Epilogue

EPILOGUE

Tiny laughter coming from our little princess…

A sweet cheer coming from my beautiful wife…

A beautiful and peaceful scenery...

Fresh air, no neighbors...

Just the three of us.

“Don’t let me catch you both!”

While they are both having fun, I am here, trying to catch my breath. We are playing habulan but they gave me a condition that I should not catch them and pretend that I really can’t. Pinapagod lamang yata ako ng mag-ina ko na ito.

“Daddy!” sigaw ng anak ko nang malapit ko na siyang maabutan. Napakatinis pero napakasarap sa tainga. “Don’t catch me please. You go and catch Mommy. I will cook your favorite egg later!”

Natawa naman ako at bahagyang napatigil. Yes, naging paborito ko na ang itlog dahil itong anak namin, kapag magluluto ang mommy niya, makikisali iyan hanggang sa nakuha na niya kung paano magluto. May pan naman kami na para talaga sa itlog kaya madali at safe lang kung gagawin niya.

“But you are making me tired now so I need to catch you first.”

Nakakapit siya sa puno, nagkukubli habang nasa harapan ako niyon, nakatigil dahil nakatigil na rin siya, inaabangan ang galaw ko.

Mas lalo pa siyang tumili nang mahuli ko siya at saka itinaas sa ere, in a bridal style.

“My princess is getting naughty.”

Nagpatuloy lang siya sa pagtawa lalo na nang kilitiin ko ang tagiliran niya gamit ang baba ko. Malakas kasi ang kiliti niya roon.

Matapos ko siyang i-upo sa upuang yari sa kahoy, ang asawa ko naman na maharot ang aking hinabol.

“Run, Mommy. Run!" May palakpak pang kasama ang pag-cheer niya.

"Daddy, run faster!”

Tumatawa na lamang kami habang naghahabulan dahil sa mga cheer ng anak namin na walang pinapanigan. Ang kulit! Palagi ko siyang pinanggigigilan.

Kamukhang-kamukha niya ang mommy niya. Pati sa kakulitan ay siyang-siya. I love them both. I would never let anyone hurt them in any way.

“Got you!”

Katulad ng ginawa ko kay Lindsy, binuhat ko rin ang mommy niya nang pa-bridal style at saka umikot-ikot.

“Akala mo ha!” I kissed her on her lips but she just bit mine softly.

“Nagpahuli lang talaga ako sa iyo dahil pagod ka na… tumatanda na at humihina na ang tuhod...” tatawa-tawa pa niyang sagot at saka binelatan pa ako.

“Ah, gano’n…” Ibinaba ko siya sa damo, na hindi naman siya masaskatan dahil malambot naman iyon. Malinis din ang paligid dahil narito kami sa binili ko para sa aming pamilya na bahay-bakasyunan. It is probinsya-feels house but it is still in the city. Malawak ang front and backyard. Ang bahay ay purong kawayan ang dingding pero aircon naman at kumpleto sa gamit.

Ang bubong ay hindi yero, ang ginamit ay dried cogon leaves. Napaka-presko tuloy kapag nasa loob. Hindi mainit. Malawak ang bahay at kahit doon ay naghahabulan kaming tatlo dahil iyon ang gusto ng anak namin.

“Lindsy, princess! Come here and let’s punish your Mom for being so naughty.”

Nasa magkabilang gilid kami ni Vanessa at sinimulan na namin siyang kilitiin.

Puro tawanan kami at nang makabawi siya ay si Lindsy naman ang naisipan naming kilitiin at matapos ay ako na pinuntirya nila sa leeg dahil doon ako may kiliti.

Nang mapagod ay saka kaming tatlo nahiga sa damo, ang anak namin sa gitna. We stared at the sky. Ang araw ay nakatago sa makapal na ulap.

Alas-kwatro pa lamang ng hapon pero mula kanina ay hindi gaanong mainit ang araw dahil sa kapal ng ulap at palagi itong natatabunan. Kaya masayang maglaro rito sa labas.

It’s been five years. Sa loob ng limang taon, napakaraming pagbabago sa buhay ko. Napakarami kong natutunan na hindi ko naisip na mas makatutulong sa akin na mas mag-improve pa at maging mabuting tao, anak, asawa, ama at kaibigan.

Thanks to my wife, Vanessa who have stayed with me through ups and downs.

Magmula noong araw na isinigaw niya ang 'Fafa Hanz’' hanggang sa naging papa na ako ng kaniyang anak.

I really thought, I am not able to love someone more than the love I give to my hobby in playing online games. I thought, no one would like or might say, stay by my side, because I might bore them since I am a very boring man. School, house, online games and my friends. My life just revolves with them but the moment she caught my attention, I said to myself, I want her but I am not sure if her love for me is genuine. That maybe, she is just thrilled for meeting me. That, if we ended up together, she might leave me for my weaknesses and short comings.

Ang araw na ipinagtulakan ko siya at nasabihan nang masasakit na salita, akala ko, katapusan na rin ng buhay ko noon.

Katapusan na hindi na ako kailanman magiging masaya pagdating sa relasyon dahil hindi ako susubok kung hindi rin lang siya. Sabi ko sa sarili ko, “Is this how I talk to girls? Is this how I treat them?”

What I want my wife to realize before is that, I don’t want her to get too attached with me, doing everything like a die-hard fan that leveling herself down just to please me is never a good behavior of a woman.

Every woman must be respected. They must receive the love that they deserve without them asking. Ang gusto ko, maranasan niya kung ano ang ginagawa niya. She may be bold and tackless, but she is still a woman. She deserves to be courted, receive gifts and any kind of special treatment that a guy can.

Above all, the love. She shouldn’t ask for it. Alam ko naman dati pa na may gusto na ako sa kaniya pero natakot lang ako dahil hindi ako sigurado at baguhan lang. Siya pa lang kasi ang nagparamdam sa akin nang gano'n at natakot ako.

I remembered how she sucks my cóck that time. Iyon ang nagpabaliw sa akin at nagbigay sa akin ng kaba na baka pagkatapos niyang gawin iyon ay magsisi siya at hindi na ituloy pa kung ano ang binabalak niya. I am boring. I am too stiff and aloof.

Isa pa, she shouldn’t kneel to a guy who never showed her what love is. Luluhod siya agad at isusubo ang títí ko, wala pa nga kaming relasyon at hindi ko pa nasasabi sa kaniya na gusto ko siya.

At nang magbalik siya, doon na ako natauhan at nagkaroon ng lakas ng loob na lapitan siya at hindi na pakawalan pa.

Hinayaan ko siyang mawala sa akin. At isa iyon sa mga maling nagawa ko. She is an amazing, strong girl. And there, I realized how sincere she was that made me appreciate her more.

Challenges have come along our way. I am so thankful to our Almighty God that He has given me strength and wisdom to stand for myself and be strong for her. Muntik ko na siyang sukuan noong panahong sinabi niya na hindi niya talaga ako mahal at gumaganti lang siya. Iyon ang isa sa mga araw na pakiramdam ko ay tumigil ang pagtibok ng puso ko.

Napakasakit… akala ko… karma ko na iyon sa nagaw ako sa kaniya dati. Pero sa tulong ng mga kaibigan at pamilya ko, na-realize ko kung gaano ako ka-gago.

Vanessa has made me feel loved and special. Siya ang nagparamdam sa akin na buong-buo ako. Na gigising sa umaga na may mga ngiti sa labi. Siya iyong babae na hindi lang sa kama masarap kasama o kaya ay pang-display lang... kung hindi ay sa pang-habang buhay. Siya iyong babae na magpapalakas lagi ng loob mo at magtuturo sa iyo na magtiwala ka sa iyong sarili at kakayahan at huwag isipin ang ibang tao. Napakabuti niyang anak, kaibigan, kapatid at ngayon, mabuting ina at asawa.

Ang mga iyon, hindi ko naisip na totoo lahat ng ipinakita at ipinaramdam niya. Ang gago ko dahil naniwala ako sa kaniya. They say, action speaks louder than words. Kaya, natauhan ako at bumawi.

At ang pagbawi na iyon, hindi ko alam na ganito pala ang ibibigay sa akin.

A beautiful, understanding and caring wife and a very cute little mini-me of her, our princess.

We shouldn’t close our door to someone who will come unexpectedly. Baka siya na pala ang itinakda ng Panginoon na makasama natin sa habang-buhay.

“I want to have a baby…” Naputol ako sa aking iniisip nang sabihin iyon n gaming anak na nakadapa na ngayon at nakapangalumbabang naka-labi at salitan kaming tinitingnan ng mommy niya.

Napatagilid tuloy ako at saka itinukod ang siko sa damo. Natatawang ginaya ako ni Vanessa at saka tinaas namin ang aming kilay sa anak.

“I want to have a baby sister!”

I wiggled my eyebrows to my wife who will bite her lips and will look at me seductively whenever Lindsy will look at me.

Damn! Napagdesisyunan naming mag-asawa na hindi na muna siya mag-bubuntis until Lindsy turned five. At mag-lilima na siya sa susunod na araw. Kahit gano’n pa man, active pa rin ang sex life namin. She just takes pills. May pera nga akong pangbuhay sa kanila, ilan pa man ang magiging anak namin pero sabi ng asawa ko na huwag na muna. She wants to be hands on to Lindsy.

“What if he will be a baby brother, princess?”

Napa-labi siya lalo pero tumango naman.

“It’s fine Daddy. A baby sister or a brother. I will be the one to take care of them. You two can go to work. I can manage.”

Vanessa and I laughed at her confidence like she can really do it.

Marami pang kahaharaping problema pero kung matibay ang tiwala at pagmamahal ninyong mag-asawa sa isa’t isa, mas lalong magtatagal ang inyong pagsasama.

-----THE END-----