KITY'S POINT OF VIEW
I took a sip of my coffee while my eyes are still focusing in front of my laptop screen. It's already two o'clock in the morning and I'm still fully awake like usual. I massaged my nape because I can feel it being numb due to many hours of sitting here and doing work.
"Doc Kity, möchten Sie noch mal eine Tasse Kaffee?" Doc Kity, do you want a cup of coffee again? Raffa asked, one of the nurses that work here, I turned to her and shook my head.
"Nein, danke, ich möchte danach schlafen," Nope thank you. I want to sleep after doing this. I uttered and smiled.
"Okay Doc, rufen Sie uns einfach an, wenn Sie etwas brauchen," Okay Doc, just call us if you need anything.
"Ja, nochmals vielen Dank, Raffa." Yes, thank you again, Raffa.
After Raffa left, I removed my eyeglasses and massaged my eyes. I want to sleep badly, but I need to finish this so that the heads let me leave for two months for a vacation in the Philippines.
I heave a sigh and continued what I am doing. Daddy called me last week and asked me if I could go back to the Philippines to attend Mamita's seventy-five birthday. At first, I refused of course because busy with work, but when he mentioned that Mamita requested me to come home, I don't have any choice but to say yes.
It's been seven years since I left the Philippines and moved here and Germany. I miss my family, especially Mamita. I'm happy because I already reached my goals for those seven years that I spent studying here. I'm already a licensed pediatrician doctor which is what I'm proud about.
My phone rang causing me to come back to reality. I took it out from the pocket of my doctor's gown and answer Kuya Kendrick's call.
"Hello?"
"I knew it," he replied.
I frowned, "Knew what Kuya?"
"Alam kong gising ka pa."
"And?"
"Tsk, ang sungit, 'di ba alas-dos na diyan sa Germany, bakit gising ka pa?"
"May tinatapos lang ako I need to submit this kasi to Doc Paul para pirmahan 'yung two months leave ko," I said and plugged my earphone so that I can work while talking to my brother.
"Lagi kana lang nagpupuyat Kits nagpapahinga ka pa ba?"
"Of course," I lied. Isang linggo na akong walang tulog, "Bakit ka ba napatawag?" pangiiba ko sa usapan.
"Wala nangungumusta lang," he said flatly.
I rolled my eyes, "Really Kuya? Tatawag ka ng alas-dos ng madaling araw para lang kumustahin ako? Hindi ba pwedeng bukas na lang busy ako?"
"Ouch! Ganyan ka na sakin? Ayaw mo nang kinukumusta kita, nakakatampo ka."
I grimaced, "Whatever, humanap ka na nga lang ng girlfriend para 'yun ang estorbohin mo dahil nagtratrabaho ako."
"I don't have time to find girlfriend Kits. Masyado rin akong abala sa trabaho ko."
"Wow workaholic ka na rin ah nahawa ka na ba kay Kuya Kyrus?" I joked.
"Hindi ah malala na sapak nong kapatid nating gobernador, kulang pa sa kaniya ang salitang workaholic."
I laughed, "Sira pero seryoso bakit kasi hindi pa kayo naghahanap ng girlfriend? Malapit na kayong mawala sa kalendaryo."
"Nakakahiya ah, wag mong kakalimutan na isang taon lang ang agwat natin kaya malapit ka na ring mawala sa kalendaryo."
"Manahimik ka nga gurang, sagutin mo na lang ang tanong ko."
Narinig ko na naman ang malademonyo niyang tawa mula sa kabilang linya. Tuwang-tuwa na naman siguro dahil napipikon niya 'ko.
"Actually, I like someone," I stopped literally upon hearing what he just said.
"Really, are you serious?" hindi makapaniwalang tanong ko. For Pete's sake I thought he hasn't planned to have a serious relationship with someone.
I heard him take a deep breath, "Yes Kits, I like someone and I don't know how to tell her what I feel."
Hmm, interesting...
"Who's this woman, by the way?"
"Oh, I won't tell you."
"What? I'm your sister, I should've known!"
"I won't tell you unless alam ko na kung may pag-asa ba 'ko sa kaniya."
I rolled my eyes, "Korni–."
Natigilan ako sa pag-sasalita dahil may kumatok sa pinto ng office ko. A smile crosses throughout my lips when I saw who it was.
"Kits? Are you still there?"
"I'll call you later Kuya, bye," I uttered and ended the call.
I stood up and smiled at Dave, my college schoolmate and classmate.
"Doc Dave," I greeted. He's wearing a gray long sleeve, nakatupi hanggang siko ang manggas nito.
He chortled, "Ayan ka na naman, don't be too formal Kity. Tayong dalawa lang naman."
"Sorry, nasanay lang. Um, upo ka," agad naman siyang tumalima, "So, bakit ka pumunta dito? Di ba tapos na ang duty mo?"
Kumamot siya ng batok niya, "Yeah uhm, actually narinig ko kasi sa usapan nina Raffa kanina na uuwi ka daw ng Pilipinas. Is that true?"
I slowly nodded, "Yeah, I'll stay there for two months. Sorry hindi ko nasabi sayo. My Dad called me kasi last week and they want me to attend Mamita's birthday. Also bukod doon maybe it's time to face my fear, right?"
Nag-aalala siyang tumingin sakin, "Are you sure?"
"Yep, pitong taon na rin ang nakakalipas siguro kailangan ko na ding bumalik sa lugar kung saan ako natuto 'di ba?" I said and smile.
"Kung pwede lang sanang sabay tayong umuwi ginawa ko na pero next month pa kasi ako babalik sa Pilipinas," aniya.
"Don't worry I'm old enough alam ko na ang gagawin ko kapag bumalik na ko sa Pilipinas tsaka hindi naman ako doon magiistay for good babalik din ako agad dito after ng leave ko," I explained.
When I stepped my feet here in the land of Germany, seeing Dave here didn't even comes into my mind. Nagulat talaga ako ng husto nang maging kaklase ko siya sa medical school na pinasukan ko. Isang taon pa lang ako nun dito at siya naman ay dalawang linggo pa lang. Napag-alaman ko na nagmigrate pala dito ang pamilya niya kaya sumunod siya pagkagraduate niya ng college.
He's now a bachelor surgeon na pinagkakaguluhan ng mga kababaihan dito sa hospital.
Dave nodded, "Yeah I understand, I hope that you'll come back."
"Of course I do! Nandito ang trabaho ko kaya babalik talaga ako."
"You can't be sure Kity. Maraming maaaring mangyari at magbago sa loob ng dalawang buwan mo sa Pilipinas. You're smart and a good doctor kaya madali lang sayong makahanap ng ibang hospital kung gugustuhin mo," he said seriously.
"What do you mean?"
"My point is, wag mo sanang kakalimutan ang mga paghihirap mo. I want you to come back here in Germany and continue your dreams. Wag mong hahayaang masaktan ka na naman dahil sa pagbabalik mo sa Pilipinas," he said. I remained silent because I don't know what to say, "So, I'll go ahead I have an early duty later. Kailangan ko nang magpahinga, ikaw din magpahinga ka na at kumain."
I stood up and forced a smile, "I will, tatapusin ko lang 'tong ginagawa ko uuwi na rin ako after. Take care, Dave."
"Okay, I'll see you around," I nodded.
Pagkalabas niya ay pabagsak akong umupo si swivel chair ko. Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakakatitig sa screen ng laptop ko dahil sa kakaisip ng sinabi ni Dave. Hindi ito mawala sa isip ko dahil alam ko kung anong gusto niyang sabihin.
I took a deep breath and finalized my work. Kailangan ko na kasing matulog dahil alas-diyes pa ang duty ko mamaya. May mga schedule pa ko ng check up sa hapon kaya siguradong ubos na naman ang lakas ko nito.
Pagkatapos kong i-finalize ang ginawa ko ay inemail ko na ito kay Doc Paul. Inunat ko ang dalawang braso ko at halos mapunit ang labi ko dahil sa pagkakakurba nito.
"I'm done," I told myself. I looked at my wrist watch; it's already 3:34 am. Meron pa naman sigurong taxi na available sa ganitong oras.
I have a car but I leave it here na lang kasi ayaw kong magmaneho. Mahirap na, baka makatulog ako habang nagmamaneho.
I removed my doctor's gown and grabbed my Dior sling bag on the top of my table. Sinuklay ko ang hanggang balikat kong buhok na pinaupitan ko last week. And then I turned off the light inside my office and walked towards the elevator. Binabati ako ng mga nurses na nakakakita sa akin at maging ang mga nakasabay ko sa elevator.
Pagkalabas ko ng ospital ay sinabulong ako ng malamig na hangin. Nagtungo ako sa parking lot upang kunin sa kotse ko ang jacket ko. Pagkatapos ay bumalik ako sa may high way para pumara ng taxi. Mabilis naman akong nakasakay dahil madali lang naman dito ang transportation.
"Pure Hall Condominium," sabi ko sa driver.
Agad naman niyang pinaandar ang sasakyan papunta sa condominium ko. I brought my own condominium two years ago because I want to be an independent. Nung una ayaw pumayag nina Tita Emilia pero inexplain ko naman sa kanila ang plano ko sa sarili ko kaya hindi na nila ako pinigilan.
Malimit na rin kasi akong umuwi sa bahay nina Tita simula nung maging licensed doctor na 'ko. Mas madalas na kasi akong matulog sa ospital dahil wala na 'kong oras para bumyahe pauwi. Ngayon ay nasa Philippines na sina Tito at Tita para nga sa birthday ni Mamita kaya walang tao ngayon sa bahay nina Tita.
Ipinikit ko ang mata ko dahil ngayon ko lang naramdaman ang pagod ko. Pakiramdam ko ay bibigay na ang katawan ko. Sana talaga pirmahan na ni Doc Paul ang two months leave ko because I think I deserve a break.
"Wir sind hier, Madame," We're here, Madame. Ani ng driver. Minulat ko ang mata ako at inabot sa kaniya ang bayad.
"Danke sehr," Thank you very much.
Pagkababa ko ay agad naman akong pumasok sa building. Kaunti lang ang mga taong palakad-lakad sa lobby kasi mag aalas kwatro pa lang naman. Sanay na 'ko na puro staff lang ang nakikita ko kapag umuuwi ako dahil ganitong oras naman talaga ang uwi ko.
"Guten Morgen Frau Kiely," Good morning, Miss Kiely, the staff greeted.
"Guten Morgen," Good morning. I greeted back.
I get inside the elevator and clicked 12th floor. Hindi nagtagal ay nakarating na ko sa floor ko. Nagtungo ako sa condo unit ko at binuksan 'to gamit ang key card ko. Tinanggal ko ang suot kong pumps at saka pabagsak na umupo sa sofa ng mini sala ko.
Ilang minuto lang akong nagpahinga doon bago ako naglakad na parang zombie patungo sa kwarto ko. Nanghihina akong humiga sa kama ko na hindi man lang nag-abalang magbihis ng damit ko.
Shit, I think I'll die immediately kapag hindi talaga ako nakapag pahinga.
*****
After seven years of being away. I'm happy as a pig in shit because I'm definitely back. Inaamin kong kinakabahan ako dahil alam kong sa loob ng pitong taong wala ako dito sa Pilipinas ay marami nang nagbago pero mas nangingibabaw pa rin ang saya at excitement na nararamdaman ko ngayon.
"Hello Ma, where are you na?" tanong ko sa kabilang linya.
"Tingin ka sa likod mo anak," aniya.
So, I did. I looked behind me and smiled from ear to ear when I saw my whole family standing and happily waving at me. I quickly walked over to them and hugged them one by one.
"Kumusta ka na Kity? We missed you," sabi ni Mama habang nangingilid ang luha.
"I missed you all too and I'm happy to be back," I emotionally replied.
Iba pa rin pala talaga ang pakiramdam kapag nakatungtong ka lupa kung saan ka pinanganak.
"Ang ganda mo na Kits ah, bagay pala sayo ang short hair parakang si Dora," ani Kuya Kendrick habang natatawa.
I grimaced, "Kuya!"
Natawa sila. Bumaling ako kay Kuya Kyrus na nakangiti ngayon habang tinitingnan ako.
"Paki-dala nga ng mga bagahe ko Kuya Kyrus," nakangising utos ko sa kaniya. Umilig-iling siya pero agad namang tumalima.
"Sa bahay na lang tayo magkwentuhan mga anak. Para makapagpahinga naman si Kity bago ang flight natin bukas papuntang Bicol," Dad uttered.
Sumunod naman kami. Hindi ko mapigilang ilibot ang paningin ko sa kabuuan ng Air Planet Airport. I can say that marami nang ang nagbago for those seven years that I was away. Mas naging modern na nga dito.
Paglabas namin ng Airport ay ang klima na matagal kong hindi naranasan ang siyang sumalubong sa akin. Masyadong mainit ang panahon ngayon dito sa Pilipinas kaya hindi ko alam kung ilang linggo ang aabutin ko bago ulit ako masanay sa ganitong panahon. Masyado akong nasanay sa climate sa Germany kaya I think mahihirapan akong mag adjust.
Sumakay kami sa itim na SUV si Kuya Kyrus ang nagmamaneho habang si Daddy naman ay nasa passenger seat. Kaming tatlo naman ang nasa backseat.
"How's being back here in the Philippines after seven years sis?" Kuya Kyrus asked.
"Well, nakakapanibago of course. But I'm happy to be back."
"Alam mo bang muntik nang magwala si Mama nang malaman niyang ayaw mong umuwi nung una dito sa Pilipinas?" ani Kuya Kendrick.
"Kendrick!" Mama hist and hit Kuya Kendrick's shoulder.
"Ouch, Ma, I'm just telling the truth here."
"Hindi mo na kailangang sabihin 'yun sa kapatid mo. Nandito na nga siya 'di ba?"
I laughed, "It is okay Ma. I'm sorry kasi tumanggi ako nung una, is just that I'm busy with my work."
Mama held my hand, "Naiintindihan ko naman 'yun anak e. Natatakot lang kasi ako na baka hindi ka na umuwi dito sa'tin dahil mas gusto mo na dun sa Germany."
"Hindi mangyayari 'yun, Ma," I assured.
Pagkarating namin sa bahay ay ibinigay sa akin ni Kuya Kyrus ang susi sa bahay. Nung una ay nagtaka ako pero hindi ko na lang pinansin. Nakangiti kong binuksan ang pinto. Halos mapatili ako dahil saktong pagbukas ko ng pinto ay bilang bumukas ang ilaw at may nagpasabog na confettis.
"Welcome back Kiely!"