isa't isa e.

"Trin..." He trailed off, still shock of what he heard. Humiwalay ako mula sa pagkakayakap rito at sinimamgutan siya.

Napangiwi ako sa sarili. One moment, I was crying, and then ngayon naman, lumalabas ang pagka-maldita ko. I feel like, lumalabas na naman tuloy ang pagka brat ko.

"Indira, meet your Daddy. He's Saint Claus Monteserio. Santo ang pangalang pero bastos." Inirapan ko ang lalaki na bahagya pang napaawang ang bibig dahil sa sinabi ko. What? Totoo naman. He's named Saint, pero sugo ni Lucifer.

Tumango tango ang anak ko bago nag-cross arms. Her mouth is still dirty with the chocolates so ate. I sighed. Sumasama na naman ang loob ko. I can share everything to my daughter, pero sana naman ay hindi niya kinain ang tsokolate ko.

I pouted a bit and crossed my arms too.

Nagpalipat-lipat ang tingin sa amin ni Claus at maya maya pa ay napangiti ito at napailing. Amusement and adoration is clearly visible in his eyes as he looked at the both of us.

"Mom, I know him. I did my own research. Ayaw mo kasi i-introduce si Daddy kaya I researched." Proud na sabi ni Indira kaya napangiti ako.

"Daddy ko, you make karga me. You didn't karga when I was a baby, so before I'll have a boyfriend who'll carry me too, you carry me first coz' your my Daddy." nakataas ang isang kilay na ani ng anak ko habang nakatingin sa ama niya na ngayon ay dahan dahan nang napasimangot. O-oh? Bakit?

Kinarga niya ang anak ko at marahang hinaplos ang buhok nito bago hinalikan ang noo. His face filled with longing and sadness.

"You're my Baby Princess, hm? No boyfriend 'till you're forty."

I laughed and my daughter made a disgusted face.

"How can I taste the talong na if I'm forty?!"