Chapter 8 Such a Pushover

MIKHAIL’S POV

“Sige na, matulog ka nalang muna. Magdadrive na 'ko—”

“Nahihirapan ka na sa’kin?”

I was struck. She’s smiling, but that question remains on my head for a couple of seconds, trying to think what to say to her. She thinks I am already giving up on her, relying on her query. No, “Why would I?” I even shook my head but her smile remains as sweet as she is.

“Kasi maid mo lang ako. Tapos ganito ka sa’kin.”

“Because you’re my responsibility now, okay? Just stop degrading yourself—"

She’s asleep now. Wow. Did I really confess? Again? And this is outlawed. I just have to be careful.

Carrying her to her room, this feels familiar, though. And for the second time around, I have to put a handkerchief on my eyes to blindfold myself. I undress her, damping a cold towel over her shivering body until her temperature drops. I’ve done this before yet it feels weird doing it to her again.

“Ugh...”

At dahil wala akong makitang damit sa closet nya, kumuha nalang ako ng pjs ko. Hindi pa nya masyadong naaayos ang gamit nya. Siguro naman gagaling na sya nyan? Ilang araw na syang nilalagnat, ni hindi pa nga sya nakakapaglinis sa bahay ko.

I think it’s homesick.

Nang mabihisan, tinanggal ko na ang piring ko tsaka inayos ang plangganang nagamit ko. Namumula ang pisnge nya. Ganon kalabanos ang balat nya. Kaya hindi ko maiwasang laruin ang mahaba nyang pilik-mata.

“Uhh... a-ayoko...”

I flinched! Shit. Akala ko naman kung ano. Pero kumukunot ang noo nya. Ayoko naman syang gisingin dahil masisira ang tulog nya.

Apparently, my eyes are too heavy for me to stay with her so I decided to sleep. But the thing is, kakapikit ko lang— oh my fucking—! May biglang tumawag sakin at nagring ang cellphone kaya unconscious kong sinagot kahit hindi nakaregister sakin ang caller. Nagpanic ako! God!

“Hello?”

(Mikmik! Oo ikaw nga!)

I was quite perplexed as I heard her cheerful voice. My heart is pounding as I look at Era sleeping.

“Y-Yes, Tita Risa?”

Yeah. She’s Era’s mother. Awa ang nakikita ko sa mga mata nya habang hinahaplos ang buhok ng anak nyang payapang natutulog. Nasa tapat na pala sya ng bahay nung tumawag sya sakin kaya hindi ako pwedeng tumanggi na papasukin sya sa bahay.

“Napadaan po kayo, Tita? Kumusta na po si Tito Ben?”

“Naku, Mikmik. Hindi mo na sana pinapunta yung kaibigan mong dokto sa bahay! Nakakahiya! Baka busy ‘yon sa ospital! Kaya ko namang dalhin si Ben sa espesyalista!”

Napakamot nalang ako ng batok sa narinig sa kanya. I know. It sounded like a whine, but for me, it’s her way of being thankful— aside from being embarrassed. Hehe…

“’Wag nyo na pong banggitin ‘yon, Tita. Wala po sa’kin ‘yon,” ngiti ko sa kanya.

“Pasensya ka na, Mikmik, kung nadatnan mo kaming ganito. Pasensya ka na talaga. Gusto ko ring humingi ng tawad sa anak ko. Alam kong nako-confuse sya ngayon, pero ‘pag nalaman nya ang totoo, alam ko sa sarili ko, Hijo. Hindi ka na nya ipagtatabuyan ulit.”

Those words… it was making me calm and collected. It made me feel assured. Gusto kong dumipende sa mga narinig ko sa kanya, at sa ngiti nya habang hawak ang kamay ko.