Chapter 8

-Spencer POV -

"Sir ayos lang po ba kayo? This past few days po kasi ay napansin ko na malungkot po kayo." Tanong ng Secretary ko.

She's right, I've been so sad this past seven days.

Yeah, seven days na ang nakalipas mag mula noong pinagsusuntok ko si Zach.

Seven days ko na ring hindi nakikita ang asawa at anak ko. Pinilit kong hindi na magpakita muli sa kanila, dahil ayaw kong mas lalo ko pa silang masaktan.

It's killing me whenever I saw them unhappy because of me.

It is killing me into pieces!

"Sir if you can't find a solution to your problem then it wouldn't solve it. Parang math problem lang 'yan Sir, kung hindi mo kayang ma solve aba edi bokya ka." Sumbat naman sa akin ng Secretary ko.

"How can I solve my problem? How?" Naguguluhang tanong ko sa kaniya.

"Sir hindi ko problema yung problema mo. Kaya hindi ko alam kung paano i-solve. Ikaw lang ang maka-hahanap ng solution sa problema mo."

Yeah, she's right.

Bigla naman akong nag-isip kung paano ako gagawa ng solution sa problema ko.

"Sir may naisip ako!" Singhal naman agad ni Laira na secretary ko.

Hindi niya daw kayang i-solve, ako lang daw ang maka-hahanap ng solution. Pero ngayon may naisip siya! Great! Ang gulo niya.

"Ano?" Tanong ko nalang, baka kasi may maganda siyang naisip.

"What if sabihin mo nalang sa kanila yung totoo? Sabihin mo sa kanila na pinahanap mo sila, kaso yung punyeta mong bestfriend trinaydor ka."

"Sinubukan kong sabihin sa kanila 'yan, kaso ayaw nilang makinig."  Sagot ko sa kaniya.

Tsk! Kala ko naman maka-tutulong siya!

"Ahy gano'n ang sad naman." Nang hihinayang na sambit niya.

Nag-isip nalang ako kaysa sa pansinin siya. Hindi naman siya naka-tutulong sa problema ko!

Paano kung sagutin ko nalang yung tanong ng anak ko?

What if I tell everything to my child?

Maniniwala kaya siya sa akin?

Fuck it! I can't answer my own question if I didn't try to talk to my daughter.

"Sir alam ko ang mukhang 'yan. May naisip ka na ano? Alam ko ang binabalak mo Sir. Iiwan mo na naman ang company mo." Singhal naman agad sa akin ni Laira.

"Uh you got it, Ikaw na ang bahala rito. Sakto ganitong oras ang uwian ng anak ko. Dapat ko siyang kausapin bago pa siya masundo ng asawa ko." Anas ko naman.

"Hayst, kung 'yan ang makapag-papasaya sa'yo Sir. Then go, I'll support you."

"Thanks!" Sambit ko pa, tsaka ako nag madaling lumabas at nag madaling mag drive papunta sa Lorma kung saan nag-aaral ang aking anak.

Sana naroon pa ang anak ko.

Fudge! I can't wait to see her.

"Phyra walang ama! Naka-aawang bata!"

"Hindi ka mahal ng Dad mo kaya ka iniwan hahhahah."

"Maganda ka nga iniwan ka naman ng Papa mo!"

"Phyra you bitch! H'wag mong agawin yung crush ko! Sa akin lang siya! Kala mo naman kagandahan malandi naman!"

Bumungad naman agad sa akin ang mukha ng anak ko kasama ang ibang bata.

I can see how they tease my daughter.

I can hear everything!

Fuck! Ginaganito ba nila lagi ang anak ko?

Mabilis naman akong tumakbo papunta sa anak ko, dahil hindi ako nakapagpigil sa mga sinasabi ng mga batang nasa harapan niya.

Napansin ko pa ang pagkagulat ng anak ko dahil sa akin. Napansin ko rin ang nakapag-tatakang tingin ng mga batang kasama ng anak ko ngayon.

Isa-isa ko naman silang tinignan, "Try to tease my daughter again and I won't hesitate to put all of you in DSWD!" Sigaw ko dahil sa galit.

Nakita ko naman ang takot sa kanilang mukha.

"Sorry po."

"I'm so sorry po."

Napakunot naman ang noo ko, "Say sorry to my daughter." Utos ko naman sa kanila na agad naman nilang sinunod.

"Sorry Phyra, akala namin wala kang ama."

"Sorry kung inasar ka namin, sabihin mo naman sa Dad mo na h'wag kaming ipa-DSWD. We don't want to go there."

"Oo nga Phyra, patawarin mo kami. We are so scared to your father. He looks so mad."

Rinig ko pang sambit ng mga bata sa anak ko. Napangisi naman ako sa paghingi nila ng tawad sa anak ko.

"I will forgive you all. But don't ever tease me again okay?"

"Sure!" Sagot naman nilang lahat.

"Sige alis na kami Phyra. I hope you'll be our friend." Dagdag pa nila.

"My pleasure!" Tugon naman ng anak ko. Ngumiti naman ang mga batang nasa harapan niya ngayon, bago sila umalis.

Naiwan naman kaming nakatayo ni Phyra rito.

"Thanks for saving me, but don't ever forget that I won't forgive you." Mataray naman niya saad sa akin.

Sana ganito rin kataray ang anak ko pag inaasar siya.

"By the way, Why are you here?" Nagtataka naman niyang tanong sa akin.

"I'm here to answer your question before."

"Oh is that it? Okay, answer it now before my Mom will fetch me here."

"Would you mind if we will sit there?" Tanong ko naman sa anak ko, sabay turo sa upuan malapit sa ground ng school nila.

"Sure, let's go!" Sagot naman niya, at agad niyang hinawakan ang kaliwang kamay ko tsaka hinila pa-upo roon sa tinuro ko.

"Now that we are sitting, care to answer my question na? Why did you left my Mom?"

Tumikhim muna ako bago sumagot sa kaniya, "I left her because I thought that I impregnate her bestfriend. I thought I am the father of the child of her bestfriend. I left your Mom because of her bestfriend and I left her 'cause I thought she can't gave me a child." Tuloy-tuloy na sagot ko sa kaniya.

Hinintay ko naman ang magiging reaction niya, ngunit nakatulala lang siya sa akin.

"I am a monster, I know." Singhal ko pa.

"When you find out that you are not the father, what did you do? I'm just curious." Anas naman niya sa akin.

"I wanna hurt your Mom's bestfriend. But I can't, 'Cause she is still a girl. And her baby deserves to be born. So Inutos ko kay Camille na manirahan nalang siya sa America kung ayaw niyang masaktan ko pa siya, dahil sa panloloko niya sa akin." Pag-kwento ko naman sa aking anak.

"Ohw, but why didn't you find us that time?"

"I tried! Pinahanap ko ang Mama mo kahit hindi ko pa alam na may anak ako sa kaniya. Pinahanap ko siya noon, dahil napagtanto ko na mahal ko pa rin si Khyra. Sinabi ko rin sa sarili ko na mamahalin ko siya kahit hindi niya ako mabigyan ng anak. This past ten years lagi ko siyang pinapahanap."

"Really? So why can't you find us? Malapit lang kami sa'yo Spencer. So impossible if you can't find my Mom and Me!" Sumbat naman niya sa akin, animo'y hindi naniniwala sa aking sinabi.

"Yung inutusan kong kaibigan ko na maghahanap sana sa inyo ay trinaydor ako. Sinabi niya na wala siyang impormasyon makalap sa Mama mo. Sinabi rin niya na hindi niya kayang hanapin ang Mama mo. And I fucking believe what he just told me, fuck! I fucking believe to him. Without knowing that he knows everything about my wife."

"First of all, my Mom said saying bad words is really bad. So stop saying that fucking-fucking word! and lastly, Who's is your friend that you're referring for?"

"His name is Zach." Tipid na sagot ko naman sa kaniya.

Nagulat naman ako sa mabilisan niyang pagtayo at ang paglaki ng kaniyang mga mata.

"You're kidding right? Dada Zach can't do that! He is so good to do that!" Sumbat naman niya sa akin.

Ano ba ang pinakain ni Zach sa anak ko at nagkaka-ganito?

"I'm telling the truth, if you don't believe then fine. Alam ko namang hindi ka maniniwala sa akin anak." Singhal ko sa kaniya.

Nakita ko naman ang paglungkot ng kaniyang mga mata.

"Sige mauna na ako sa'yo, nasabi ko naman na ang gusto kong sabihin. Tsaka sa susunod, h'wag kang magpapa-api sa mga batang nang-aasar sa'yo ha?!" Sambit ko pa, tsaka agad na tumalikod sa kaniya.

"Dad?!"

Agad naman akong natigilan, nang marinig ko ang pagtawag sa akin ni Phyra.

Hindi naman ako bingi 'di ba?

Malinis naman ang tenga ko!

Malinaw ang pagkakarinig ko!

"Dad!" Tawag pa niya sa akin. Kaya naman mabilis ko siyang nilingon.

"Are you calling me Dad?" Gulat na gulat na tanong ko sa kaniya.

Agad namang tumaas ang isang kilay niya, "Don't you want me to call you Dad?"

Hindi ko naman maipaliwanag kung ano ang nararamdaman ko ngayon.

Mabilis akong lumapit sa anak ko, tsaka ko siya niyakap.

"I thought you didn't believe in me." Singhal ko pa sa kaniya. Naramdaman ko naman ang pagyakap din niya sa akin.

"Base on your face earlier, I notice that you're telling the truth. But I just can't believe that Dada Zach can do that."

Natahimik naman ako sa sinabi niya.

"I can't believe 'cause Dada Zach is always there for us. He take care of my Mom and also me. But I notice before that he hates talking about you. He also said to me before that you are a monster 'cause you left my Mom." Dagdag pa niya.

"Why? Why didn't you tell ng maaga sa akin? Why ngayon pa?"

"Gusto kong sabihin sa'yo kaso naguguluhan ako. Tapos sasabihin ko na sana sa Mama mo na pinahanap ko siya kay Zach kaso kinamumuhian na niya ako eh. Kinamumuhian niyo ako noong pinagsusuntok ko si Zach. Gusto kong sabihin sa inyo lahat ng ginawa ko upang hanapin kayo. Kaso you and your Mom hated me so much. So I just walk away even though I'm in pain." Tuloy-tuloy ko namang pagku-kwento sa kaniya. Hindi ko tuloy namalayan na may luha ng bumuhos sa mata ko.

"Dad?" Kumalas naman siya sa pagkayakap sa akin, tsaka niya pinunasan ang luha sa aking mukha. "Don't cry na Dad. I'm so sorry for what I did to you. Hindi ko man lang inalam ang terrible na nangyari sa'yo noon Dad. I didn't even know that you still love us. I'm so sorry because I didn't even respect you. I'm so sorry for everything Dad." Paghingi naman ng tawad ng aking anak.

"It's okay baby, I already forgave you." Singhal ko naman sa kaniya.

"I also forgave you Dad." Tugon naman niya sa akin. Tsaka kami nagyakapan ulit.

Sobrang saya ang naramdaman ko ngayon.

Saya na hindi ko man lang kayang ipaliwanag.

"I'm so fucking happy right now, daughter." Singhal ko naman sa kaniya, tsaka hinaplos ang kaniyang buhok.

"Dad! Stop saying bad words!" Inis na singhal naman niya sa akin.

"Okay, okay I'm so sorry for my word baby. I just can't explain how happy I am."

"But Dad." Singhal naman ng anak ko at biglang tumingin sa aking mga mata.

Titig na titig siya sa akin, kaya naman napansin ko sa kaniyang mga mata ang lungkot.

Hindi ba siya masaya dahil nagkasundo na kami?

"Hindi ka ba masaya?" Takang tanong ko sa kaniya.

"I'm happy but I'm sad at the same time. 'Cause you are so late."

"Why?" Bumilis tuloy ang tibok ng puso ko sa hindi malamang dahilan.

"Sinagot na ni Mama si Dada Zach. They are together now. In just a minute they will fetch me here." Sagot naman sa akin ng anak ko.

Hindi naman ako makagalaw dahil sa kaniyang sinagot. Gusto kong ibuka yung bibig ko kaso hindi ko kaya. Nawalan ako ng salitang sasabihin.

Ang nararamdaman ko lang ngayon ay ang pagka-wasak ng puso ko.

Fuck! I'm too late. Akala ko pa naman ay mabubuo na ulit kami.

"Dad your crying again. Don't worry I'll do everything to break them up. I don't want Zach to be my father. I don't want a traitor Zach. He is a real monster not you." Singhal naman ulit sa akin ng anak ko.

"Baby!" Narinig ko naman ang boses ng asawa ko sa likuran ko.

"Gonna go na Dad. Here's my number. Call me and let's make a plan to break them up." Ngiting saad pa ng anak ko bago niya binigay sa akin ang calling card niya. Tsaka siya umalis upang pumunta sa asawa ko.

Bata palang pero may cellphone na.

Mas mabuti na 'yon para makapag-plano kami. Buti nalang at kakampi ko na ngayon ang anak ko.

You'll be the next wife! I claim you again.

Sa akin pa rin ang bagsak mo asawa ko, kahit na kayo na ng kaibigan ko!

I will do everything to claim you.