FREDERIK’S POV
NAGISING ako nang maramdaman ko ang pagyakap sa akin ng isang braso. I opened my eyes... and I love what I saw. Napapangiti ako nang maalala ko ang mga nangyari kahapon. Ang saya sa pakiramdam na she said yes. And we did it, all night long. I just can't get enough of her –siguro we did it, 8 rounds.
Oo, naka-8 rounds kami. Ginawa namin yun sa iba't ibang sulok ng bahay niya –sa sofa, kitchen, banyo, sa hagdan, at sa kwarto, kung saan na kami nakatulog. Madaling araw na when we decided to stop and lahat yun ay pinutok ko sa loob. F*ck.
I wanted to impregnate her. Gusto kong dalhin niya ang mga magiging anak ko. I just wanted her, only her to be the mother of my children.
I stared at her again and caressed her hair down to her beautiful face. Damn. I am the luckiest man alive, waking up and having this woman beside me was the best thing ever.
She's smiling when I traced her pointed nose. Cute.
“Hey! What's your dream, baby. Just make sure it's about me. I don't want you to dream with another man and you're even smiling. Hmm.” I am talking to her while she's still sleeping. She just responded with a sweet smile.
Inilapit ko pa ang ulo niya sa may dibdib ko, nakaunan kasi ito sa braso ko kaya mabilis ko lang siyang nahila palapit sa akin.
I hugged her, and kissed her forehead. Kung panaginip man ito, ayoko nang magising pa. I better be sleeping forever having this unreal yet beautiful dream ever.
But I know this is not a dream, cause my erection down there was telling me so –that it’s not a fantasy, man. It's fucking real. You are holding the most precious woman in your whole life.
She was still asleep while I was just watching her when my phone rings. Hindi ko na sana sasagutin but it's ringing, nonstop.
I reached for it na nakapatong lang sa side table. Without looking in the caller id, I answered it.
“Hey.”
[“Man, I received a report from the hospital, where Diana was confined, and they told me that the patient escaped yesterday night. And I think, this is not good.”] -Franco.
Napabangon ako, pero sinigurado kong hindi magigising si Leysa. What the f*ck? Naalala ko tuloy ang babala ni Daniel sa akin, damn it. That psychotic bitch.
Agad akong nagbihis.
I need to go, kailangan namin siyang mahanap agad bago pa may magawa siyang hindi maganda kay Leysa.
Pero bago ako umalis, I left a note and I putted it to her forehead para mapansin niya kaagad.
LEYSA’S POV
Naalimpungatan ako, when I heard my phone rings. But before I could pick it up. Napansin ko ang nakadikit na papel sa noo ko. I read it.
“Good morning, baby. Sorry you woke up without me by your side. I just needed to run some errands early this morning. But don't worry, I'll pick you up before lunch. Let's have a lunch date, baby. I love you always and forever.” –FRED
Kinilig naman ako sa mensahe niya, pero anong mas mahalaga pa sa paghintay na magising ako, sa aasikasuhin niya ng sobrang aga?
Tumayo na lang ako, to take a cold shower. Dahil ramdam ko pa rin ang sakit ng katawan ko lalo na ng pagkababae ko. I blushed when I remembered how we lasted in 8 rounds yesterday. Halos mapuno na ng sperm cell niya ang bahay-bata ko. Gusto niya yata akong buntisin uli eh.
I am about to enter the bathroom when again my phone rings. And I saw the caller’s id –it's my mom. Kaya parang bigla naman akong kinabahan. It's unusual for her to call me this early. That's why I picked it up, without hesitations.
“Hello... Mom? Is anything wrong?” Rinig ko ang hagulgol at taranta ni Mommy sa kabilang linya. Kaya mas kinabahan ako lalo, may nangyari ba sa mga anak ko? Hindi pa din nagsasalita si Mommy. She was just crying.
“Mom! What happened?” tanong ko ulit.
At parang binagsakan ng langit at lupa ang buong pagkatao ko nang magsalita si Mommy.
[“Leyson, our dearest baby boy... got into an accident. He was hit by a car, anak. Sorry, sorry. He needs a blood transfusion, asap and we can't find a blood donor. And Freda, our princess was kidnapped. We still can't trace the culprit. Anak, pumunta ka na rito... sa hospital. Your son needs you.”]
Halos mawalan ako ng ulirat sa mga narinig ko. Napaupo lang ako sa sahig. Damn! What's happening...
He needs a blood transfusion.
Mabilis naman akong nagsuot ng damit. I didn't bother kung hindi pa ako naliligo or what. I just put some clothes on, at mabilis pa sa alas-kwatrong umalis ng bahay. Ni hindi ko na nga naalalang masakit pa ang katawan ko. But damn it! My children are in danger.
Imbis sa ospital ang diretso ko –sa WilCo. building ako pumunta. Pagkapasok ko palang, I saw how all the employees and visitors stared at me, but who cares. Wala akong pakialam kong mukha akong basahan ngayon. I need Frederik, now.
Dire-diretso ako sa private elevator ng CEO... nagtaka ang lahat ng andoon. But damn it, paki ba nila. I am about to enter the elevator when the guards approached me.
“Ma’am, bawal hu kayo d’yan,” sambit neto. I looked at them. Hindi ba nila ako nakikilala.
“I. Need. Frederik. Now. So please don't stop me or else…” mahinahon pang sambit ko. But they still get a hold of me.
Fuck them. Fuck all of them! Nauubos na ang pasensya ko and so was my time. I know I needed Frederik now. Kanina pa nagri-ring ang phone ko and it’s my mom –I know.
“Bitawan n’yo nga ako. Kailangan ko si Frederik ngayon. Damn it! So please....” Pagwawala ko pa rito. Madami na ring nakapalibot sa amin. Pero ‘di pa rin ako binibitawan ng mga guwardiya, hinihila na nila ako ngayon. Shit! Naiiyak na ako. My son —
I need Frederik... please.
“What's happening here?” And I heard it –his voice.
Kaya lumingon ako kaagad, from where the voice came.
And there he is, together with his friends. Nakita ko kung paano siya nagulat nang makita akong… so hopeless. Pero bigla kong inalis ang pagkakahawak sa akin ng guard.
And without hesitation, I kneeled in front of him. Lumapit ako sa kinatatayuan ni Frederik at lumuhod.
I even hugged his legs… and cried.
“Please... Fred, help me. I need your help. Please...” I said begging at pinatayo niya naman ako kaagad at niyakap. I cried, I just cried... in his arms.
“Hey, stop crying. What happened, baby?” He asked me with so much concern and care. He also reached for my face –to made me look at him.
“My son, he needs you.”
FREDERIK’S POV
“My son, he needs you.”
After saying those words, she fainted in my arms. Hindi ko alam kung paano magre-react sa pinahayag neto na parang bombang sumabog sa utak ko.
May anak siya? How come....
Napabalik ako sa huwesyo nang tapikin ako ni Art sa balikat.
“Man, I think we need to go to the hospital,” sambit neto at bigla namang tumunog ang cellphone ni Leysa. I reached for it.
It's her mom, without hesitation –I answered it. But before I could speak, nagsalita na agad ang Mommy niya.
[“Anak, asan ka na... please, Leyson needs you now. Nauubusan na siya ng dugo. He needs blood. Please.”]
At doon ako nahimasmasan. I heard how her Mom cries.
“Saang hospital po?” tanging naitanong ko.
Napatahimik ang nasa kabilang linya, pero nagsalita naman ito kaagad.
[“Manila Doctors.”]
Kaya mabilis pa sa alas-kwatrong binuhat ko si Leysa. Wala pa rin kasi itong malay at sumakay sa kotse ko. Alam kong nakasunod naman ang mga kaibigan ko.
Ilang minuto lang ay narating kaagad namin ang Hospital. Mabuti lang at may nakaabang kaagad na stretcher for Leysa. Dahil still wala pa rin itong malay. Dineretso naman kaagad siya sa isang pribadong kwarto nang ma-examine na, dahil sa pagod at stress... kaya ito nahimatay.
Hinanap ko naman si Tita Ysabela, Leysa's mom.
Nasa labas sila ng operating room. Nandoon silang lahat, even my grandfather. What's the meaning of this? Andoon din ang magulang ko. What the?
Pero bago ako mag-hysterical dito ay lumapit kaagad ang Lolo ko sa akin.
“Your son needs you." At parang alarm iyon na nagpatakbo sa akin sa harapan ng doctor na kakalabas lang ng OR.
“Anong kailangan Doc? He needs blood? I can give all the blood he needs... please,” sambit ko. Napatingin naman ang doctor sa magulang ni Leysa.
“He is the father, doc. He is compatible. I am sure of it,” biglang tugon ng tatay ni Leysa.
Kaya walang sali-salitang ipinasok ako sa operating room. Pina-suot ng protective gears and then, I saw the kid –laying in the bed, sleeping soundly but I could hear his heartbeat... it’s getting slower.
At nakita ko na ang batang ito, sa supermarket –the boy who really looked like me. Damn it! He was really mine.
Mabilis lang ang naging proseso dahil wala naman akong sakit o bisyo na makaka-trigger ng unhealthy blood. That’s why they performed the blood transfusion, kaagad. Tuturukan sana nila ako ng anesthesia but then I refused, kahit nakakapanghina. ‘Cause I just wanted to stay conscious andlooked at him, while I am giving him my blood, to extend his life, to meet and play with me.
Ilang oras pa ang lumipas nang matapos ang pagsalin ng dugo sa anak ko –oo, anak ko. Nakapagpahinga na rin ako, pinili kong ma-confine sa parehas na kwartong kinaroroonan ni Leysa.
Minulat ko ang aking mga mata. Inilibot ang tingin sa kabuuan ng silid, walang katao-tao except me and Leysa, who was still sleeping. Hindi pa rin ito nagkakamalay.
Kaya tumayo ako, at unti-unting lumapit sa kinaroroonan niya. I sit down beside her. Hinawakan ko ang kanyang kamay, massaging it. And then I looked at her sleeping face. Kinausap ko siya.
Nakaramdam pa rin ako ng inis dahil sa pagtatago niya ng anak ko sa akin. But I love her so much to forgive and understand her, easily.
“Ang daya mo. You kept my child to me nang halos anim na taon. Paano mo ‘yun nakaya? Dapat kasama mo ako sa panahong lumalaki siya sa loob ng tiyan mo. At nang maipanganak mo siya at habang sa paglaki niya, hmm... Leysa, my stubborn queen. What I should do to you... but don't worry, baby... our son is fine now. He is now stable.” sambit ko sakanya kahit natutulog pa ito.
Nasa ganoong posisyon lang ako nang pumasok sa loob ang mga magulang niya at magulang ko, sina Lolo at Don Leonardo at mga kaibigan ko. Pero mas nagtaka ako nang may pumasok na mga kapulisan. What's happening again?
They all looked at me.
“Anong nangyayari?” tanong ko.
“Man, hindi pa rin nalalaman kung saan dinala ng kidnapper ang anak n’yo,” tugon naman ni David, na ikinagulat ko. Dahil ang pagkakaalam ko ay nasa ICU ang anak namin at nagpapagaling.
“What? My son was kidnapped? Pero kasama ko lang siya kanina and he is in the ICU. Paanong kinidnap?” Gulat na gulat na tanong ko, damn it!
Anong kwenta ng security ng ospital na ito, kung may ganyang nangyayari. Lumapit naman at hinawakan ako sa braso ni mommy at umiling ito.
“Your son is perfectly fine now, anak. But your daughter... she is still in danger.”
Mas lalo akong naguguluhan, nakakunot-noong nakatingin ako sa kanilang lahat. Si Lolo naman ang lumapit at binatukan ako.
“Stupido... kambal ang anak n’yo. So don't give us that look, Fred. (Tumingin naman siya kay Daddy) Anong klaseng pagpapalaki ang ginawa mo sa batang iyan, Fernando? He didn't even bothered hiring an investigator to know Leysa's whereabouts in 6 years. Anong ginagawa mo sa pera ko? Pinapaluma sa loob ng baul?” Pangaral neto, pero wala akong time makinig sa kanya. Ang tanging nasa isip ko lang ngayon ay, “We have a twins, damn. Ang sharp shooter mo talaga, Fred”
“I did. I hired a private investigator before, Lo. I even visited her in Spain. But then I saw how she was living happily there that time. Kaya itinigil ko na at 3 years ago I tried again to find her. Wanting to know if she's really doing fine, pero hindi ko na siya ma-trace. But wait, anong na-kidnap ang anak kong babae?” Paliwanag ko at tanong para mas maliwanagan ako sa mga nangyayari.
“When the accident happened early this morning, yun din ang oras na nakuha ang kakambal neto. We think it’s the same person, the culprit who hit and run the boy and the one who kidnapped the girl. At sampong oras na ang lumilipas pero hindi pa rin namin ma-trace ang kinaroroonan ng may-ari ng sasakyan na bumangga sa anak n’yo. It's not registered at wala rin kaming natatanggap na tawag pa mula sa kidnapper.” Paliwanag ng pulis.
“Hindi kaya?” biglang sambit ni Franco. Napatingin naman ako sa kanya.
“Si Diana ang may kagagawan neto? She escaped from the hospital, yesterday night.” Dugtong ko pa. Bigla namang napahagulgol ang nanay ni Leysa.
“This was all my fault. Kasalanan ko ito kaya nangyayari ito sa anak at mga apo ko. Kung hindi ko lang sana naisipang mag-ampon noon, hindi siya mai-involved sa pamilya natin.” Sisi neto sa kanyang sarili na niyakap lang nang mahigpit ni Tito. Lumapit naman sa kanya si Don Leonardo.
“Hindi mo kasalanang may saltik sa utak ang inampon mo, Ysabel. Kaya wag mong sisihin ang sarili mo, anak.” At napahinahon naman ng mga salitang iyon si Tita.
*********
Nag-aalala na kaming lahat para sa kalagayan ng anak kong babae, halos manalangin na ako sa lahat ng santo, mailigtas lang ang anak ko. Ni hindi ko pa nga ito nakikita o nakikilala man lang, tapos ito pa ang mangyayari.
Napatingin naman ako sa mukha ni Leysa nang gumalaw ang kamay neto na hawak-hawak ko. Unti-unti niya namang binuksan ang mga mata niya.
Lumuha ito habang nakatingin sa akin. Kami lang kasi ang nandirito sa kwartong kinalalagyan niya dahil ang nanay ko at nanay ni Leysa ay nasa ICU at binabantayan ang anak kong lalaki. Habang sina Dad at Tito John kasama ng mga kaibigan ko, ay nasa estasyon ng pulis at nakikipag-cooperate para mabilis mahanap ang anak kong babae. Sina Don Leonardo at Lolo Rafael? Hindi ko alam kung nasaan ang mga ito, bigla na lang silang nawala, ay ewan ko sa mga matatandang iyon.
Pinunasan ko naman ang mga luhang pumatak sa pisngi ni Leysa.
“Shh. Frederik Leyson, our son was already fine. Nasa ICU siya muna habang sinisiguradong hindi na magkaroon ng komplikasyon. And andoon si Mommy at Tita Ysabela. But our daughter, Freda Ysabel, wala pang balita... pero andoon sa police station sina Dad at Tito at mga kaibigan ko para tumulong sa paghahanap ng lead. Don't worry, it will all be fine, baby. I promised you that.” Pahayag ko sa kanya, ngumiti naman ito kahit may luha pa ring tumutulo sa kanyang mga mata.
“Sorry,” tanging naging tugon lang neto. Umiling lang ako at ngumiti.
“You don't have to. Ako nga dapat ang mag-sorry dahil hindi ko alam at hindi ko inalam sa loob ng halos anim na taon. But still thank you so much for taking good care of them. Hayaan mo, I will do everything just to find our princess. I love you so much, Leys...” tugon ko naman at hinalikan ang kamay niya.
Maya-maya pa ay may biglang pumasok sa loob ng silid, napatingin naman ako ng masama sa taong pumasok roon.
“Hey, don't look at me like that, Man.” It’s Edward, my long lost best friend kasi hindi niya man lang ako kinontak sa mga panahong kailangan ko ng matinong payo ng isang bestfriend. What a friend, nadako naman ang tingin neto kay Leysa.
“Hey mi amore, what’s up? Anong kaguluhan itong nagaganap?, yung mga inaanak ko, tsk. Kasalanan lahat ‘to ng gagung to eh.” And he is about to punched me, and I am willing to accept it wholeheartedly when someone entered the room, a pregnant foreign woman.
“Hey, stop it, Edwardo!” singhal neto sa kaibigan ko. What the? Tinignan ko si Edward na tumingin at tinaasan pa ako ng kilay.
“Commander in chief mo?” tanong ko na ikinangisi niya, sabay lapit sa babae at tumango.
So he is already married, buti naman. Ngumisi lang ako.
“Anong nginingisi-ngisi mo riyan? Sobrang saya? Kasi nabawasan ang karibal mo sa mi amore ko? Psh. Ano na, tara hanapin na natin ang baby Freda ko. Si misis na bahala kay Leysa,” sambit lang neto at hinila ako palabas. Lumingon naman ako kay Leysa.
She just smiled at me pero ‘di pa rin ako panatag, parang may mali. Pero kailangan ko ring mahanap ang anak ko, as soon as possible. Dahil baka hindi ko mapatawad ang sarili ko kapag may nangyaring masama na sa kanya. Tinignan ko naman ang asawa ni Ed at ngumiti lang ito at tumango, making it sure na siya na ang bahala muna kay Leysa.