Chapter 9: Ikalawang Pagkakataon

YVONNE'S POV.

Sa loob ng dalawang araw kong pag-iyak at pagtulala sa loob ng bahay, mas lalong walang nangyari sa buhay ko kung hindi ang tanging paglugmok sa problema. Imbis na hayaan ko lang na dumaan ang problema, heto ako. Sinasalubong at niyayakap ko pa sila.

Pumikit ako at hinayaan ko munang tumulo ang mga luha ko. Nakahiga pa rin ako sa kama at niyayakap ang unan ko.

Minsan, kahit ano'ng sabihin mo para i-motivate ang sarili mo, kakalabanin at kakalabanin ka pa rin ng sarili mo para mag-overthink. Babalik at babalik sa alaala mo ang lahat ng nakaraan mo at magkakasabay-sabay ang problemang pumapasok sa isip mo. In the end, mas pipiliin mo na lang bumigay o kaya ay mamatay nang matapos na ang lahat ng pinagdadaanan mong pagdurusa. Nang matakasan mo na ang problemang hindi mo na kayang i-handle pa.

Sa pagdilat ng mga mata ko, bigla ko na lamang naramdaman ang mga bisig na yumayakap sa baywang ko. Napabalikwas ako ng bangon at nilingon ang taong nasa likod ko nang gulat na gulat. Para akong biglang tinunaw nang makita ko si Ervin na umiiyak.

"H-Honey, I-I'm sorry..."

Isang buong butil na naman ng luha ang tumulo sa pisngi ko.

"H-Honey, pangako. Hindi na ulit ako magloloko. Magseseryoso na ako. Please, patawarin mo na ako. Bigyan mo ulit ako ng second chance. Pangako, magbabago na ako."

Napapikit at nangpakawala na lamang ako nang isang malalim na buntong hininga bago nagsalita, "Second chance? Ilang second chance na ba ang ibigay ko sa iyo, Ervin? Ilang second chance na ba ang sinayang mo? Sa lahat ba ng second chance na binigay ko sa 'yo, may pinahalagahan ka ba? Wala, 'di ba? Para saan pa kung bibigyan kita ulit ng pangalawang pagkakataon kung alam ko nang sasaktan mo lang ulit ako? Ervin, sana hiniwalayan mo na lang ako kung paulit-ulit mo lang babasagin ang puso ko."

Sunod-sunod na tumulo ang luha ko bago ko hinawakan ang kamay niya at tinanggal sa tiyan ko. Hinila niya kasi ulit ako kanina para mahiga sa tabi niya, e.

"Malaya ka na, Ervin. Tama na. Tapusin na natin ang lahat ng ito. Pumunta ka na sa kabit mo. Pagod na akong intindihin, pagsabihan, mahalin at pahalagahan ka. Pagod na ako, Ervin. Ayoko na."

Bumangon ako mula sa pagkakahiga. Tatangkain ko na sanang tumayo mula sa kama nang bigla niya akong sinunggaban nang mahigpit na yakap mula sa likuran ko.

"Honey, please! Hindi ko kaya. Ayusin naman natin ito. Nangangako naman ako sa 'yo na magbabago na ako. Please!"

Napailing ako.

"Kabisado ko na ang linya mo, Ervin. Ilang beses ka nang nangako na pinagkatiwalaan ko pero ang ending, napapako. Kung hindi mo na ko mahal o hindi na ako ang kailangan mo, iwanan mo na lang ako kaysa sinasaktan mo ako ng ganito."

"S-Sheila, h-hindi—"

Natahimik siya bigla nang ma-realized niya kung ano'ng pangalan ang binanggit niya. Nananatili akong tahimik habang ang dibdib ko, mistulang tinataga sa sakit.

"Obviously, hindi si Yvonne ang hinahanap mo. You can go na. Malaya ka na, Ervin."

Tinanggal ko ang magkabilang kamay niyang nakayakap sa tiyan ko at saka na tumayo. Hindi na ako muli pang nagpapigil at lumipat na sa kabilang silid. Mula sa kama ay kinuha ko ang mga bag at maleta ko. Uuwi na lang ako kila mama. Pipilitin ko na lang kalimutan si Ervin hangga't kaya ko pang lumaban para sa sarili kong buhay.

"Honey, huwag. Please!"

Pagbukas na pagbukas ko ng pinto, ang nagmamakaawang mukha niya ang bumungad sa akin.

Bumuntong hininga ako at inirapan siya.

"Tapos na ako sa 'yo, Ervin. Nakuha mo na ang lahat ng gusto mo sa akin, 'di ba? Ang pagkababae ko, ang puri't dangal ko, ang pera ko, lahat na. Ngayon palayain mo na ako. Gusto ko nang magpahinga."

"Honey naman, mag-usap tayo."

"Kanina pa tayo nag-uusap, Ervin. Tama na!"

Iwinaksi ko ang kamay kong hawak niya at naglakad na palayo sa kaniya. Nakasunod naman siya sa akin. Kinukuha niya ang maleta at mga bag ko. Ayaw niya akong paalisin pero hindi ko siya pinansin. Nagpatuloy ako sa pagmamatigas nang bigla siyang sumigaw.

"Honey, walang aalis!" Huminto siya sa harap ko kasunod ng pagtutok niya ng baril sa ulo niya. Nabitawan ko ang maleta at bag na hawak ko dahil sa takot at pagkagulat.

"E-Ervin..."

"Pagbibigyan mo ba ako o papatayin ko na lang ang sarili ko sa harap mo?" Tumitig siya nang matalim sa akin. Punong-puno ng galit iyon.

"E-Ervin, h-huwag mo naman akong ipitin ng ganito. I-Ibinibigay ko l-lang naman sa 'yo kung ano'ng gusto mo."

"Isa lang ang gusto ko, Yvonne. Iyon ang mag-stay ka rito at huwag mo akong iiwan. Ano bang gusto ko ang iniiisp mo, ha?"

Napaupo, napatakip ng tainga at napapikit ako nang bigla niyang paputukin ang baril sa kisame.

"Ahh! Huwag! Tama na!" takot na takot na sigaw ko habang malakas na umiiyak.

"Tama na?" Lumapit siya sa akin nang bahagyang tumatawa. Ang tawang sarkastiko. Nasira na yata ang ulo ng asawa ko.

Nananatiling nakapikit ang mga mata ko nang maramdaman ko ang kamay niyang humawak at sumabunot sa buhok ko. Napatingala ako nang sabunutan niya iyon nang madiin at malakas.

"Titigil lang ako kung hindi ka aalis. Kapag iniwan mo ako, Yvonne, sisiguraduhin kong ang lahat sa 'yo mawawala at mamamatay," banta niyang ikinatindig ng mga balahibo ko.

Habang hawak niya ang buhok ko, unti-unti niyang inilapit ang mukha niya sa leeg ko at ilang sandali pa ay naramdaman ko ang mainit na labi niyang dumadampi sa leeg ko.

Hindi ako makapagsalita. Takot na takot ako lalo na at hawak niya pa rin ang baril na isang maling galaw ko lang, pwede akong patayin.

Mapaglaro niyang binitiwan ang pagkakasabunot niya sa buhok ko at naglakbay ang kamay niya sa katawan ko paibaba sa kaselanan ko. Habang ginagawa niya iyon ay walang humpay ang pagtulo ng mga luha ko. Ayoko pa ring dumilat. Ayokong makita ang hawak niyang baril. Ayokong isugal ang buhay ko. Natatakot ako sa posible niyang gawin. Lalo na at alam kong nakainom siya. Masyadong matapang ang amoy ng alak sa kaniya.

Nang maabot niya ang pagkababae ko ay walang pakundangan niyang pinaglalaro iyon habang umuungol siya sa tapat ng tainga ko. Imbis na masiyahan ako ay tinding kilabot lamang ang nararamdaman ko.

"Sh*t, honey! I want you!" ungol niya kasunod ang pagbuhat sa akin.

Nanginginig ang buong katawan ko habang humahakbang siya sa hagdan. Takot na takot ako. Hindi ko inakala na magagawa akong gawing hostage ng sarili kong asawa. Na ngayon ay alam kong maari niya akong gawing laruan o 'di kaya'y parausan.

Nang makarating kami sa kwarto, ini-lock niya ang pinto at inihiga ako sa kama. Pagdilat ng luhaan kong mga mata ay nakita kong ipinatong niya sa tabi ko ang baril niya. Walang isang minuto nang magawa niyang tanggalin ang lahat ng damit ko. Umiiyak ako habang nakatingin sa kaniya na ngayon ay nagtatanggal ng damit. Umiiyak ako at nais kong magmakaawa. Gusto kong lumuhod sa kaniya at makiusap na huwag niyang gawin sa akin ito pero hindi ko magawa. Parang may nakalagay na tape sa bibig ko. Nanginginig ako sa takot.

Nang makapagtanggal siya ng damit pang-itaas at pang-ibaba, mabilis siyang nagpaibabaw sa akin at pinuno ng halik ang mukha at leeg ko. Pinipigilan kong humikbi o gumawa ng kahit anong ingay na pwedeng magpa-trigger sa kaniya para damputin ang baril niya at itutok sa akin.

Wala akong magawa kung hindi sakyan ang ginagawa niya alang-alang sa buhay ko kahit ayoko. Ayoko pang mamatay!

Ilang sandali kong naramdaman ang walang tigil niyang paghalik sa akin nang bigla siyang suminghal.

"Nakakawalan ka naman ng gana! Painitin mo naman ako. Umungol ka," utos niyang mas lalong nagpatulo ng mga luha ko.

Muli niya akong hinalikan nang hinalikan pababa sa dibdib ko. Nang maisubo niya iyon ay nanginginig ang laman kong humawak sa ulo at bahagyang sumabunot sa buhok niya. Nanginginig ang boses kong gumawa ng ingay para mas lalo siyang painitin tulad nang ipinag-uutos niya.

Wala akong pwedeng gawin ngayon kung hindi ang sumunod or else mamamatay ako.

"Sh*t, baby! Galingan mo naman nang mas piliin kita kaysa sa kaniya," nakaungol na sabi niya.

Bigla ay parang mas gusto ko na lang yatang kuhanin ang baril at ipukpok sa ulo niya pagkatapos ay barilin ang ari niya. Muli tuloy bumabalik sa kaniya ang init ng ulo ko pero sa tuwing nakikita ko ang baril sa tabi ko, muling nanginginig ang tuhod ko.

Hindi kaya naka-drugs si Ervin? Hindi naman siya ganito dati.

Nang matapos niyang paglaruan ang magkabilang dibdib ko, nagpaibaba ang paghalik niya sa akin hanggang sa napunta na iyon sa kaselanan ko.

Ayoko pa ngang ibuka ang mga hita ko pero nang pwersahin niya iyon ay napaaray na lang ako at wala nang nagawa. Nakatingin na lamang ako sa kisame habang umiiyak. Patuloy niyang nilalaro ng dila niya ang pagkababae ko habang ang tingin ko ngayon sa sarili ko, isang baboy na binababoy rin ng isang baboy.

Ilang sandali matapos niyang gawin iyon ay muli siyang nagpaibabaw sa akin at ipinagpatuloy ang ginagawa niya. Bigla ko na lamang naramdaman mula sa pagkababae ko ang pagpasok ng kaselanan niya. Nagpipigil ng luha at peke sa pag-ungol ang tanging ginawa ko. Hinihiling ko na sana ay matapos na ito. Makatulog na siya at makatakas na ako. Magsusumbong ako sa pulis o 'di kaya ay uuwi ako sa mga magulang ko.

Ilang ulit siya sa pag-ungol bago ko naramdaman ang pagbuga ng mainit niyang katas sa loob ko. Oo, naghahatid pa rin naman ng ibang klase ng sensasyon sa akin ang mga ginagawa niya pero sa pagkakataong ito, hindi ko iyong lubusang maramdaman. Ang tanging nangingibabaw lang sa akin ay ang galit at sama ng loob lalo na ang takot na baka bigla na lang niya akong barilin.

"Sh*t, honey. Ang galing mo talaga..." Nanghihina niya akong hinalikan sa labi bago humiga sa tabi ko.

Tinignan ko siya at para siyang lantang gulay. Patuloy ang pagkabog ng dibdib ko. Sana makatulog na siya. Kapag nangyari iyon, magbibihis na ako.

Tatagilid sana ako nang pagkakahiga nang bigla akong mapa-aray. Napahawak ako sa pang-ibaba ko.

Sobrang sakit!

Kanina ko pa napansin na parang may kakaiba sa ari niya. Parang mas malaki iyon kumpara noon. Ngayon lang sumakit ang pagkababae ko nang ganito pagkatapos naming magtalik.

Aish! Wala na akong oras para isipin pa iyon.