Chapter 8: Nakalalangong Inumin

YVONNE'S POV.

Tulala at lumuluha akong nakaupo sa sahig at nakasandal sa gilid ng papag. Laman ako ng kwarto naming mag-asawa at iniinom ang isa pang bote ng alak na natira. Nakakatatlo na ako at pakiramdam ko ay unti-unti na akong tinatamaan.

Madilim ang buong kabahayan. Walang kahit na ano'ng ilaw ang nakasindi. Tanging ang nakabukas lamang na bintana na natatapatan ng namimilog na buwan ang nagbibigay liwanag sa akin.

Muling nanumbalik sa alaala ko ang nakaraang panaginip ko. Iyong panaginip na nasa dagat kami at lumayo sa akin si Ervin para ibato sa tubig ang hawak niyang bato at nagbitiw ng mga salitang mahal niya ako. Ngayon ko lang napagtanto na babala na nga siguro iyon. Pagkatapos niya kasing sabihin iyon ay bigla na lamang siyang nawala. Pakiramdam ko'y sinuntok ako ng buwan sa na-realized kong iyon.

Paulit-ulit binalikan ng isipan ko ang lahat ng aming pinagsamahan. Iyong mga panahong masaya kami at palaging lumalabas para mag-bonding at kalimutan ang stress na dala ng problemang pumapaligid sa amin. Akala ko noon, hindi na niya ako lolokohin pang muli. Confident ako sa sarili ko na mahal niya ako at hindi niya na ako sasaktan pa. Ipinaramdam niya sa akin ang isang tapat at totoong pagmamahal pero mali pala ako. Mali ako na inisip at pinaniwalaan ang imahinasyon kong magiging tapat siya sa akin.

Sakit na nga siguro talaga ni Ervin ang pakikipaglaro ng apoy sa kung sino-sinong babae. Pero bakit gano'n? Sana kung may balak siyang gawing kalokohan, sana hindi na ako damay. Sana hindi na ako masasaktan. Ilang beses niya nang ginawa sa akin ito pero bakit ang sakit pa rin? Bakit hindi na ako nasanay? Para pa rin akong sinasaksak sa tuwing bumabalik sa isip ko ang lahat ng mga kalokohan niya. Kailan ba ako mamamanhid? Kailan ba ako mapapagod? Kailan ba ako hindi masasaktan? Paano pa ako mangangarap na magkakaroon kami ng sariling anak at bubuo ng isang masayang pamilya kung palaging ganito ang itinuturing sa akin ng padre de pamilya? Masisira lang ang buhay ko lalo na ang buhay ng mga magiging anak ko.

Tumingala ako at pumikit. Tumulo nang sunod-sunod ang mga luha ko at hinayaan ko lang iyon.

Bagong kasal lang kami, e. Sa ganito ba matatapos ang kwento naming dalawa? Sa ganito lang ba matatapos ang lahat? Ervin, isipin mo ako. Paano na ako kung ganiyan ka? Paano na ang mga pangarap na binuo nating dalawa?

Muli kong kinuha ang bote at ininom ang natitirang laman niyon at saka umayos nang pagkakaupo. Pinunasan ko pa ang labi ko. Nang dumilat ako ay naramdaman ko ang pagkahilo ko. Parang gumagalaw ang mga gamit. Parang umiikot ang paligid. Teka! Nasusuka ako.

Tumayo ako nang dahan-dahan at kakapa-kapa kong tinunton ang daan papunta sa palikuran. Bahagya lang akong nakadilat dahil para na akong babagsak ano mang oras. Daig pa ang lumilindol. Walang katinuan ang paglakad ko. Sobrang sakit pa ng ulo ko at nararamdaman ko nang bumabaliktad na nang tuluyan ang sikmura ko.

Nang makarating ako sa banyo, napasubsob na lang ako sa bowl at isinuka ang lahat nang kinain at ininom ko. Lalo akong nahilo nang maamoy ko ang malansang suka na nanggaling sa bibig ko. Napalamutak ako ng mukha dahil pakiramdam ko'y mamamatay na ako. Pinindot ko ang flush ng inidoro nang hilong-hilo.

"E-Ervin? E-Ervin, t-tulungan mo ako, h-honey..." Pinilit kong tumayo pero muli lang akong natumba nang mamali ako nang hakbang at tumama lang ang paa ko sa matigas na semento na pumapagitan sa banyo at palikuran.

Namamalipit kong hinawakan ang paa ko nang muli kong maramdaman ang pagbabaliktad ng sikmura ko. Sa ikalawang pagkakataon ay sumuka ako nang sumuka at nagmumog gamit ang tubig sa timba. Hindi ko na kayang tumayo para magmumog sa harap ng salamin at lababo nitong banyo.

Dahan-dahan akong tumayo para sana magpunta sa kwarto at makahiga sa kama pero sa kasamaang palad, tumama ang ulo ko sa pader sa pag-aakalang iyon ang pinto palabas ng banyo. Dahil sa malakas na impact ay natumba ako at tuluyang nawalan ng malay.

KINABUKASAN, nang magising ako ay ulo ang unang hinawakan at dinaing ko. Sobrang sakit!

Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko. Nakahiga na ako sa kama at nakapatong pa sa akin ang kumot naming mag-asawa. Napabalikwas ako ng bangon.

Hindi kaya umuwi siya?

"Ervin?" Tinanggal ko ang kumot sa katawan ko at bumangon mula sa kama.

"Ervin, nandiyan ka ba?" Pinihit ko ang door knob ng nakasaradong pinto at tumingin-tingin sa paligid nang biglang lumitaw si Akiro na may dalang tray.

"Oh? Nagising ka na pala, frenny. Nagpabili ako ng lugaw sa inaanak mo at kainin mo na ito hangga't mainit pa."

Napabuntong hininga ako at bumalik sa kama. Ibinagsak ko roon ang buong katawan ko at tumulala sa kisame.

"Akala ko naman inuwian niya ako." Pumikit ako pagkatapos kong magsalita. Naramdaman ko na rin ang pagpasok ni Akiro sa kwarto ko.

"Teka! Ano nga pa lang ginagawa mo rito? Paano ka nakapasok, ha?" Bumalikwas ako ng bangon at itinuro siya nang gulat na gulat.

"G*ga! Kung hindi pa kamo ako dumating ay baka naubusan ka na ng dugo sa ulo! Nakita kita sa banyo nang walang malay at may umaagos na dugo sa lapag!"

"Ha? Bakit?"

"Aba! Ewan ko sa 'yo? Sa akin mo pa talaga itatanong 'yan?" sarkastikong sagot niya.

Ngumisi ako at pinalatakan siya. Bigla akong napahawak sa noo kong masakit. May malambot na bulak at tape na nakalagay sa noo ko.

"Ano bang nangyari sa 'kin?"

"Malamang sa malamang ay nauntog ka sa pader. Alalahanin mo. Huwag mo ngang sinasayang ang buhay mo sa lalaking walang kwenta!"

Napairap ako at muling tumiyaya ng higa sa kama.

"Akiro, bakit ang sakit? Bakit kailangan niya akong saktan, e, ni minsan naman, hindi ko siya sinaktan, ah? Masama ba akong asawa? Pangit ba ako, Akiro? Tignan mo nga ang mukha ko." Bumangon ako at itinuro ang sarili ko habang nakatingin sa kaniya.

Ilang ulit siyang napailing at ipinatong ang tray sa lamesa. Nag-krus pa siya ng braso nang muli akong balingan ng tingin.

"Gulo-gulo lang naman iyang buhok mo at mukha kang si Chakadal. Maluwag na maluwag at lumang-luma na panjamas lang naman ang suot mo at mukha ka lang naman nakahithit ng droga plus ginahasa ng sampung kabayo. Oo, frenny. Kapalit-palit ka nga," tumatango-tango pang sabi niya kaya napangisi ako at binalibag ko siya ng unan.

"Huwag ka na nga lang magsalita, Akiro! Nagdidilim ang paningin ko."

"Aba! Nagtanong ka, sumagot lang ako. Mali ba iyon?"

"Oo! Maling-mali na lokohin niya ako!" Nagdadabog kong reaksyon.

"Ay, wow! May pabanat agad. Ang aga-aga, ah? Ano ba kasing nangyari sa 'yo at ang pangit mo ngayon? Tignan mo at nakakalat pa rin ang mga bote ng alak na pinag-iinom mo kagabi. Alam mo namang broken din ako, sana nag-aya ka man lang. Parang hindi ka kaibigan." Pinaikutan niya ako ng mata at saka niya ako sininghalan.

"Muntik lang naman akong nakapatay kahapon at muntik na rin akong nakulong." Huminga ako nang malalim at parehas na naibagsak ang magkabilang balikat.

"Ano? Bakit? What happened?"

"Nahuli ko kahapon si Ervin sa subdivision na pinuntahan ko, e. Halatang-halata na may ginawang kalokohan. Nakabukas pa iyong zipper niya, hindi pantay ang pagkakasara ng mga bitones ng polo niya at isang pambabaeng tsinelas lang naman ang suot niya. Hinabol ko siya ng itak at talagang papatayin ko na sana siya. Mabuti na lang at napigilan ako ng mga security guard kung hindi ay nakakulong na ako ngayon."

"Ay, grabe naman! Pak ang pagka-harsh, frenny. So, ano? Nakita mo na ba iyong kampon ni Satanas?"

"Hindi ko siya nakita," sagot ko na may kasamang pag-iling ng ulo.

"E, bakit?"

"Malamang! Hindi siya kasama ni Ervin, e. Kung nakita ko silang magkasama, baka kahit iyong babae, hindi nila ako napigilang patayin."

"Nakakaloka!"

"E, teka nga! Paano ka nga nakapasok dito?" Muli ko siyang tinaasan ng tingin. Nananatling nakatayo siya sa harap ko at mukhang nagpapatangkad pa yata. Ayaw niyang maupo.

"G*ga! Malamang! Nakabukas iyong pinto ng bahay mo, e. Buti nga at napadpad ako rito kasi kung hindi at may dumating na mamamatay tao o magnanakaw rito, ikaw ang deads ngayon." Muli niya akong pinaikutan ng mata.

Sana nga at ganoon na lang ang nangyari para tapos na ang lahat ng sakit na dinadala ko ngayon. Ang bigat sa pakiramdam, e.

"E, nasaan na si Ervin niyan?" muli niyang tanong.

"Hindi ko alam. Wala na rin ako sa sarili kahapon nang makauwi ako. Iyong mga alak niya sa ref, pinag-iinom ko na lang kagabi. Kaya mabilis din akong tinamaan kasi uminom ako nang walang laman ang sikmura ko."

"Ay, g*ga ka ngang talaga! Sakit yata ang hinahanap mo, e."

Hindi na ako kumibo pa at kinuha na lang sa lamesa iyong dala niyang lugaw. Kinain ko na lang nang kinain iyon kaysa lalo pang sumakit ang ulo ko sa kakaisip sa asawa ko.

"Oh, ayan, sige! Lumantak ka na lang diyan kaysa pinapatay mo 'yang sarili mo. Teka nga sandali at bababa lang ako. Tatawagin ko lang ang inaanak mo. Bigyan mo na lang siya ng regalo nang matuwa ako sa 'yo." Lumabas siya ng pinto nang hindi na nagawa pang hintayin ang pagsang-ayon ko.

Bigla akong natigilan sa pagkain at muling natulala.

Nasaan na kaya siya ngayon?