Chapter 15

Steve mulls over how he'll get into Monalisa's soaked garments. He would not have said anything about undressing if it had been only his wife. "Oh, I need clothing," he said as he entered the room to see if the deceased wife's clothes were still there. When her forty-five days were up, he gave all of her new clothes. He burned the used ones. He didn't see anything. He took his cotton sweater from his closet and remarked, "I guess it's okay." If she wears it, it will most likely be above her knee.

Steve entered the living room once more. Monalisa was encircled by the blanket. He began carefully removing her clothing. The pulsing in Steve's wrist began to accelerate abruptly. With a sigh, he let out a long sigh. And he is not pleased with how he is now feeling. Despite closing his eyes to make it simpler to change her garments, he accelerated what he was doing. He went to the kitchen to boil water after he was finished. He'll be given something hot to drink later, when she wakes up.

Nakaupo lang si Steve sa kabilang upuan. Para hintayin ang pag gising ni Monalisa. Nang biglang umubo ito. Tumayo kaagad si Steve nilapitan ang babae."Are you okay, Monalisa?" kanyang tanong.

Unti-unting nagmulat si Monalisa."Steve?" bigkas niya sa pangalan nang lalaki.

”Ako nga, Monalisa. What happens?" Agad niyang tanong rito.

Hindi napigilan ni Monalisa ang sarili umagos bigla ang kanyang luha."Hey, bakit ka umiiyak?" Steve wipe her tear."Tell me what happens, Monalisa?"

Pilit na bumangon si Monalisa. Kahit na pakiramdam niya ay nanghihina pa siya. Inalalayan naman ni Steve ito."Sandali lang ikukuha kita ng tubig." Kaagad niyang tinungo ang kusina.

Nang makabalik na siya."Drink this first."

Matapos niyang inumin ang tubig."Salamat, Steve."

"Your welcome, Monalisa. May problema ka ba. O, nag-away na naman ba kayo ng asawa mo?"

Pinunasan ni Monalisa ang pisngi."Hindi kami nag-away."

"If you didn't fight, why did you dash in the rain? Monalisa, is there another reason, Monalisa?" He really wants to know what happened to the woman.

Monalisa sobbed, especially when she remembered what Archie and the boss were doing. Her weeping had turned to mourning.

Tumabi si Steve kay Monalisa at niyakap ito."Sige lang umiyak ka lang para gumaan ang pakiramdam mo."

Monalisa's face was buried in Steve's chest. Steve gently stroked her back. Steve had no idea why the woman was so upset. He becomes enraged with her husband all of a sudden. Why is it permissible for the wife to feel upset?

His wife has never been upset in their one year of marriage. Even over a horrible topic, they never argue. They have a romantic relationship. However, the woman in his arms is now crying, presumably because her husband has made her sad.

Nang matapos siyang umiyak."Sorry ha, Steve. Pasensiya ka na!" paumanhin ni Monalisa rito.

"It is okay, puwede bang malaman kung ano ang problema mo? Sabi nila nakakagaan daw ng loob ang maibulalas ang nagpapahirap nang isang tao pagsinabi sa iba ang bumabagabag sa kanya. Well nakahanda akong makinig. If you wants to tell me."

Tumango-tango si Monalisa tama naman ito."Nahuli ko siya, Steve."

"Nahuli? Nahuling ano, Monalisa?"

"Nahuli ko siyang may kasiping na iba!" Pinipigilan ni Monalisa na huwag nang umiyak muli.

"What? What the fuck? He's crazy! Damn him! " Steve feels so angry. I want to give him a punch! Siraulo ang asawa mo ng iyon, Monalisa!"

"Hindi ko siya asawa, Steve."

Biglang kumunot ang noo ni Steve. Hinawakan niya sa balikat si Monalisa."What did you say?" tanong niya baka kasi mali ang kanyang pagkarinig sa sinabi nito.

"Live in lang kami, Steve. Siya ang una kung nakilala nong bagong salta ako rito sa Manila, naging mabuti siya sa akin, tinulungan niya. At siya lang ang taong nasandalan ko rito. Kaya pumayag ako na tumira kami sa isang bubong."

Well masasabi ni Steve na nakadama siya ng kasiyahan sa rebelasyon ni Monalisa."So, anong balak mo ngayon, Monalisa?"

Umiling-iling si Monalisa."Hindi ko alam, Steve. Sa totoo lang gulong-gulo ang isip ko!" Talagang hindi niya alam ang kanyang gagawin sa ngayon. She want to stay away from Archie now.

Gustong sabihin ni Steve na you can stay with me if you want."May balak ka bang umuwi, Monalisa?"

Panay ang iling ni Monalisa."Ayoko!"

"Okay, if you trush me, dito ka muna hanggang wala ka pang nabubuong disisyon."

"Puwede ba, Steve?" Alam naman niya papayag ito na kupkupin siya. Saka she feel safe sa tahanan nito.

Ngumiti si Steve siyempre naman welcome na welcome ito sa bahay niya."Of course, Monalisa. Bukas ang bahay ko para sa iyo."

"Baka may magagalit, Steve?" natanong niya ito. E, kung may girlfriend ito mag away pa sila dahil sa kanya.

"You mean, a girlfriend ha, Monalisa?"

Tumango si Monalisa.

"No one, walang pumupuntang babae rito maliban sa Mommy ko, kaya huwag kang mag-alala walang sasabunot at sasampal sa iyo promise!"

Napangiti na si Monalisa sa tinuran ni Steve."Titira ako rito pansamantala, Steve. Pero magtratrabaho ako. Taga linis, taga luto. At taga laba mo."

Tumawa si Steve."Hindi katulong ang kailangan ko, Monalisa. Kundi asawa na mag-aalaga sa akin!" makahulungang sabi niya.

Biglang bumilis ang pag pintig ng puso ni Monalisa sa sinabi ni Steve. Pinaparinggang ba siya nito? Kung sana walang sabagal pa sa buhay niya. Siguro hindi siya magdadalawang isip na titira siya forever sa buhay nito."Asawa? Marami naman diyan kung gusto mo, Steve. Ikaw pa aayawan nang mga babaeng kagaya mong may sinasabi sa buhay."

Tumango si Steve yes tama si Monalisa. Marami nga kaso wala naman siyang nagugustuhan. Siya iyon taong mas sinusunod ang sinasabi ng puso kaysa isip."I admit alot. But, iba ang gusto ko. Nasa mismong harapan ko na!" Deretsong turan niya.

Hindi malaman ni Monalisa kung ano ang sasabihin O gagawin sa tinuran ni Steve. Deretsahan na nitong sinasabi na gusto siya nito. Masarap pakinggang ito at nakakakikili ng puso. Pero sa ngayon hindi pa niya madama ito. Because her heart still bleeding right now."Steve, may gusto ka ba sa akin?" tanong pa rin niya.

"Yes, I really like you. Not only like you, Mahal na kita, Monalisa! Alam ko na may pinagdadaan ka sa ngayon. Pero ayokong magsinungaling, talagang mahal kita!"

May ngiti sa labi niya pero makikita mo sa mata ni Monalisa ang kalungkutan."Hindi ko yata kayang tapatan pagmamahal mo, Steve. Lalo na ngayon, dahil walang-wala ako, tangin sarili ko lang ang pinanghahawakan ko!"

Steve hold her hands."Maghihintay ako, Monalisa. Kung nakahanda ka na narito lang ako, nakangiting sasalubong sa iyo."

Napaluha si Monalisa."Hindi ko maipapangako, Steve. Pero kung may darating sa buhay mo na babaeng mamahalin ka. Huwag kang mag-alinlangan na tangapin ito."

"Let's wait and see what occurs in the coming days, months, or years. Who knows if we were truly meant for each other by God? So I'll keep my fingers crossed and hope it happens soon! " Steve wipes her tears again."And the suffering you feel with him. To me, I will not give you that. All I can make you feel is happiness, but sometimes sadness, because I know I am not a perfect person! "

Hindi napigilan ni Monalisa ang sarili napakayap siya kay Steve. At naisip niya na sana bukas maging okay na ang lahat para sa kanya. Pero alam din niya na may nakaambang na sigalot sa buhay niya dahil kay Archie. At alam niyang hindi ito titigil na suyuin siya para mapatawad sa nagawang mali.

HINDI naman mapakali si Archie sa bahay nila palakad-lakad ito. At panay ang dayal niya sa numero ni Monalisa, pero out of coverage area ito.”Ahhh! Monalisa, nasaan ka?" Ngali-ngali niyang ibato ang hawak na cell phone dahil sa galit. Naiinis lang kasi siya nong gabing hindi siya pinagbigyan nito. At kailangan niyang ilabas ang nasa loob. Tamang tumawag sa kanya ang boss ni Monalisa. He said he's alone and lonely, and he need someone. So siya naman si tanga agad na pinuntahan ito. At buong magdamag silang magkasama. Dahil sa pagod nakatulog siya nang magising hapon na, hindi naman pumasok sa trabaho ang kasama. At alam din niya na nasa trabaho si Monalisa. Kaya hindi pa siya umuwi. And they loving-loving again. Doon na sila nakita ni Monalisa, hindi naman niya akalain na pupunta sa boarding house ito. At alam niyang nasa alanganin na ang pagsasama nila. Pero hindi siya papayag na iiwan siya nito. Kung kailangang na luluhod siya sa harapan nito para mapatawad siya ay kanyang gagawin.”Hahanapin kita, Monalisa. Kahit nasaan ka pa, dahil mahal kita. Mahal na mahal!" Determinadong turan niya.