KABANATA 41

Dad was furious about Alex's death. Hindi lang siya umiimik pero alam ko ang sakit na dinadala niya. He stayed quiet kagaya ni Kiel. Alam kong kumikilos sila ng wala na naman akong ka ide ideya kung paano. Ayoko naman nang alamin. My brother's death was more than enough for me to learn my lesson.

Tita Ara became quiet aswell. Hindi na siya ngumingiti. Hindi din siiya kumakausap ng kahit sino. Kahit tingin ay hindi siya nag bibigay kahit pa sa amin nina Dad. Naiintindihan ko iyon.

I was sitting on my bed thinking about everything that just happened in the past week. Nailibing na si Alex kahapon. Mas lalong nawalan ng sigla at buhay ang buong tahanan namin. Wala nang mas sasakit pa sa puntong ito.

Nag ring ang telepono ko. Sinagot ko naman iyon ng hindi tinitignan ang caller. Agad ko iyong inilagay sa tainga ko habang yakap yakap ko ang dalawa kong tuhod. Napa singhot ako.

"Babe... You're crying again..." Bungad niya sa akin nang marinig ang pag singhot ko.

Napa pikit ako at napa tungo saka nag pakawala ng malalim na hiniga.

"I just can't help it, Leo. Alex is my everything. He's gone... hindi ko lang matanggap." Sambit ko saka humikbi sa telepono.

I heard him sigh. Wala siyang magawa. Wala kaming magagawa kung hindi ang masaktan na lang at magalit sa may kagagawan.

"I'm sorry... Sorry." Sambit niya lang sa isang mahinang boses. Bakas doon ang pait at sinseridad. "I failed to do what i promised you." Wika niya pa.

"Stop!" Pigil ko sa kaniya mhabang mariing naka pikit. Ayaw kong marinig ang kahit na anong pag hingi niya ng tawad. Wala naman siyang kasalanan e. Si Damian ang salarin at hindi siya.

"Stop, babe. I don't want to hear it." Sambit ko sa kaniya.

Bumuntong hininga siya. ganoon din ang ginawa ko. Malalim na hininga lang yata ang nakakapag pa luwag ng dibdib ko. Pakiramdam ko kasi ay napaka bigat nito sa pinag halong pag hihinagpis at galit. Gayon pa man, wala akong magagawa para maibsan ito. Ang tanging magagawa ko lang ay ang manahimik at mag hintay na matapos ang lahat ng ito.

Babagsak si Damian. Iyan ang bagay na sisiguruhin ng Daddy ko. Dahil hindi lang isang buhay na kabiak ng sa kaniya ang nilagas nito kung hindi dalawa. Maski ako ay nangangating pilayan na siya ng tuluyan sa kahit anong paraang kakailanganin. Kahit sino ang masasagasaan, wala na kong pakealam.

"I told Kiel about Dad's every illegal business. Lahat ng tagong plantasyon at pasugalang hindi nagawang matunugan ng mga parak ay ako ang nag bigay kay Kiel. We knew every brick of his unbreakable palace. We are the princes kaya kami kami ang nakka alam ng paraan kung paano ito paguguhuin." Malamig niyang saad na nagpa iba ng takbo ng usapan.

Pinahid ko ang luha ko saka siya pinakinggan.

"Stop getting yourself involve again. Hindi ka sasantuhin ng ama mo!" Saad ko ng may bahid ng inis.

Malaking tulong iyon, oo. Pero ang pakikisawsaw ay maarring magpahamak na naman ng isa sa aming tatlo na natitira. Hindi na ako makapapayag noon.

"I need to be a traitor to my own father to make things right Sheii. Max and I has to be a traitor. This is the only way..." Saad niya sa akin na nakapag pa tahimik sa akin.

Yeah, he's right. That's the only way. Pero natatakot akong may mapahamak na naman. Si Kiel na ang bahala. Kayang kayang halukayin iyon ni Kiel lahat. Kailangan na lang namin manahimik at mag hintay.

"Let's just wait babe. Let them deal with this theirselves. Ayoko nang may isa pang malalagas." Sambit ko habang muli na namang umaagos ang mga luha.

"Do you really think things will work out if we just sit and watch? We have to make sure things will work out. Babe. I wanted to make sure. Iyon lang ang paraan para maitama ang lahat." Buo ang determinasyon boses niya. Hindi ko mahinuha kung galit ba siya o sadyang desidido lang.

Hindi na ako naka imik. He's right again. Napaka inutil ko talaga kahit kailan. Napaka bobo ko mag sisip kaya siguro umabot sa ganito. Dad is right, Kiel is right pero hindi ako nakinig at sinunod ko ang gusto ko, kaya nangyari ito.

Ngayon na natutunan kong huwag nang makisawsaw ay tama naman si Leo. We have to make sure that what we want will happen. We have to make it happen. Damn! Ano bang gagawin ko? Should i continue what i just started or stop and leave it all to Dad and Kiel?

Naduduwag na akong mag desisyon para sa mga gusto ko. Naduduwag na akong may isa na namang mawala dahil sa pesteng gusot na ito! Sobrang takot na takot na ako.

"Babe. Stop crying. Sheii!" Na tataranta niyang saad sa kabilang linya.

Noon ko lang napag tanto na humahagulgol na ako habang naka patong ang noo ko sa mag tuhod ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko.

"Leo... I'm scared." Utas ko habang naka pikit ng mariin at nanantili sa gayong posisyon.

Narinig ko siyang paulit ulit na bumubuntong hininga.

"Don't be. You don't have to do anything. Leave it all to me, hmm? I love you." Saad niya ng malambing sa akin.

Those words was spoken like spell. Automatikong naging aktibo ang bato ko nang dibdib sa bigat. Sa isang iglap ay tila nagkaroong muli ng buhay ang unti unti kong namamatay na sistema. I smiled bitterly. Love is really this powerful.

"I love you too." Sagot ko sa kaniya saka humikbi.

Now i really feel happy to have him. Leo is more than what i could ever ask for. Far from the monster that i knew before... he's now the prince of my own tragic fairy tale, that tries his best to write our bitterly written story a happy ending... somehow.

"Rest now babe. You need to rest." Wika niya sa akin.

"Okay. bye." Saad ko lang ng mahina.

"Bye." Utas niya saka ko pinatay ang tawag.

Ibinagsak ko lang sa kama ko ang phone ko saka muling napaiyak. Napa hilamos ako sa mukha kong bsang basa saka napa tingala para pigilan ang mga luha kong nag babadya pang humabol sa pag patak. I need to stop crying. Wala itong magagawa. I need to help them out. Gusto kong magkaroon ng kasaysayan ang pagka wala ng kapatid ko. Just like Leo, i need to make sure...

I decided to reach out to dad the next day. I want to help. I want to help. I need to help.

"Stay out of it Lebrina." Matigas na saad ni Dad saka ako tinalikuran.

Sunod sunod na pumatak ang luha ko.

"everything ois my fault. i know where you're comming from. So please let me... pay the price." Sambit ko sa kaniya ng nag mamaka awa.

Natigilan siya sa sinambit ko kaya madilim ang mga mata niyang nilingon ako.

"Shut up. I already said you can't be involve anymore." Wika niya pa ng ma autoridad.

Napa tungo ako sa hapdi ng dibdib ko. I need to help him. I need to do something! Ayokong mag kulong na lang. ayoko habang sila ay nagpapatayan. Ayoko! ISa na lang ang naiisip kong paraan para kumbinsihin ang daddy ko. Lumuhod ako sa harapan niya na ikinagulat ng lahat. Maging si Kiel ay natigilan sa ginawa ko.

"Dad. I kept blaming myself for everything that happened. MUla noong mawa ako sa iyo at mapunta sa puder ni Damian, nagagalit ako sa sarili ko dahil napaka hina ko. I'm sorry for loving a Fontanilla. But if you'll keep me lock insinde this house... i will kill myself instead. Sa ganoong paraan ko babayaran ang lahat." Saad ko habang naka luhod.

"Lebrina Sheii!" Kulog ang sigaw na iyon ni Kiel na umalingawngaw sa buong silid.

"What now!? Do you expect me to just sit and watch? knowing that this all happened because of me?"

"Shut the fuck up!"

"You shut up! Oo mahina ako! Oo palpak ako! Oo na! This is the only thing i know to make things right. Bakit ba hindi niyo ako hayaan? Mahina ako alam ko wag mo nang ipamukha! Wala akong silbi diba? mas mabuti nang mamatay kesa manatiling walang silbi." Sambit ko saka siya tinignan sa mata.

Napaka wala kong respeto oo. Pero ano bang klaseng pag respeto ang dapat kong gawin sa sitwasyon ko ngayon? Ano ba kasing pinaka tamang gawin? Manahimik? Magdesisyon ng kusa? o mamatay na lang? Sabihin niyo!

Nanlambot ang expression ng Mukha ng tiyuhin ko at nakita ko kung paano nag buntong hininga ang ama ko. Hindi naka ligtas sa mga mata ko ang mga luhang pumatak galing sa mga mata niya.

Ganoon din ang nagyari sa akin. Hindi ko kayang makita si dad na ganoon. Tumungo ako habang hindi natitinag sa pagkaka luhod ko sa sahig. Hindi ako tatayo hanggat hindi siya nag dedesisyon. Determinado akong tumulong. Determinado din akong mamatay na lang. Kung sa ganoong paraan ko lang mababayaran ang lahat.

"No one is blaming you, Sheii. I'm keeping you of this bcause you're the only thing that i have now. Alex died protecting you. I can't lose you aswell." Saad niya habang naka tingin sa malayo.

Mahinahon ang boses niya at punong puno ng pait iyon. Napa pikit ako ng mariin sa sinambit niya. Alex died the way Ace died. They both died protecting me. Napaka halaga ng buhay ko pero wala naman akong kuwenta. Hindi ko manlang ma ambagan ang pag aayos ng gusot, bagkus ay naka dadagdag pa ako.

"Dad, i know. Burt please trust me. Kahit ngayon lang. Mag tiwala ka sa akin." Pakiusap ko sa kaniya.

"Fine." Sambit niya na ikina angat ng tingin ko sa kaniya. I heard it right, right?

"Artemis.." Utas ni Kiel pero itinaas ni dad ang kamay niya dahilan ng pag tahimik ni Kiel. Napa butong hininga ito.

"Let's have a deal. Leo gave us all the information about Damian. I will let you be involve, alright. Stay alive til' the end, then you will have your freedom. But if you die, I will kill him before your corpse." Saad niya ng malamig sa akin saka nag tuloy tuloy ng lakad paalis.

Naiwan akong naka ngiti sa sinabi niya. Hindi ako agad naka tayo. Dinama ko muna ang pag apayag ng ama ko. I promise to stay alive, dad. For Ace, for Alex, for us all.

Lumapit sa akin si Kiel saka ako niyakap ng mahigpitna ikina gulat ko. I heard him sigh. Niyakap ko din siya. I know where he's comming from kaya pinipilit niya akong labas sa problemang ito.

"Sheii. Please don't get hurt. Ikaw na lang ang meron ako." Sambit niya sa akin na parang isang ama na labis na natatakot para sa anak niya.

Napa iyak ako sa tinuran at iniaasta niya. Ngayon ko lang siya nakitang ganito ka soft. Sampung taon ko siyang nakita bilang isang tigasin at misteryosong tao. Hindi ko siya nakikitaana ng emosyon. Ngayon lang.

"Uncle... i promise. Pero ikaw din. Magkasing halaga kayo sa akin ni Dad. Pasensya na, pasaway akong pamangkin." Sabi ko saka hinigpitan ang yakap sa kaniya.

Bumitaw siya s akain saka ako ngintian ng pilit at hinaplos ang pisngi ko. Is this the personality of my Mom? Siya yata ang representative ng mommy ko para tumayong magulang sa akin kapag kailangan ko. I am now starting to appreciate i have this handsome and loving uncle.

"Go." Sambit ni Kiel sa mga tauhan na agad namang nagsi tayuan para sumugod sa isang pasugalan ni Damian.

Siniguro kong fully loaded ang rifle na hawak ko bago tumango kay Kiel saka bumaba ng van. This is the day that i am waiting for.

Pipilayan namin si Damian bago siya ihatid sa harapan ng mga parak. Kailangan naming siguraduhing hindi siya makakatakas. Sa loob ng 30 minuto ay dadating ang mga parak. sapat na panahon para mapilayan si Damian at hindi na maka takbo.

Ito ang pinaka malaking pasugalan niya. Malakas ang pasok ng pera dahil kasama na din ang bagsakan ng droga at prostitusyon dito. Ito ang pinaka malaking kuweba ni Damian. Dahilan kung bakit mas mabilis siyang naka bangon kaysa sa inaasahan.

Nasa isa pang malaking kuweba ang magkapatid na Fontanilla. Ang mga prinsipe ng impyernong traydor. Tuluyan na nilang tatalikuran ang ama. Sila na ang mag lalagay sa kaniya sa likuran ng rehas, kaysa naman patayin siya gamit ang sarili nilang kamay. Mas katanggap tanggap iyon.

Isang malaking propery sa Cavinti, Laguna. Dito ang lokasyon ng pinakang malaki niyang lungga. Ang sentro ng kapangyarihan niya.

"Let's do it, Kiel... Let's bring Damian's downfall. Tonight." Sambit ko sa kaniya saka nag patuloy na naglakad papunta sa sentro ng kaniyang imperyo.

Tumango si Kiel sa akin saka ngumisi. Ganoon din ang naipinta ko sa mukha ko. Te thought of it alone makes me so damn happy. Damian, in the middle of his burned empire. I love it.

I stopped as soon as i entered the front door and see all the busy hypocrites with their dirty moneys and doings.

I smiled widely. I've never felt this excited.

Let's get it!