KABANATA 17

TRAVIS EVAN RIOS

Nang ilang araw mag-mula nang biglang umalis ang aking asawa, ay kaagad ko itong pinahanap sa aking Private Investigator, pati na rin sa iba pang Private Investigator ng aking mga kaibigan. Wala pang 24 hours ay nahanap ito sa hospital ng San Quaquim De Luza Hospital, isang ospital sa Maynila.

Kaagad akong nagpaalam sa mga anak kong pupuntahan ko ang Mommy nila, upang malaman kung nando'n nga ba siya.

I was so nervous at these times, I was nervous about her condition. I can’t forgive myself in case something bad happens to her, never.

Ilang oras pa ay nakarating na kami, kasama ang mga bodyguard na ini-assign kong isama. Habang ang iba naman ay pina-iwan ko sa bahay upang bantayan ang mga bata.

I entered the Hospital so nervous, I immediately went to the Nurse Station and asked questions.

"Miss, Where is Abela Scheneder-Rios confined?" I asked the female Nurse.

"Are you a related to the patient, Sir?"

"Yes, I'm her husband."

"In Room 145, second floor, Sir. Mrs. Abela's name is on it."

I nodded slightly and thanked her.

"Thank you. Let's go," saad ko sa bodyguards na nakasunod sa akin.

I can’t imagine how I feel at this time. My heart was beating faster and faster.

Since my wife left, I don't pay much attention and talk to Treya, I don't want to hurt my wife again even though she is away.

Naalala ko pa no'ng malaman namin ng mga anak ko kung nasaan na si Bel ay nagsi-iyakan ang mga bata. Lalong-lalo na ang panganay na anak namin, nasaktan ako dahil sa nakikita ko sa mga mata niya.

Sising-sisi siya sa nangyari kay Bel.

~FLASHBACK~

"Sir, nahanap na po namin ang asawa niyo," pagbu-bungad ng Private Investigator. Kaagad akong napatayo sa kinauupuan ko ng dahil do'n.

Abo't abot ang kaba ko ngayon, pati ang mga anak kong kanina pa inaantok ay agad ring napabangon.

Si Trasha naman ay agad lumapit sa akin, habang ang iba ay nasa gilid lamang, nag-hihintay sa sasabihin ng Private Investigator.

"Where is she?"

"Nasa isang ospital po siya, dalawang linggo na po siyang naka-confine ro'n."

Ang kaninang kaba ko ay mas lalo lamang nadagdagan. Napatingin ako sa mga anak kong bigla na lang natulala ngunit makikita mo sa kanila ang takot at pag-aalala.

Anong? Bakit siya naroon? Anong nangyari sa kaniya?

"Anong ginagawa niya ro'n?"

Nakita ko sa mukha niya na nag-aalangan siyang sabihin sa akin kung ano ang ginagawa ng asawa ko ro'n.

"Mayroon po siyang Heart Disease, malala na po ang lagay niya. Kinakailangan na po niyang sumailalim sa Operasyon."

Kumuyom ang kamao ko ng marinig ang kagimbal-gimbal na balitang 'yon.

Ilang minuto akng nakatulala, nakakabakla 'mang isipin pero sa lagay na ito ngayon ay umiiyak ako. Naririnig ko rin ang iyak ng mga bata.

Gusto ko silang puntahan pero parang napako sa sahig ang mga paa ko.

Nanginginig ang mga labi ko sa oras na 'to. Alam kong may kasalanan ako, pero, puwede bang huwag si Bel ang bigyan ng karma? Bakit hindi na lang ako?! Fuck! Ayaw kong tanggapin sa sistema ko ang mga narinig ko, pero pvtangina! Paulit-ulit na pumapasok sa utak ko ang sinabi ng Private Investigator na ito.

"Daddy! We want to see mommy!" umiiyak na sinabi ni Trasha. I want to.

"No, dito lang kayo. Ako muna ang pupunta sa mommy niyo, kailangan kong malaman kung totoo bang na sa O-ospital siya, hmm?"

"But----"

"No more buts."

Kahit na makikita mo sa mukha niya ang hindi pag-sang ayon ay tumango na lamang siya.

"Robert."

"Boss?"

"Maiwan ang ilang sa inyo rito, habang ang apat naman ay sa akin sasama."

"Masusunod, Boss."

Muli kong binalingan ang mga anak kong tahimik na umiiyak sa isang tabi. Pumunta ako sa tapat nila at isa-isa silang hinalika sa noo.

"Stay here, ok? For now, kailangan niyo munang mag-pahinga, let's pray for mommy, ok? I love you, and also our Mommy, hmm?"

"Yes, daddy."

Binalingan ko nang tingin ang yaya nila at saka tinanguan.

Agad naman nilang inakay ang mga anak ko sa kuwarto nila, habang ako naman ay agad na lumabas ng Mansyon.

Nakasunod sa akin ang apat na bodyguards na tinilaga kong sumunod sa akin.

"Sa ospital tayo dumiretso."

~END OF FLASHBACK~

ItNasa tapat ako ng kuwarto nang babaeng mahal ko, ang asawa ko.

Hindi ko alam kung papasok ba ako, but I want to see her if she's ok. Ngunit sino ang niloloko ko? Sinabi na sa aking nasa masama siyang lagay tapos titingnn ko kung ok lang ba siya? I curse myself, fvck Travis!

Kahit na nanginginig ang kamay ko ay kumatok ako sa pintuan ng kuwarto.

Pinihit ang pinto bago pumasok, nakita kong sabay na napabaling ang tingin ng Doctor sa akin at nang asawa ko.

Nag-titigan kami ngunit ilang sigundo lang ay agad na tumunog ang isang machine!

Fvck! Bakit?! Nag-aalala na ako, hindi ko maihakbang ang mga paa ko! Fvck you, Travis! Your wife needs you!

Natatakot na ako, mas lalo lang akong nilukob ng takot nang makita kong unti-unting pinikit ng asawa ko ang mata niya kasabay nang pag-tulo ng luha niya!

Nang makita 'yon ay do'n lang ako natauhan! Pinuntahan ko ang asawa ko na inaasikaso ng mga Doctor!

"Anong nangyayari sa asawa ko?!" fvck!

"Sir, hindi po kayo puwede rito."

"No! She's my wife! Kailangan niya ako!"

"I'm sorry, Sir. Please lang po! Sinusunod lang po namin ang utos ng nakatataas, kung maaari po ay ipag-dasal na lang po ninyo ang kalagayan ng asawa niyo upang mapabuti ito!" Right!

Agad akong tumakbo sa Chapel ng ospital na 'to at nag-dasal. Naluluha akong lumuhod sa harap ng Diyos.

Lord, please have a miracle. Tulungan niyo po ang asawa ko, sa akin niyo na lang po ilipat ang sakit niya. Ang mga anak ko, parang awa niyo na po, kailangan pa po nila ng mommy. Mahal na mahal ko ang asawa ko, sobra! Kahit isa pa pong pag-kakataon, humihingi po ako ng tawad sa mga nagawa naming kasalanan sa asawa ko. Ako na lang po ang parusahan niyo, huwag na po ang asawa ko.

Alam ko pong kulang ang pag-hingi ko ng tawad sa inyo, pero nakiki-usap po ako, tulungan niyo po ang asawa ko. Pagalingin niyo po siya. Huwag niyo po siyang kunin sa amin ng mga anak niya! Hayaan niyo po akong kunin ulit ang tiwala niya at makabawi sa lahat nang pag-kukulang ko. Lord, please, help my wife...