CHAPTER 36

Hindi ako maka tulog dahil sa mga nangyayari ngayon. Bigla nalang gumulo ang lahat dahil sa pagdating ni Zeke.

Pati ang companya ni Kiro ay unti unti nang nalulugi dahil sa kagagawan ni Zeke.

Puot at pait ang tanging nararamdaman ko sakanya, paano nya naaatim na gawing misirable ang buhay ng isang tao?

Napaka sama nyang tao wala syang katulad.

"Hmmmm" gumalaw si Kiro ay yumakap saakin.

Napasubsob nalang ako sa kanyang dibdib dahil sa pagod.

"Everything will be alright babe" pag papagaan ng loob ko ni Kiro

Gusto kong umiyak pero ayoko mag mukhang mahina sa harapan ni Kiro. I know its hard for him ayoko naman na dumagdag pa sa mga iniisip nya.

Besides, we have our own problems to solve.

"Just promise me one thing Kiro you will never tell him about my babies" Humigpit ang yakap ni Kiro saakin naramdaman ko ang paghalik nya sa ulo ko

"Afcourse baby. I wont tell him about OUR babies" Diniinan nya ang pagkakasabi ng OUR na para bang sya talaga ang ama ng aking mga anak.

Nagising ako na walang katabi, naligo ako at nagbihis. Pagbaba ko tanging mga maids nalang ang nadatnan ko.

"Manang hinatid na po ba ni Kiro ang mga bata?" Tanong ko sa kasambahay namin.

"Opo" magalang na sagot nito.

Napa tango nalang ako at umupo.

Pagkatapos kong kumain napagpasyahan kong maki pag kita kay Calvin.

Hinintay ko sya sa isang coffee shop malapit sa bahay.

I really hate Zeke for doing this he never change. Masama parin sya katulad ng dati, wala na ata syang pag asang bumait.

Pawis na pawis si Calvin pagdating nya. Nanlaki ang mata ko dahil puno ito ng putik sa damit.

"What the hell. Anong nangyari sayo?" Di maka paniwalang tanong ko.

An dumi dumi nya kasi para syang galing sa putik.

Tawa tawa pa itong nakaupo sa harapan ko

"Habang wala akong trabaho sayo naisipan kong pumasok sa isang shop malapit saamin. Nagtatanim ng mga halaman at bulaklak"

Bigla akong naguilty, kasalanan ko kung bakit wala silang trabaho ngayon. Pinangako ko sakanya na tutulungan ko sya pero bakit pakiramdam ko mas inilagay ko lang sya sa isang mahirap na sitwasyon?

"Im sorry" naka yukong paumanhin ko

"Hey. Dont feel sorry about this. Its not your fault okey? I know this is very hard on your part so please dont think about us. Think about yourself. I just need to do this to pay our debt. I need to do this to pay my sister school fee. Malaki na ang naitulong mo saakin kaya please dont feel guilt" Pag aalo nito saakin.

Alam kong mahirap para sakanya ang buhay na meron sya ngayon dahil hindi nya iyon nakasanayan. Kailangan nyang magtrabaho para may maipakain sa papa at kapatid nya.

Lalo akong nagagalit kay Zeke dahil sa dami ng tao na naapektuhan sa kabaliwang ginawa nya.

Kinuha ko ang envelope na nasa bag ko at ibinigay sakanya.

Confuse is written all over this face. I smile "This is your salary"

"Ayen hin-"

I cut him off "No calvin. Sahod mo to karapatan mo ito. Dont worry I have my savings hindi pa naman ako naghihirap" pagbibiro ko pa sakanya.

Ito talaga ang pakay ko kung bakit naki pagkita ako sakanya. Kailangan nya ng pera pansamantala habang hindi pa nabubukas ang shop ko.

Humugot ito ng malalim na buntong hininga at humawak sa kamay ko.

"Thank you so much Ayen. I dont deserve your kindness but I am really thankful." Madamdaming saad nito.

Ngumiti ako ng tipid.

Magsasalita pa sana ako ng bigla nalang may lumipad na envelope sa harapan ko.

"WHAT THW FCK!" Galit na sigaw ko dahil natumba ang tubig na nasa mesa saakin.

Pag angat ko ng tingin halos matumba ako sa kinatatayuan ko dahil sobrang dilim ng mukha ni Zeke habang naka tingin sa namumutlang mukha ni Calvin.

Palipat lipat ang tingin nito saaming dalawa.

"C-a-lv-in" nauutal natawag ko

"Open the envelope bitch" Mapang ahas na sambit ni Zeke saakin.

Naiyukom ko ang aking kamao dahil sa puot at galit na nararamdaman ko.

"Why would I?" Matapang na sagot ko.

Nanatiling walang kibo si Calvin sa tabi ni Zeke.

"Because I said so" walang ganang sagot nito.

"Zeke look wag ka gumawa ng eskandalo dito" pakiusap ni Calvin kay Zeke.

Ngunit isang masamang tingin lang ang isinukli ni Zeke.

"Wag kang makealam dito" Balewalang sagot nya.

Para matapos na ang usapan binuksan ko ang envelope na nasa harapan ko

My jaw literally drop. Nanginig ang kamay ko dahil sa kaba.

Sunod sunod ang paglunok na ginawa ko.

Nahigit ko ang hininga ko ng hawakan ni Zeke ang braso ko ng mahigpit.

"How could you do this to me?! Why did yoy hide my son and daugther?! You bitch!" Nangigigil na sigaw nya dahilan para mapukaw ang tingin ng mga tao.

"LET HER GO!" Akmang hahawakan ako ni Calvin ng itago ako ni Zeke sa likuran nya.

"Stop playing nice Calvin. Back off!"

Kinaladkad ako ni Zeke palabas ng coffee shop di ako maka pagsalita dahil sa bilis ng pangyayari.

"NOW TELL ME! IS THAT TRUE?! THEY ARE MY CHILD?!" Sigaw nya sa pagmumukha ko.

Nanatili akong nakayuko habang naka sandal sa sasakyan nya. Buti nalang ay nasa parking lot na kami wala ng tao.

"AYEN!"

"YES! ANAK MO SILA! SO WHAT?! DI NA NILA KAILANGAN MALAMAN NA ANAK SILA NG ISANG WALANG PUSONG TAONG KAGAYA MO!"

Biglang nanlambot ang expression ng mukha ni Zeke. Lumuwang ang pagkakahawak nya sa braso ko.

Doon na ako tuluyang napahikbi

"Wala kang karapatang maging ama dahil masama kang tao." puno ng hinanakit na sumbat ko sakanya.

I dont care kung nasasaktan sya sa sinabi ko gusto ko lang masabi sakanya lahat ng gusto kong sabihin.

"Because you never give me the chance to be a good father to them" mahinahon na boses nito hindi katulad ng dati.

Natawa ako ng mapakla "You leave me" akusa ko

Tinignan nya ako sa mata "Look into my eyes and you will know the truth. I never leave you I wanted to stay but I cant. Thats why I give all the rights to Kiro but I never think everything will fall like this. Sinira ako ni Kiro sayo hindi totoo na iniwan kita! I gave him my letter but yoy did not receive it."

Too much pain Too much ideas running in my head.

Sinasabi ng puso ko na maniwala ako sakanya ngunit pilit na isinisigaw ng utak ko na wag.

Sunod sunod ang ginawa kong pag iling. Tinakpan ko ang magkabilang tenga ko "Stop it."

"Ayen! Here me out first!" Pagpupumilit nya.

"NO! I SAID STOP!" Nangangaliting sigaw ko

Nabigla ako ng yakapin nya ako nagpumiglas pa ako ngunit lalo nya lang idinidiin ang katawan nya saakin.

"Im so sorry baby. Believe me please" pagsusumamo nya.

Nanghina na ako ng tuluyan, nanlambot na ako. Buti nalang ay nakayakap saakin si Zeke.

"Hindi kita iniwan, hindi ko ginusto ang nangyari. Inilayo lang kita at ang mga anak ko sa kapahamakan. God knows how I've tried to stay baby. Mas gugustuhin ko na mapalayo sayo kesa sa mapahamak ka sa piling ko"

Tuloy tuloy ang pag agos ng luha sa aking pisngi. Lahat ng galit na nararamdaman ko kay Zeke bigla nalang naglaho.

Maniniwala ba ako sakanya? Oh tuluyan ko nang ilalayo ang mga anak ko sakanya?