Chapter 9: When I see you sad. It’s Torture!!

Marina in the Hospital of Southland. Hindi na sa Clinic dahil naka-confine na ito. Hasmin very worried that time. At the same time he know na nagtataka din ito kung bakit magkakasama silang tatlo.

“Kasalanan mo ito, kung hindi mo siya hinampas sa ulo ng pagkalaki-laking bato hindi siya magkaganito.”

Sumbat sa kaniya ni Anthony.

“Bakit anong gusto mo tuluyan nang agawin ni Mariana ang katawan ni Marina? Kung hindi ko ginawa iyon baka kung anong gawin niya kay Marina. Hindi ko alam kung anong klaseng ugali meron si Mariana pero sure akong hindi mo magugustuhan iyon.”

Galit na galit siya. Nang dahil sa kaniya nandoon si Marina. Nagkainjury ito dahil sa lakas ng pagkakahampas niya.

“Enough boys. Lumabas na kayo.”

Sabi ni Hasmin. Ending sa labas kami naghintay. Lumipas pa ang ilang oras, nagpasya nang umuwe yung Anthony pero siya at si Hasmin at taimtim lang na nanalangin at hinihintay ang balita ng doctor.

“Hasmin, anong nangyare sa anak ko.”

Napatayo kaming parehas.

“Sorry tita. Hindi ko po intensiyon na masaktan ng sobra si Marina. Inatake po kasi siya ng split personality niya.”

Nilapitan siya ng mama ni Marina.

“Ikaw ba ang boyfriend ni Marina?”.

Tanong nito. Hindi niya alam kung tatango siya o hindi.

“ Opo tita. Siya po nag-aalaga kay Marina habang nandito siya sa Southland. Actually, he pay all hospital bills for Marina. He buy foods for Marina pati na yung mga personal needs ni Marina siya ang namimili at pinasusuyo niya lang sakin para hindi malaman ni Marina na sa kaniya galing yun lahat. Panigurado kasi na tatanggihan ni Marina iyon.”

Sabi ni Hasmin.

“Ganun ba? Salamat iho. Salamat sa inyo na patuloy na nagmamahal sa kaniya sa kabila ng kalagayan niya. Salamat dahil hindi niyo siya pinabayaan.”

Sabi ng mama ni Marina.

“Kapag nagising na siya. Plano ko sanang umuwe na kami sa probinsiya namin sa Capiz. I know super nawiwirduhan kayo sa anak ko. Pasensya na kayo sa asal niya minsan.”

Sabi nito.

“Alam naman po namin tita kong anong gagawin pero this time medyu napasama lang.”

Napansin niya ang pangangatal ng boses ng mama ni Marina. Hanggang sa bigla nalang umiba ang aura nito.

“Iuuwe ko ang pamangkin ko. Ako gagamot sa kaniya. Kung hindi nila lulubayan ang pamangkin kong si Marina I will force myself to use Marina Brain to Manipulate it.”

Weird. Ohhh. Pamangkin means tita ni Marina.

“Tita Nally ikaw po ba yan?”.

Tumango ito.

“ Tinawag ako ng kapatid ko, hindi ko hahayaang umiyak ng umiyak ang kapatid ko ng dahil sa mga pasaway kong pamangkin.”

Napanganga nalang silang dalawa. 4 hours later.

“Doc, kamusta na po si Marina.”

Nakangiting sumagot ang doktor.

“Ayos na siya mam. Medyu napasama lang ang pagkakahampas sa kaniya.”

Malungkot siya sa mama ni Marina.

“Pero okay na siya at pwede na siyang lumabas bukas.”

Masaya pa din siya na okay na si Marina. Pero malungkot din dahil hindi na niya makikita si Marina.

**

2 months na magmula ng umalis sila ng kaniyang mama Natty. Hanggang ngayon wala man lang tumatawag sa kaniya. Wala man lang balita. Sinubukan niyang tawagan ang mama ni Marina, pero laging busy ang numero nito.

“Hasmin, may balita kana ba kay Marina?”.

Umiling lang ito. Busy ito kakaayos ng mga bagong dating na gamot.

“ Hey bro. I saw your girlfriend in USA.”

Sabi ni Zanne. WHAT? I thought sa Capiz lang. Bakit napunta sa USA. Eh sa Philippines lang ang Capiz. Napansin niya ang tinitingnan nito sa phone.

“I knew him.”

Sabi niya. Bigla niyang nabitawan ang phone ni Zanne.

“Bro, mahal to bakit mo binagsak?”.

Tinuro niya ang larawan.

“ Kilala mo ba yung babae na kasama niya?”.

Tanong niya.

“Ahh ito bang si Anthony Andrade? Girlfriend daw niya iyang nakasalamin na babae. Mariana Kendrick. I thought she is Marina. Pero hindi pala. Ano nga ulit apelyido ng Girlfriend mo.”

Hindi niya ito sinagot. He already know it’s Marina.. Marina Kendrick.

**

“Anthony, pwede ba umuwe kana sa inyo. People think na we have relationship.”

Sabi niya dito.

“Yeah meron naman talaga tayong ‘relasyon mariana’ and officially na tayo for 2 months.”

Sabi nito. Gigil na gigil si Marina dahil sa nangyayare. Her mom passed away because of her.

“Ako nalang ang nag-iisa mong kakilala na pwedeng umalalay sayo.”

Sabi pa nito. Ilang beses na niyang itinaboy ang binata pero hindi siya tinantanan nito.

“Alam mo namang iba na ang gusto ko. Kasalanan mo naman ang lahat eh. Kasalanan mo kung bakit napunta sa iba yung pagmamahal ko.”

Kahit ano pang pagmamalasakit ang ipakita ng binata baliwala na para sa kaniya. Dahil alam na din niya ang tunay nitong ugali. Pagood shot ito sa harap niya. Pero kapag hindi sila magkasama iba’t-ibang babae ang kasama nito. Nasa USA sila walang issue para sa mga nakakakita dito kung iba’t-ibang babae ang kasama nitong pumupunta sa motel o hotel.

“Ibahin mo ko Anthony, hindi ako si Mariana. Kung nagawa mong lokohin ang sarili mo at ang kapatid ko, pwes ibahin mo ko. Hindi ako si Mariana.”

Tinalikuran niya ito at nagkulong sa kwarto niya. Magmula nang mamatay ang mama niya hindi na siya kailanman ngumiti ng totoo, hindi na siya makikitaan na nakikihalubilo sa mga new found friend kuno niya sa USA. Only Anthony always with her. Ito kasi ang napagbilinan ng mama niya bago ito namatay.

“Kung nandito ka lang inay, hindi ako magkakaganito. Hindi ako malulungkot ng sobra. Inay, hindi naman ako gumaling mas lalo pa akong lumalala magmula ng mawala ka. I’m sorry inay wala man lang akong ginawa para hindi sana nangyare saiyo iyon.”

Palagi nalang siyang umiiyak. Ang paglumbay at galit ang nagiging dahilan upang lalong maging mahina ang kaniyang inerhiya at maagawan ng energy ni Mariana.

“Maia, before nandito ka pa kahit paano napipigilan mo si Mariana, pero ngayon wala kana din mas lalo akong nalulungkot Maia. Kung sana hindi ka pinaalis ni Mariana edi sana may kakampi pa ako. Maia, I’m sorry kung pati ikaw hindi ko man lang napigilan umalis.”

Someone knock on the door. Pero nang buksan niya ito. Wala namang tao dun. Tumingin siya sa paligid. Hanggang sa nagawi ang mga mata niya sa doormat. Isang note na blue ang nakita niya.

‘ARE YOU MAD AT ME? WHY YOU DIDN’T CALL ME. I SAW YOU CRYING.’

Iyan ang nakita niya sa note hindi siya pamilyar sa sulat pero kitang-kita niya ang sensiridad sa note na iyon.

“Sino iyan. May tao ba diyan?”.

Tumingin siya sa paligid. Pero wala siyang nakita na kahit anino.

“ Hmmmmm. Mag-isa nalang talaga ko”.

Pumasok na uli siya sa loob at pinatugtog ang kanta na ginawa niya para kay Facundo. Alam niyang hindi ganoon kaganda ang boses niya. Pero gustong-gusto niyang paulit-ulit madinig iyon lalo na yung choruz.

“Yes I believe, that there’s a magic inside. Yes I believe, that you are my medicine. In my Ill, yea yea. Thanks for loving me since first.”

Napaluha nalang siya. Kasi naalala niya yung moment na kumanta siya noon sa Club. Nakita niyang tuwang-tuwa si Facundo sa kaniya.

“Alam mo bang araw-araw nagpaflashback sa utak ko yung masasayang moment na kasama kita Facundo. Nagiging panatag ang pakiramdam ko sa tuwing iniisip ko iyon.”

Pinunasan niya ang mga luhang bumabagsak.

“Sorry, sorry facundo kung hindi ako nagpaparamdam sayo. Natatakot kasi ako na magaya ka kay inay. Dahil kay Mariana nawala ang inay. Nang dahil din sakin, dahil hindi ko man lang nagawang pigilan si Mariana sa plano niya kay inay.”

Nagpakaemo nanaman siya. Hindi niya gusto yun pero sa huli pinatatag ang loob para hindi siya lamunin ng katauhan ni Mariano. Kahit nag-iisa siya pinipilit niya pa ding magpakatatag. Alang-alang sa kaniyang sarili.

**

Tama nga si Zanne. Si Marina ang nakita nito. Agad-agad siyang lumipad para lang makitang muli si Marina. Okay naman sila nung umalis ito. Pero pakiramdam niya naging baliwala siya ng hindi man lang ito nagparamdam.

“Alam kong may rason ka Marina pero let me know naman, para hindi ako nagkakaganito. Nang hindi ako nag-aalala ng sobra. Kamusta kana ba?”.

Para siyang siraulo dahil kinakausap niya ang larawan ng dalaga. Pumunta siya sa tahanan ng dalaga at iniwan ang kakapirasong note at kumatok. Agad siyang tumakbo para magtago. Nakita niyang patingin-tingin si Marina sa paligid, bago tuluyan nakita ang note na ginawa niya.

“Sino iyan. May tao ba diyan?”.

Sabi ng dalaga pero hindi pa din siya nagpakita tumulo ang luha niya ng makita ang reaksiyon ni Marina habang binabasa ang note

“ Hmmmmm. Mag-isa nalang talaga ko”.

Lalo siyang nilamon ng lungkot ng umangil ito dahil sa pag-iisa. Bakas na bakas ang lungkot nito dahil sa pag-iisa.

“Nasaan na si Nanay Natty?”.

Wala siyang nakitang anino ng nanay ni Marina, kahit tinig ng ginang hindi man lang niya narinig.

“When I see you sad, it’s torture!!”.

--End of Part 9—