Chapter 36: Wedding Proposal

“Sa tingin mo ay dapat lang na nakasuot ako nitong malaking roba mo buong araw?” May himig na pagkabagot sa boses ni Rowan nang sa wakas ay lumabas na sila ng banyo pagkatapos ng kanilang dalawang rounds doon.

He was drying her hair using a big towel. Siya naman ay isang tuwalya ang nakabalot sa ibabang bahagi ng katawan. Naghabilin na siya sa mga katulong na sa terasa ng kaniyang kuwarto sila kakain ng agahan na dalawa ni Rowan.

“And without my underwear?” pabulong na dagdag ng babae na animo’y ayaw marinig ng sinuman iyon kahit sila lang dalawa ang nasa kuwarto niya.

Napangiti siya at ibinaon ang mukha sa leeg nito saka hinalikan ito. “I don’t mind, my sweet Sugar Baby. In fact, I prefer that you don’t even wear my robe or anything you call underwear,” pilyong aniya.

Nakita niyang pinamulahan ng mukha ang dalaga. Napatawa naman siya nang marahan.

Hinila na niya ito patungo sa terasa kung saan nakahanda na ang kanilang pagkain na inihanda ng kaniyang sariling cook sa bahay na si Lini.

Hinila niya ang upuan para sa katipan. Pumuwesto siya sa harapan ng dalaga pagkatapos. Nang binuksan nito ang isang nakatakip na dish ay namangha ito sa nakita.

Ngumiti naman siya. Inilagay kasi niya roon ang maliit na kahong dapat sana ay ibinigay na niya sa kanilang monthsary noong isang buwan.

Binuksan nito iyon at para itong maiiyak na napatingin sa singsing. Gold ang band niyon at isang dilaw na diamante na mimosa ang disenyo ang nakapatong.

“That night… noong monthsary natin sa Korean restaurant sana, I was going to ask you to marry me.”

Her eyes wavered as she lifted her gaze to him. Alam ng binata na nagi-guilty ang dalaga at sobrang nata-touch ito ngayon.

“S-sigurado ka bang ako na ang gusto mong makasama habang buhay?” mahinang tanong nito.

“I wouldn’t ask you if I wasn’t sure. Alam kong kahit na maaga pa ang relasyon natin, hindi ako nagdadalawang-isip na ayain kang magpakasal.”

“Sugar…” Halos maiyak ang babaeng nakatunghay sa kaniya na may matipid na ngiti.

“But we both know I wasn’t given the chance to ask you this due to some circumstances. So… now, I’m asking you, sweetheart, if you are willing to be my wife as I want to spend the rest of my life with you. I promise, I’ll be good to you. For always.” Hinawakan niya ito sa kamay at nagsusumamo ang mga mata niyang nakatitig dito.

Napangiti at natuwa ito sa narinig. Tumayo ang babae at niyakap siya sa leeg.

“Yes, Lucian! Yes! I want to be your wife! And I so love you, too!” Saka hinalikan siya nito sa labi.

Pinaupo niya ito sa hita niya at niyakap sa baywang habang tinugon ang bawat paggalaw ng mga labi nito. Pagkatapos ay isinuot na niya ang singsing sa daliri nito.

“I love you more than I can say, Rowan sweetheart. I don’t want to be apart from you ever again. Parang nakaka-trauma, eh,” aniya saka hinalikan ang likod ng kamay nito.

Napatawa ito nang mabini. Niyakap niya ito sa baywang at ibinaon ang kaniyang mukha sa pagitan ng dibdib nito.

“Halika, balik muna tayo sa loob,” bulong nito sa kaniya nang pilya.

Napaangat siya ng mukha at tiningnan ito sa mga mata. “What? Aren’t you hungry?”

“Eh, mas gusto kita kaysa sa pagkain,” anito saka kinagat ang ibabang labi.

Napangisi siya habang tumitibok sa saya ang kaniyang puso. “Sabi mo, ah?”

Napahagikhik ito nang dinala niya ito pabalik sa silid niya. Pagkalapag niya rito sa kaniyang kama ay hinubad niya ang tuwalya at inalis din nito ang suot na roba. Umupo itong nakahiwalay ang mga binti at nakatukod ang mga kamay sa kama. Napahigit siya ng hangin na napatingin sa nangingintab nitong sentro. Nakakaakit tingnan. Katulad nito ay bumangon na rin ang kaniyang pagnanasa.

Lumuhod siya sa harap nito at yumukong ipinatong sa magkabilang balikat niya ang mga binti nito at isinubsob ang mukha sa pagitan ng mga hita ng katipan. Kapwa sila napaungol nang lumapat ang kaniyang mga labi sa malambot nitong talulot. Dinilaan niya ang nektar na alay nito at kapwa sila napahingal.

“Ohh… sugar…” anas ng babae. “I love you so much!”

“I love you more, sweetheart…” aniyang sinulyapan ito sa mukha. Nakaawang ang mga labi nitong nakatunghay sa kaniya sa nanlalabong mga mata dahil sa pagnanasa.

Sinupsop niya ang marikit nitong bulaklak na ikinadaing ng dalaga. Sinimsim din niya ang sensitibong parte ng pagkababae nito na nasa itaas bago siya pumuwesto nang maayos upang muli itong angkinin.

Itinutok niya ang kaniyang kahandaan sa bukana nito. Magkahinang ang kanilang mga mata nang dahan-dahan siyang bumaon sa katawan ng katipan. Kapwa sila napaungol sa matinding sarap at pagmamahalan nang magsanib ang kanilang katawan. Masikip pa rin ito para sa kaniya pero kasyang-kasya siya na tila ginawa siya nang sadya para sa babaeng pinakamamahal niya.

“Ahh… sweetheart…” aniya na sumagad habang nakakapit ito sa kaniyang mga braso.

Napadaing din ito sa ginawa niya. Kay ganda nitong tingnan habang pinanood niyang umindayog ang katawan nito sa bawat sundot niya.

Napangiti siya nang palakas nang palakas ang paghalinghing nito. Kita niya ang masaya nitong ngiti sa tuwing nakasilay sa kaniya.

“You feel good?” nakangiting tanong niya. Sumagad siyang muli.

“Ahh! Yes! Yes! Ulitin mo pa, sugar.”

Idiniin pa niya nang makapasok siya sa loob at napakagat din siya ng labi sa sarap sabay ungol. Hinaplos nito ang kaniyang pisngi habang nakangiti sa kaniya.

“Ang sweet, sweet mo talaga, my Sugar Daddy. Ahh! Ahh!” Napamura ang babae na ikinatawa niya at paulit-ulit itong sinagad. “Ohh… Lucian! Lucian!”

“Yes, sweetheart? You wanna come now?”

“O-oo! Ohh…!” Hindi ito magkamayaw sa pagdaing. Humigpit ang pagkapit nito sa kaniya.

Binilisan niya ang pag-ulos, damang-dama ang lalong pamamasa nito sa loob na bumalot sa kaniyang kahabaan. Kasabay ng mga daing nila ay ang tunog ng kanilang pag-iisa at ng kanilang mabilis at mabigat na paghinga. Kahit kaliligo lang nila at malamig ang silid dahil sa aircon ay pinagpapawisan na silang dalawa.

But, well, he did not mind it at all. Basta ba paggising niya kada umaga at kasama ang babaeng pinakamamahal niya ay wala siyang reklamo.

Napasigaw ang dalaga nang paimpit nang marating na nito ang tuktok ng kaligayahan at isang ungol ang kaniyang kasagutan nang isinambulat niya ang sariling katas sa kaloob-looban nito.

Hindi niya maipaliwanag ang kasiyahang nadarama sa tuwing nararating nila kapwa ang tugatog ng kanilang pag-iisa. Parang lumubo ang kaniyang puso sa tuwina at sa bawat pagkakataon ay napagtanto niyang mas minamahal niya ang dalaga. Hindi iyon nababawasan at sa katunayan ay alam niyang hinding-hindi siya magsasawang mahalin at paligayahin ito. Sa abot ng kaniyang makakaya.