KABANATA 29

"I'm scared Leo." Tugon ko sa kaniya.

Bumitaw siya sa pagkaka yakap sa akin at iniharap ako sa kaniya. He held my face and looked me in the eyes.

"Don't be. You have me." Nakikiusap ang boses niyang nangangako at nangungumbinsi.

"I badly wanted to try Leo. But i'm scared we would only get hurt." Sagot ko habang naka tingin sa ibaba.

"I don't care how painful it can be. Kung hindi man tayo manalo wala akong pake dahil wala akong balak sumuko. I'll fight for us Sheii. Handa akong masaktan ng paulit ulit basta alam kong kasama kita." Saad niya.

Napa ngiti ako sa sinabi niya. Sana kasing tapang mo ako Leo. Lahat ng tapang ko, pag papanggap lang. Malakas lang ako physically pero mahina ako. I'm just a girl. a fucking wakling.

"can you promise me you won't let go until we make things right?" tanong ko sa kaniya.

Tumango siya sa akin ng may ngiti. May luha pa din sa mga mata niya pero naka ngiti na siya.

"Yes. babe." sagot nyia sa akin.

Ngumiti din ako sa kaniya ng may luha din sa mata. I felt a sudden excitement.

"Then let's do it babe. I'm on it." Saad ko. Ngumiti siya sa akin ng napaka lapad.

He looks so happy now. Walang bakas ng Leo kanina. Hindi ko alam kung paano pero nag iba ang pakiramdam ko. Nawala ang bigat ng emosyon ko kanina at tila ba walang problemang naka paligid sa aming dalawa. Nakalimutan ko ang impyernong pinanggalingan ko at ang gulo ng buhay naming dalawa.

It's just me and him right now. We're happy sharing the same feelings. Sa lahat ng pakiramdam na naramdaman ko ay ito na ang pinaka totoo. Can i hold onto this feeling forever? Pwede bang ganito na lang? kota na naman sa sakit e. Pwede bang labas na kami sa gulo ng mga magulang namin? Pwede ba?

He pulled me closer to him and kissed me. I smiled and gladly responded to him. Sandali lang iyon at agad din kaming bumitaw. Niyakap niya ako at ganoon din ang ginawa ko.

********

Umuwi ako ng bahay pero si Kiel na lang ang naabutan kong gising. Napa tigil ako dahil napansin ko ang expression niyang halatang iritado.

"K- uncle. Bakit gising ka pa?" Tanong ko lang ng casual sa kaniya.

Naka upo lang kasi siya sa couch at naka titig sa akin kanina pa mula nang pumasok ako. i know kiel. may gusto siyang sabihin sa akin.

"I'm waiting for you, Sheii." Saad naman niya sa akin ng seryoso.

Natawa ako sa sinabi niya na ikinasama naman ng tingin niya. Tumahimik ako. Well binabawi ko na yung sinabi kong 'i'm a monster and no one can tame me.' Cause here's Kiel. The only one who can control my Xena side.

"I can take care of myself. Kahit duguan o sugatan ay kaya kong umuwi ng buhay Uncle." Saad ko sa kaniya.

"You're free now Sheii. You're no longer Xena. Live your life normally that's what your dad wants and so do i." Sabi niya sa akin.

"What can i do? Nasanay akong mabuhay bilang Xena. Hindi ko kayang baguhin iyon agad agad." Sagot ko sa kaniya.

"There's no way you and Leo can be happy Sheii. Pareho lang kayong masasaktan dahil sa huli ay pipiliin ninyo ang pamilya ninyo." Makahulugan niiyang saad.

Tinitigan ko siya. Alam na alam talaga niya ako. Mapa Xena man o Sheii. Kabisado niya ako.

"Do we really have to suffer because of our parent's conflict? Labas na sana kami doon e. Hayaan mo, alam namin parehas ang sitwasyon. just let me be for now. I wanted to live normally just like what you said. " Saad ko saka umakyat papunta sa kuwarto ko.

Ibinagsak ko ang sarili ko sa kama. Agad din naman akong dinalaw ng antok.

I was on my best mood the next morning. I go out for a jog with Alex before preparing for school. Naging bonding na din namin iyong mag kapatid. I enjoyed seing how my 11 year old brother is growing up so fast. Sa edad niya ay iisipin mong matanda na siya dahil sa pananalita at pag iisip niya. HIndi kagaya ng katawan niya, matured na ang utak ng kapatid ko, matalino din kasi ito.

"Ate i'm starting to think you're already dating someone. Hindi mo na ako sinusundo sa school." Saad ng kapatid ko habang nag lalakad kami papunta sa kotse ni Kiel.

Natahimik ako sandali sa tinuran niya. Should he know? Masyado pa siyang bata para maintindihan ang bagay na ito para sa akin. Saka hindi niya kailangan ma involve. Saka na, kapag naayos na ang lahat.

"Nonsense Alex." Sagot ko ng tumatawa.

Tinignan niya ako ng hindi naniniwala sa tinuran ko.

"You can't fool me ate. You look too happy. Sa ilang buwan ng pananatili mo dito ay hindi kita nakitang ganiyan. That smile is an indication a person is inlove." Mapag bintang niyang saad habang naniningkit ang mga mata akong tinitignan.

Nilamutak ko ang mukha niya saka atumawa na lang. Wala akong lusot sa kapatid kong mapag masid pala. Masunurin ako kahit sa ika labing isa at labing dalawang utos.

11th: Wag kang mag papahuli.

12th: *Kapag nahuli, Huwag aamin

Alex got me pero hindi ako aamin. Saka na bro, kapag kaya mo nang i take ang napaka komplikado nating buhay.

We get inside the car laughing. Ako dahil pinipilit kong mawala ang usapang sinisimulan ni Alex pero siya naman ay dahil pinipilit niya akong umamin.

"Stop with the nonsense Alex! There's no way." Saway ko sa kaniya habang tumatawa saka itinulak pabalik ang ulo niyang dinudungaw ako sa front seat mula sa passenger's seat.

"Nah. Hindi ako na niniwala ate. Kinikilig ka. C'mon gusto ko lang malaman kung sino ate. Gusto ko siyang makilala, promise i'll behave." Saad ng kapatid kong may pilyong ngiti.

"Kuya kita? Ang alam ko ate mo ako? gusto mo bang sakalin ko isa isa ang mga crush mo?" Bawi ko sa kaniya ng may pag babanta.

"There's no way you'll know those girls anyway." Proud niyang sabi.

Nilingon ko siya ng may mala demonyong ngiti.

"Cheska, Maureen, Aela Bennieze, Sab--"

"Fine ate!" Putol niya ng isa isahin ko ang mga babaeng natitipuhan ng kapatid ko.

Magiging gago siguro ito kapag tumanda na. Napaka daming gustong babae. Napa iling ako.

"You've underestimated your big Sis Alex." Saad ko sa kaniya ng may mapang asar na tawa.

Tumawa lang din siya at umiling.

We dropped Alex on his school and Kiel started to drive towards mine. Ngayon ko lang napansin na sobrang tahimik ni Kiel kanina pa. Galit ba siya sa akin? Hindi ako umimik bagkus ay nanatiling naka tulala sa unahan.

Narating namin ang tapat ng school ko kaya mabilis akong kumilos para bumaba. I was about to open the door when he suddenly spoke.

"Sheii. Stay away from that Fontanilla." Saad ni Kiel. Nilingon ko siya. Tahimik lang siyang naka upo doon at blanko ang mukha.

Napa buntong hininga ako. I know i should stay away from Leo. Pero mahirap! Lalo ngayon na pakiramdam ko handa na akong lumaban para naman sana sa amin ni Leo. I suffered a lot, i know. Pero mas nahihirapan si Leo! Napaka selfish ko na nung bumitaw ako sa kaniya dahil kailangan kong piliin si Dad. I wonder, anong sinapit niya sa ama niya kung nalaman nitong may relasyon kami ni Leo?

"Trust me with this one Kiel. We'll make things right." Saad ko sa kaniya.

"There's no way you can make things right Sheii. Magulo na ang lahat bago pa kayo ipanganak sa tingin mo ba ay sasantuhin ni Damian ang nararamdaman ninyong dalawa dahil lang sa anak niya si Leo? Sobra ang galit ni Damian dahil buhay kayong mag ama. Pinapasundan ka niya hindi mo ba alam?" Turan ni Kiel sa akin saka ako tinignan ng blanko.

kumunot ang noo ko.

"what?" Tangi kong nasabi. Kailan pa niya ako pinasusundan?

"You kept claiming na kaya mo ang sarili mo pero you're too occupied to even notice something's already happening without you noticing it. Gagamitin lang ni Damian si Leo laban sa pamilya mo Sheii." Saad niya sa akin saka binuhay ang makina ng kotse.

Agad akong bumaba dahil tanda iyon na umalis na ako para sa klase ko. I know him too well kaya hindi na niya kailangan mag salita minsan.

Wala na siyang ibang sinabi saka umalis. Sinundan ko lang siya ng tingin. I was being watched? Bakit hindi ko napapansin? I am an assassin kaya mabilis akong makaramdam ng kakaiba. Tama nga si Kiel, maybe i'm being too occupied.

Hindi na din malabong alam ng kung sino mang nag mamasid sa akin ang tungkol sa apartment na nirentahan ko at hindi na din malabong alam nila ang plano ko. Kaya siguro na bulilyaso ako ng mag katpatid. Hindi kumagat si Max at dumating naman si Leo na parang alam niya na may gagawin ako doon.

Damn!

My phone vibrated kaya kinuha ko iyon sa bulsa ko. It's Kiel.

Act just like how you acted in the past few days. Linisin mo ang tauhan ni Damian mag isa. Patunayan mo sa aking hindi magiging dahilan si Leo ng ikaka pahamak mo o ng pamilya mo dahil kung hindi ako mismo ang papatay sa taong iyon Sheii.

That was like any other concerned uncle. Mas brutal nga lang kesa sa normal na mga tao. I knew how Kiel treassures me dahil ako na lang ang meron siya. Of course he has Dad pero alam kong mas mahalaga ako kay Kiel. I am the offspring of his twin sister. His only family.

Isinuksok ko ang cellphone ko sa bulsa ko at ginawa ang sinabi ni Kiel. I acted like i knew nothing and he's right. Someone is watching me. Inside the school. Hindi ko na kailangang lumingon o mag palinga linga sa paligid dahil ramdam ko na iyon.

I was heading to the library when i noticed someone is following me. Mabilis akong humarap sa likuran pero i saw no one suspicious. Everybody is also heading the same direction as me. I saw the nerd walking past me as the only familiar face that i'm seeing, Besides that wala na.

Nag patuloy ako sa pag lalakad. Sino ka ba? Mukhang natumbasan mo ang pagiging maingat ko. Pero hindi mo ako mahahawakan. Ngumiti ako sa sarili ko saka nag lakad na muli papuntang library.

The library was quiet big, Malalaking shelves ng libro and nandidito at ang libo libong mga librong kailangan ng mga estudyante. Walang masyadong tao dahil mas madami ang gumagamit ng computer lab dahil mas mabilis ang research doon. Pero mas gusto ko dito dahil kakaunti ang nag pupunta.

Ibinaba ko ang bag ko sa isang bakanteng mesa saka ngumiti ng mala demonyo. Now deal with me asshole. kung sino ka man. Walang cctv dito sa library dahil ito ang pinaka least na gagawaan ng kalokohan ng mga studaynte. Magandang lugar para sa isang fabricated na krimen.

nag lakad ako sa pinaka dulong shelf at nag kunwaring nag hahanap ng libro. I have my tiny weapons with me kaya hindi ako natatakot.

Naramdaman ko na naman ang presensya ng hindi ako kilalang tao kaya mas umarte akong walang alam. I took a calculus book and pretend i am scanning the pages. Alam kong nasa likuran ko na siya pero hindi ako kumibo.

Dahan dahan akong humarap habanag nag bubuklat pa din ng pahina at nakitang naka talikod siyang nag kukunwaring nag hahanap ng libro.

So it's you? Saad kok sa isip ko nang mapag tanto kung sino ang Assassin ni Damian dito sa PNC. Funny, he's the last person i would suspect, honestly. Smart idea Damian.

Ngumiti ako at ibinalik sa shelf ang librong hawak ko saka inosenteng nag lakad paalis na tila hindi ko nahanap ang dapat kong hanapin. Change of plans. wag dito.

Then he followed me again. Hindi kikilos ng ganito ang isang assassin na nag mamtyag lang. Sigurado akong ngayon naka takda niya akong patayin.

Nag lakad ako papuntang locker ko at ibinaba ang mga gamit ko doon. Ayoko ng hassle. Sumunod akong bumeretso sa Girls' restroom. Sakto walang tao.

Agad akong nag tago at umupo sa taas ng isang tindig ng locker na para sa mga girl athletes. Dahil sa kabilang part nitong restroom ay ang shower room ng mga atleta. Malapit ito sa pintuan kaya hindi niya agad ako mapapansin.

Nakita ko siyang pumasok ng pasimple at agad na nag dahan dahang mag lakad para i check ang bawat cubicle.

wala iyong mga laman.

Bakas sa mukha niya ang pag tataka na walang tao kaya sunod niyang chineck ang shower room ng mga atleta. Sinamantala ko iyon para bumaba. Maya maya ay bumalik siya na natigilan ng makita akong naka tayo at naka sandal sa locker habang nag hihintay sa kaniya.

"What a smart move of Damian. Hindi ko talaga naisip na ikaw ang assassin niya. A nerd image was quite an idea. galing." pag puri ko kay Damian.

Natigilan siya saglit pero mabilis din iyong napalitan ng demonyong ngiti. Madiin ang tingin namin sa isa't isa.

Yes, siya yung nerd na binubully-kuno ng kapatid niya. I was so stupid not to realize why is he always appaering in front of me. Minamasdan pala ako.

"Sorry Xena. You're time is up." Saad niya sa akin saka binunot ang baril na may silencer pero bago niya pa iyon maitutok sa akin ay mabilis ko nang ibinato ang maliit kong patalim na tumarak sa mismong lalamunaan niya. Bumaon iyon ng kalahati.

I saw him fell on the floor as he choke to death vomiting blood. I smiled at the scene.

"Wag ka mag alala. Ako na ang mag sasabi kay Damian na pumalpak ka. You may rest in piece now." Saad ko saka hinintay siyang malagutan ng hininga.

What a weakling.

I prepared my script so no one would ever suspect me.

"AAAHHHHH! AAAHHHH!" I screamed loudly as i pretend to cry.

Mabilis na may tumakbong ilang estudyanteng napapa daan lang sa may hallway. Lumupagi ako at umiyak saka muling sumigaw at umarteng takot na takot.

"Miss, what's the m-- Fuck!" Saad sa akin ng isang estudyanteng mas matanda siguro sa akin.

Naka ngiti ako sa loob loob ko habang naka titig sa walang buhay na katawan ng lalaking pinatay ko habang umiiyak.

Mabilis na dumami ang tao at dumating ang mga guards ng school para ilayo ako sa lugar na iyon. Nag patuloy ako s apag arteng takot na takot habang umaalis sa lugar na iyon. Madaming nag kumpulan patra makita kung ano ang meron sa loob ng girl's restroom at madami ang napa singhap sa tanawin doon.

I continued faking my tears, smiling within.

You can't kill me Damian. Never.