Chapter 37

(Lady Arthisa’s POV)

Unti-unti kong iminulat ang aking mga mata at tanging kadiliman ang sumalubong sa akin. Wala ni isang ilaw akong makita. It's already dark and I think it is eleven or so in the evening.

"Mistress, panahon na para bumalik ka. Nalalapit na ang nakatakdang panahon upang bumalik ka sa iyong dating mundo." Kasama ang mga salitang iyon sa hangin na animo'y bulong.

Darkness. My only companion joins me again this time. I feel so safe in it. I feel so secured.

I can clearly see things even there are no lights. Pero bigla na lang din na lumiwanag ang buong lugar dahil sa mga torches na hindi ko napansin. Sunod sunod ang pagliwanag ng mga ito.

I roamed my eyes everywhere. Hinahanap ko ang libro at ang aking espada. Nang makita iyon na nasa baba ay agad ko iyong pinuntahan. My sword abruptly enters my body. Siguro ay naramdaman nito ang presensiya ko kaya siya na mismo ang pumasok sa katawan ko kahit pa hindi ko iniuutos.

Pinulot ko rin ang libro ngunit agad iyong naging abo kaya napahakbang ako paatras. What the fuck?

Hindi ko na iyon pinansin pa at tumalikod na doon. Kailangan ko na rin sigurong umalis dito. They might be searching and looking for me this time. Ilang oras akong nawala kaya maaaring hinahanap na nga nila ako.

I left the Caris Forest at nang makalabas ako ng pintuan patungo doon ay lumiit na muli ang pinto at kusa nang sumarado ang kurtina.

I looked at the wall clock na nasa Library at napagtantong tama ako. It's already eleven-thirty in the evening. Almost midnight.

Wala ng tao sa loob ng Library at siguro ay tulugan na ang lahat. Akala ko ay na-lock na ako sa loob pero nagtaka ako nang makitang bukas pa ito.

Lumabas ako sa Library sa pag-aakalang tulugan na ang lahat pero nagulat ako nang makitang lahat ng estudyante ay nasa labas maski mga guro at lahat sila ay nakatingin sa langit na parang may iniintay.

Tumingala na rin ako at nakita ko ang buwan pero dalawa ito. Maybe iyon 'yung tinutukoy nilang kakambal ng buwan. But the color isn't matched with the other. Its color is bluish-white kaiba sa normal na moon na may pagka yellowish.

"Lady Arthisa!" Tumingin ako sa babaeng tumawag sa pangalan ko, it's Czarina.

Walang bahid ng inggit ang kaniyang mukha at walang kahit na anong galit akong makita sa kaniyang mga mata. I just saw how a trace of pain flashed in her eyes but it faded quickly.

She smiled but I didn't return it. May kasamang pait at sakit ang kaniyang ngiti.

Dumating sa kaniyang likod ang iba pang Disciples at nakita ko ang mangha sa kanilang mga mata. My forehead wrinkle because of their sudden reaction.

"Lady Arthisa," someone from my back called my name in a slow and very low voice.

Nilingon ko kung sino iyon at nakitang si Francis iyon! Ang aking kanang kamay! Si RedEye.

Lumapit siya sa akin at inalalayan ako sa pagbaba. Wala siyang imik habang ginagawa iyon. Somehow I can see any resemblance of him from Ysmael, my former Disciple.

Nang makarating sa harapan nilang lahat ay mangha pa rin ang reaksyon nila. Ano bang meron sa mukha ko at ganito na lang sila?

"Ten... Nine... Eight..." Napalingon kami sa mga estudyanteng nag co-countdown. Ibinaling ko uli ang aking paningin sa ibang Disciples.

"What are they doing?" I asked.

"Wait for it to become zero," ani Gyle.

Ibinalik ko na lamang muli ang aking paningin sa mga estudyante na patuloy pa ring nag bibilang.

"Four... Three... Two... One... Zero!" They shouted at kasabay noon ay ang pagtunog ng tower clock tanda na midnight na. Pero hindi iyon ang nakapukaw ng atensyon ko.

Iyon ay ang pagsasama ng dalawang buwan at ngayon ay pagpo-produce n liwanag. At sa liwanag na iyon ay tumama iyon kung saan saan na parang may espisipikong mga pinagtamaan.

Nagulat ako nang nakita ko ang paglutang ni Keowa na nasa di kalayuan lang namin. Mas lalong lumiwanag ang liwanag na tumama sa kanila at halos hindi na namin makita ng ayos ang pusa.

Sa sobrang liwanag ng bagay na iyon ay halos hindi na makatingin ang ibang estudyante ngunit ako, kitang kita ko kung paanong ang pusang si Keowa ay unti-unting nag-iba ang anyo at naging hugis tao.

Unti-unti habang nawawala ang liwanag, si Keowa o ang babaeng lumabas sa anyo ni Keowa ay dahan-dahang bumaba mula sa pagkakalutang.

She stood in front of us with a meek look, like an innocent kid thinking that no one will harm her. The gentleness in her face made her look like a lost child.

Her appearance made me think of someone I am close with before. It looks like she's very familiar to me. I eyed her for a moment and I almost jumped because of realization. It's Venice! My sister, a twin fcking sister! Whom I know died for almost seven fcking years!

"Hi," the calmness and gentleness in her voice made everyone heave a deep sigh. The way her white hair gracefully dances because of the wind makes her look like a Goddess. She gracefully walked pass through us like a Queen going to his King.

Humawi ang dagat ng estudyante at pinadaan si Venice hanggang sa nawala na lahat ng mga ito at nakita ko kung saan patungo ang babae.

There he is, the man who I promised with. The man I have loved from my past life.

I can clearly remember everything. From the very beginning of being the Goddess of Darkness, Death, and Destruction and for sacrificing myself just for my love, Harry.

Harry, my one and truest love. Hindi ko inakalang siya iyon! Hindi ko inakalang ang itinuturing kong kaaway ngayon ay ang lalaking nagpatibok pala ng husto sa puso ko noon! I never think that it was King Alpha! That's why I could feel something inside me that is really over-reacting when he is near! Because King Alpha and Harry are just the same people!

But everyone waited for whatever the King Alpha would reply to Venice. His dark hooded eyes are screaming of ruthlessness and cruelness. Even if he is the King Alpha and he is a White, he looked like a god of Darkness because of his look.

His lips are in a grim line and his thick brows are furrowed looking like a god not wanting what's happening in his surroundings. Mas nadedepina ang kaniyang panga lalo na ngayon na umiigting ito.

His eyes immediately drifted into mine and the way his face lighten up made my heart pounded so fast and my legs tremble. What the hell, Arthisa?!

Ibinaling niya muli ang paningin sa babaeng nasa harap at muling bumalik ang kaninang ekspresyon niya dito.

"What are you doing here?" He asked that most of the male students shocked in horror. They all groaned na para bang nanghihinayang sila sa isinagot ng King Alpha sa babae.

"I'm here to accompany you," bakas sa boses ng babae ang pagkapahiya ngunit di kalaunan ay nawala rin iyon.

He did not reply back to her kaya mas lalong naging excited ang mga estudyante sa maaaring sunod na gagawin niya.

Students keep on murmuring about the girl and they can't stop calling her 'Queen Alpha'. So she is the one I am interested in before? Venice is the Queen Alpha? What a very small world!

"I don't need you." The coldness in the voice of King Alpha made the students gasp. "Leave in this place. No one needs you." He continued.

I can feel the girl's embarrassment from the students and teachers who witness the scene. I looked at King Alpha that's looking coldly at her. His cruelness is very evident through his eyes and the smirked he's hiding is very obvious, dahil siguro sa nakitang pagkakapahiya ng babae.

Then, he lifted his eyes towards me and looked at me intently, tila naninimbang. Kahit pa gaano kalayo ang agwat namin sa isa't isa, parang nababasa niya pa rin kung ano ang nasa utak ko.

Kita ko ang papalapit na si Gyle sa kinatatayuan ng King Alpha ngunit hindi ito natinag sa pagtitig sa akin kahit pa noong may ibinulong na ito.

"Lady Arthisa," naputol ang titigan naming dalawa nang may tumawag sa akin at nakitang si Czarina iyon. "Let's go." Nag-aalinlangang yaya niya. I nod at her bago muling ibinalik ang paningin sa kaninang kinatatayuan ng King Alpha.

I saw how his jaw clenched nang makita ang muling pagbaling ko sa kaniya. Nang tapikin ni Czarina ang aking balikat ay tuluyan ko ng inalis ang aking tingin sa kaniya.

We all walked silently patungo sa dorm ng Disciples. There are so many things that kept on bothering me.

Why is Venice here? What is her business here? To accompany King Alpha, really? For what? And King Alpha, matagal na ba niyang alam ang lahat? Or did he even reincarnate? Dahil kung hindi, talagang alam niya ang lahat!

"What's bothering you?" Halos mapatalon ako dahil sa biglaang pagtabi sa akin ng King Alpha na hindi ko namalayang kasama pala namin! His intense look made me tremble a bit. I may be the Goddess of Darkness but I can feel fear, too, especially when he's near.

"Nothing," I answered almost whispering.

I suddenly stiffened when I felt his hand slowly snaked in my waist. Ang pagdausdos ng kamay niya sa bewang ko ang siyang nagpakaba sa akin.

Iniisip kong baka makita kami ng mga kasamahan namin kaya mas dinapuan ako ng kaba.

"They are all in the dorm now. No need to worry," he whispered to my ear that made me shiver down my spine.

I relaxed a bit and we continued walking. Wapang nagsasalita sa pagitan naming dalawa. My mind is haywire because of my nervousness. Para akong lumulutang!

"I missed you, very much," he whispered. Hindi na ako nagtangka pang sumagot. I regret saying hurtful words to him before.

Pagkatapos niyon ay wala ng nagsalita pa. Gustuhin ko mang sagutin ang sinabi niya ay hindi ko magawa dahil paniguradong aasa siya. Not like he is not assuming right now that his hands are on your waist, Arthisa! And you don't even say any word!

Dalawampung minuto na ata ang nakalilipas simula ng tumigil kami sa paglalakad at tiningnan na lamang ang dalawang buwan na ngayon ay naglalayo na muli sa isa't isa.

"I must go now. They might be looking for me dahil sa tagal ko bago makarating ng dorm." Basag ko sa katahimikan. I felt his hand slowly removing it from my waist. I want more minutes please, baby? Argh! Arthisa! What the hell are you thinking?!

Sinuway ko ang sarili sa sariling iniisip. Masyado akong nagpapadala sa mga hawak niya.

"Good night, then," marahang sabi niya. I looked at his eyes at sinalubong ang mariin niyang titig.

"Good night," mabagal na sagot ko bago dahan-dahang tumalikod sa kaniya. And before I could take a step, I felt his hand gripped my wrist making me turned to him again and before I knew it, I felt his lips brushed into mine.