Prologue Back Again

“Ladies and gentlemen, Air Asia welcomes you to Manila, Philippines The local time is exactly 10;00 in the morning. For your safety and the safety of those around you, please remain seated with your seat belt fastened and keep the aisle clear until we are parked at the gate. Thank you!”

I remained seated as the plane landed safely, I wasn’t able to have a better sleep on flight kaya gising na ako bago pa mag landing ang eroplano.

Nang makababa ako ng eroplano isang malalim na hininga ang aking pinakawalan.

“Welcome back, Chin” sambit ko sa aking sarili ng may maliit na ngiti sa labi

Hila – hila ang aking maleta habang naglakad ay pilit kong hinahanap ang isang haliparot na babaeng susundo sa akin

“Nasaan na ba yung babaeng ‘yon? “ pabulong kong tanong sa aking sarili

“Chin here!” ani ng tinig na alam na alam ko kung sino ang may-ari. Lumingon ako sa aking kanan at nakita ang kanina ko pa hinahanap. Naglakad ako papalapit sa kanya at agad naman siyang yumakap sa’kin

“I missed you!” sambit nya habang naka bitin sa king leeg,

“Let go, para kang unggoy. You were with me week ago.” Mataray kong sambit habang inaayos ang nagulong buhok dahil sa paglambitin nya.

“Grabe ka naman sa unggoy, parang hindi tayo bestest friend ah!” Sabi nya at umaktong nasaktan. “Hindi ba pwedeng ma-miss ang aking gorgeous best friend?” tanong nya habang naglakad kami papunta sa kaniyang sasakyan.

“Wag mo akong ma-gorgeous gorgeous ngayon Amara Zoren Madrigal, Fuentes ikaw ang dahilan kung bakit nandito ako.” She rolled her eyes upon hearing her full name habang kinakabit ang seat belt.

“Napaka-cold naman Sachin Laxamana, Zamora” pag-banggit niya sa buo kong pangalan “Parang wala tayong pinag-samahan ah” sabi niya pa habang nag mamaneho

“Anyways, kain na muna tayo bago kita ihatid sa condo mo” Sabi nya

“Deretso na tayo sa company after natin kumain” sabi ko habang tinitingnan ang schedule na sinend nya sa akin noong isang araw sa aking iPad.

“Bakit? Ayaw mong magpahinga muna? Ang tagal kaya noong flight mo hindi ka ba pagod? Alam kong hindi ka nakatulog ng maayo –

“We’ll go to the company after we eat, period” pagputol ko sa sasabihin nya bago pa humaba at maging speech and sasabihin nya

“Magpapakita ka kaagad sa kanila? Sa kaniya?” tanong nya.

Alam ko kung sino ang ibig nyang sabihin sa salitang ‘kaniya’ at hindi ko naman ipinagkakaila na medyo kinakabahan ako. It’s been 5 years since I left with no one knowing aside from my best friend. Amara was the one who were there when I have no one with me. It was an cowardly act of mine to pass the responsibility of mine to her all through out the years that I was away.

“I think 5 years is enough to be a coward” Sabi ko bago bumaba nang sasakyan at pumasok sa restaurant.

Agad naman kaming binigyan ng menu ng waitress at nag order

“So, are you ready na?” tanong nya. Kunot noo ko siyang tiningnan na parang nagtatanong

“Ready ka na at ang puso mong makita siya?” pag kakaklaro niya. Hindi agad ako naka sagot dahil dumating na aming pagkain, matapos mailagay ang pagkain sa aming mesa ay tiningnan ko siya, at nakitang nag-aabang pa rin siya sa sagot ko.

“Hindi naman siya ang dahilan kung bakit ako nandito, trabaho” sabi ko at nagsimulang kumain.

“Okey sabi mo eh” sabi nya pa habang may malisyosongg ngiti sa labi.

“Tigiln mo yan iniisip mong yan” pagsusungit ko sa kanya pero tinawanan nya lan ako.

“We are here!” Sabi ni Amara na parang hindi ko alam at wala akong mata para makita ang sarili kong kompanya.

“And we are late for the meeting” dugtong ko sa sinabi nya habang naglalakad kami papasok sa building, may mga empleyado na mukhang mamumukhaan ako na bumabati sa amin.

“Duh you’re the owner kaya, tsaka 5 minutes pa lang naman tayong late” Sabi nya habang naghihintay kami ng elevator, tila nagulat pa ang ibang kasabayan namin na naghihintay din ng elevator

“That doesn’t mean that I should be late on my meetings even jus a seconds” Sabi ko at tuluyan na ngang pumasok sa elevator

Habang tumataas ang elevator ay hindi na mapakali ang aking isip na baka may posibilidad na makita ko sya ngayon. Parang gustong umatras pero hindi naman tama na lagi nalang akong iiwas at magtatago. Lalo na ngayon na hindi maiiwasan na makita ko sya kasi unang-una nasa iisang bansa lang kami at pangalawa parte na siya nang kompanya ko. Ayaw ko man na may koneksyon kami pero siya itong pilit gumagawa ng koneksyon sa pagitan namin, simula pa noon.

Nang makarating kami sa floor kung nasaan ang conference hall, ay agad bumugad sa amin ang aking sekretarya.

“Good Afternoon Miss Fuentes” Bati niya kay Amara at lumingon sa gawi ko “Welcome back, Miss Zamora” bati niya sa akin ng may ngiti sa labi. Tumango lang ako naglakad na kami papunta sa conference hall. Kinakabahan man ay pilit kong hindi pinapakita ito sa lahat ng taong nadaraanan namin.

My secretary knock on the door and open it for us. I walk elegantly wearing my neutral face towards the room and face all the people one by one in the room with so much seriousness.

“I –“ just when I am about to talk, the door open and there I saw the man that I’ve been hiding from for years now. Our eyes met and there I saw a hint of surprise upon seeing me in front of him, but it eventually left his eyes and switched to being cold.

“I am sorry for being late” he said with so much coldness with his voice, beside him is his secretary. They walk towards their seats. Matapos nilang maupo ay humarap miuli ako sa kanilang lahat na naghihintay ng aking sasabihin.

Amara cleared her throat “Nandyan na siya” bulong niya sa akin na parang nagpipigil pa ng tawa.

“I apologize for being late, I just came back straight from the airport to meet all of you” I said while looking at each one of them “I would be the one who will handle this company from this day on” sabi ko pa habang patuloy na tinitingnan nang aking mata sa mga tao dito sa loob ng kwarto.

“I would like to formally introduced myself to all of you, I am Sachin Laxamana, Zamora the only daughter of Mr. and Mrs. Zamora” I said while looking in the pair of eyes filled with so much coldness “I am looking forward on working with all of you” pagtatapos ko at umupo sa aking upuan sa gitna.

“Too much for a welcome back hmm? Why not comeback?” biro ni Amara sa tabi ko. Sinamahan ko lang siya ng tingin at tumingin ulit sa harap

Seems like I have to face all the consequences that I have been running for 5 years huh?