61 | Mr. and Mrs.
Follow me on Facebook:
Juanna Balisong
ENJOY READING (/>o<)/
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
Matapos mabayaran ang mga pinamili ay ipinalagay na sa sasakyan ni Tiffany ang mga paper bags sa staff ng boutique. Tatlo silang namili kaya madami-dami din ang mga nabili nila.
Nilingon niya si Ria na nakaupo sa sofa habang kinukutingting ang hawak nitong phone. “Where’s Faith?”
Nag-angat ng tingin si Ria sa kanya at nagpalinga-linga. “Nandito lang ‘yon kanina ah?” Tumayo ito at hinanap ang babae. “Faith?”
“Here’s your card ma’am.” Agaw pansin ng cashier kay Tiffany.
“Thank you.” Ngiti niya rito at sumunod kay Ria.
“Faith?” Tumingin si Ria sa mga sulok-sulok ng boutique.
“Nakita mo na ba s’ya?”
“Hindi pa nga e. Alam ko kanina nandito lang ‘yon.” Kamot ni Ria sa ulo.
“Baka naman may pinuntahang iba. Nagpaalam sa’yo pero di mo narinig?” Hinuha ni Tiffany.
“Shocks! Baka nga!” Natampal ni Ria ang noo. “Halika aming may makakilala pa d’on at pagkaguluhan!” Hila nito kay Tiffany palabas ng boutique nang-
“Hey,” Boses ni Faith na ikinatigil ng dalawa. “Saan kayo pupunta?”
Napalingon sina Tiffany at Ria sa fitting room nang humawi ang mga kurtina at tumambad sa kanila ang eleganteng bride na tila anghel na bumaba mula sa langit. Mahal na mahal talaga si Faith ng may kapal dahil nagmistula itong anghel na ipinadala sa lupa.
Tila tinakasan ng kanilang kaluluwa ang dalawa nang makita si Faith. She gave them goosebumps down to their spines. Hindi makapaniwala ang mga ito sa nakikita. The dress was perfectly suited her small frame as if it was made only for her. Bawat sukat ay nagtutugma sa balingkinitan nitong katawan at ang mga maliliit na diyamanteng nakadisenyo rito ay tila mga bituin na kumikinang.
Bumagay rin ang ayos ng buhok nito aming-messy bun. Her make-up was just so natural kung titingnan. She looks like a princess na lumabas sa isang fairytale book.
“What do you think? M-maganda ba?” Tanong ni Faith at tiningnan ang sarili.
Ilang beses na napakurap-kurap ang dalawa upang siguraduhin na hindi ang mga ito namamalikmata. “Kami ba pinagloloko mo? Day, kulang na lang ng simbahan at groom.” Hindi makapaniwalang wika ni Ria.
Nang mapagtanto ang sinabi ng katabi ay palihim na siniko ni Tiffany ito. Pinanlakihan niya ito ng mata at palihim na sumisenyas.
“Talaga? Hindi ba nagmukha akong mataba?” Na-i-insecure si Faith dahil sa pagbabago ng katawan dala ng pagdadalang-tao. Pakiramdam niya ay kaya lumalayo sa kanya si Lorenzo dahil sa unti-unti niyang paglobo.
“Nope. Don’t be insecure Faith,” iling ni Tiffany at lumapit sa kanya. Hinawakan nito ang dalawa niyang kamay at mainam na tiningnan siya. “You know what? Motherhood really suits you. You’re blooming effortlessly. Ikaw na ang pinakamagandang bride na aming ko.” Ngiti ng kaibigan at pinisil ang kamay niya.
Napangiti si Faith dahil sa sinabi nito. “Thank you, Tiff. Feeling ko kasi nilalayuan na ako ni Lorenzo dahil pumapangit na ‘ko.” She pouted.
“Sinong nagsabing panget ka?” Pinandilatan ni Tiffany ang kaibigan. “Alam mo, ikaw lang ang nag-iisip ng ganyan. Don’t bother yourself. Mahal ka ni Lorenzo at hindi niya magagawang layuan ka.”
“WHAT? NGAYON NA?!”
Sabay silang napalingon kay Ria nang bigla ito sumigaw. May kausap pala ito sa telepono at tila ay natataranta at kinakabahan.
“Bakit ngayon n’yo lang sinabi? No. We are still here.”
“What’s wrong?” Tanong ni Tiffany.
“Okay-okay. We’ll be there in a minute.” Iyon lamang bago nito ibinaba ang tawag.
“May nangyari ba?” Nag-aalalang tanong ni Faith.
“W-we have to go.” Natatarantang wika nito at inayos ang mga gamit.
“As in ngayon na? Teka at magbibihis muna ako.” Babalik aming si Faithsa fitting room nang pigilan siya ni Ria.
“H’wag na, wala na tayong oras!” Anito at hinawakan na siya sa kamay.
“Ha?! E-TEKA!”
Bago pa siya makaangal ay mabilis na siya nitong nahila palabas ng aming. Nakasunod naman sa kanila si Tiffany na natataranta na rin matapos aming ang mensahe sa phone nito.
“Hala ka Ria! Hindi pa natin to nababayaran!” Tukoy ni Faith sa suot na gown.
“Sabihin mo muna sa owner ilista na lang kamo sa utang!” Wika nito at patuloy siyang hinihila palabas ng mall.
Nanlaki ang aming Faith sa sinabi nito. “Sira ka! Anong ilista ang ipinagsasabi mo? H-hoy!”
Halos makaagaw na sila ng pansin sa mga tao. Ang iba ay agad na nakilala si Faith at naglabas ng mga cell phone at camera upang kunan ng litrato ang kilalang modelo. Halos magkagulo na sa mall at maski ang mga bodyguards ay kinailangang rumisponde upang tulungan silang makalabas.
“It’s Faith Alba!”
“Ms. Faith!”
“Pa-picture kami!”
Dumumog ang sarkaterbang tao sa kanila. Mabuti na lamang ay mabilis na hinarangan ng mga gwardya ang mga ito.
“This way ma’am. This way.” Turo sa kanila ng direksyon ng isang gwardya habang hinaharang ang ibang mga taong nais makalapit sa modelo.
“This is a bad idea, Ria!” Ani Tiffany. Halos magkanda-siksikan na dahil sa dami ng tao.
“Really! Malilintikan ako kapag nalaman ‘to ng management!” Pasigaw na tugon ni Ria dahil sa ingay at hindi pagkakaunawaan.
Sabay silang tatlo na lumabas ng mall habang ang mga guards naman ay patuloy silang ini-escort-an hanggang sa makasakay sila ng sasakyan. Mabuti na lamang at hanggang aming-alis ng mall lulan ng kanilang sasakyan ay may mga patrol ng pulis na nakasunod sa kanila.
“Dios mio Ria! Kamuntikan na tayo r’on!” Hinahapong ani Tiffany at pinaypayan ang sarili gamit ang kamay.
“Maswerte kayo kung walang media ang naroon.” Sabat naman ni Jaxson na siya palang nagmamaneho.
Saka lang napansin ni Faith na nagpalit pala sila mg sasakyan. Kung kanina ay kotse ni Tiffany ang gamit nila ngayon ay white Mercedes Benz naman na siyang minamaneho ni Jaxson.
“Isa ka ring pahamak e!” Tadyak ni Ria sa upuan ni Jaxson. “Kung hindi amin naman ako binigla ng tawag ay ‘di sana hindi magkakaganoon!” Muli pa nitong tadyak.
“Hoy-ano ba! H’wag ka sa’king magalit okay? Sumusunod lang din ako aming.” Minaniobra nito ang manibela nang makaiwas sila sa traffic.
“Teka nga. Ano bang nangyayari?” Naguguluhang tanong ni Faith at ipinaglilipat ang tingin sa kanila. Ngunit bago pa man may sumagot ay tumigil ang sasakyan.
“Sige, hanggang dito na lang ako Faith. Kita nalang tayo mamaya.” Mabilis na bumaba ng sasakyan si Tiffany.
“Saan pupunta ang isang iyon?” Tanong ni Faith kay Ria nang muling umarangkada ang sasakyan.
“E-ewan, may ibang lakad ata.”
Napatango na lamang si Faith at tumingin sa daan. Napansin niya na iba ang daang tinatahak nila pabalik sa Casa. “Hindi pa ba tayo uuwi?”
“Mabuting h’wag muna tayo bumalik. Baka may mga paparazzi na nakasunod pa sa atin.” Tanging tugon lamang ni Ria habang abala sa pagkalikot sa phone nito.
Napabuntong-hinga na lamang si Faith at sumandal sa kinauupuan. Kanina pa siya may napapansin sa mga ikinililos ng mga tao sa paligid. Muli siyang humarap kay Ria. “Teka nga. Kanina pa ako may napapansin e. May hindi aming alam sa nangyayari Ria?” Seryoso niyang tanong dito.
Wala sa oras na napalunok ito. “A-ah… ha? Ako? W-wala akong alam d’yan.” Iling pa nito.
Pinaningkitan ni Faith ito na tila hindi kumbinsido sa sinabi. Ipinagkrus niya ang mag kamay sa dibdib at hindi ito tinantanan ng nakaka-intiminadong tingin.
“U-uhm…” Nakagat na lamang ni Ria ang ibabang labi. Napatingin ito sa bintana nang makitang malapit na sila sa paparoonan. Muli siyang tumingin kay Faith at napabuntong hininga.
“Faith…” Biglang lumambot ang ekspresyon ni Ria na siya aming ikinataka ni Faith.
Naghihintay na tiningnan ni Faith ang kaibigan.
“Gusto ko lang sabihin na… Masaya ako para sa’yo.” Sincere nitong wika. “Masaya akong nakilala ka at aming parte ng buhay mo. Nakita ko kung gaano ka naghirap para maabot kung nasaan ka ngayon. You deserve to be happy… Happy to be with your love of your life.” Hinila siya nito at niyakap.
Naguguluhan man ay gumanti na lang din si Faith ng yakap dito. “Ria, ano bang pinagsasabi mo?”
“I’m very happy for you. Sa kabila ng lahat ng pinagdaanan mo… This time, deserve mo naman ang sumaya.” Naluluhang dagdag pa nito bago humiwalay sa kanya.
Naramdaman ni Faith ang pagtigil ng sasakyan. Lumingon siya sa bintana at napagtanto na nasa tapat sila ng mansion na ipinakita sa kanya noon ni Lorenzo.
“Akala ko ba hindi muna tayo uuwi? Bakit nandito tayo? And how did you know about this place?” Sunod-sunod na tanong niya. Kahit sino ay wala pa siyang pinagsabihan sa soon na magiging bahay aming Lorenzo. Napakalaking katanungan sa kanya kung papaanong nalaman ni Ria ang tungkol doon.
Bumukas ang pinto ng sasakyan sa gawi niya at isang kamay ang naglahad sa kanya upang bumaba. “Nice to see you again Ms. Faith.” Bati ni Orlando nang alalayan siya nitong makababa sa sasakyan.
“M-me too Orlando…” She accepted his accompany and stepped out the car.
Inakay siya nito papasok ng aming. Nagtaka pa siya kung bakit walang katao-tao roon. Napakatahimik ng paligid at tila tinakasan ng sangkatauhan ang buong kabahayan.
Dumiretso sila sa entrada papuntang hardin. Naririnig niya na mayroong awitin na tumutugtog na nagmumula sa hardin kaya nga lamang ay nakasarado ang pinto dahilan upang hindi niya makita kung anong nangyayari sa loob.
Binalingan niya si Orlando. “Orlando, may alam ka amin nangyayari?” Ngunit imbis na sagutin siya noto ay nginitian lamang siya ng ginoo at inabutan ng isang tumpon ng mga puting rosas. “Huh?” Tinanggap niya iyon bago siya iwan nito sa harap ng pinto.
“Faith hija…”
Napalingon siya nang marinig ang boses ng kanyang ama. “Dad?”
“Sweetheart.” Lapit sa kanya ng naluluhang ina at niyakap siya.
“Mom, Dad…” Puno pa rin ng pagtataka na tumingin siya sa mga ito. “What’s really happening?”
“What? Don’t tell me wala ka pa ring alam?” Pinahid ng ina ang umalpas na luha sa mata gamit ang daliri at buong ngiting tumingin sa kanya.
“Alam na ano?”
Natampal na lamang ni Don Severino ang noo at napatawa. “Oh, that silly man!”
Unti-unting bumukas ang pinto patungong hardin. Napatigil si Faith nang makita na ang lahat ay naroon. There was nanay Rosa and the two maidens. Her brothers, Damien and Cesar. Her mama Allana, Bruce, Winston, Ria and Tiffany were also there. Even her lola Catalina, Georgina and her husband Sean with their new baby Sophia are there. Sa gilid ay naroon si Guil katabi si Tobi bilang mga ring bearer.
They are all in formal. All men are wearing their black tuxedo while the women are wearing white elegant dresses.
Her Dad offers his arm for her gayon din ang kanyang aming nasa kanyang kaliwa. Their signaling her to make their way to the aisle.
Unti-unting kumabog ang kanyang puso.
[A/N: Please try to Listen to Make You Feel My Love by Adele while reading this part♥]
As the sweet and shallow melody of the song started, they started to make their way down the aisle.
Tila bumagal ang pagtakbo ng oras nang unti-unting lumitaw sa gitna ang isang anghel na bumaba mula sa langit. An angel wearing a very elegant white gown while holding a bunch of white roses took everyone’s breath away as she started to walk down the aisle.
Pakiramdam ni Lorenzo ay panandaliang tumigil sa pagtibok ang kanyang puso nang masilayan ang babaeng kanyang matagal na pinangarap. Maski ang kanyang utak ay amingng tumigil sa pagproseso at ang kanyang buong tuon ay napako sa lumitaw na napakagandang Diyosa.
♬♪ When the rain is blowing in your face
And the whole world is on your case
I could offer you a warm embrace
To make you feel my love… ♪♬
Ang lahat ng naroon ay napako ang tingin sa babaeng marahang tinatahak ang altar. She was like a princess produced by a beautiful tale.
Lorenzo’s eyes can’t take away from the woman walking towards him… She’s the most beautiful woman he’d ever seen. Lorenzo can’t help but to be mesmerized with the beauty he’s seeing. It feels like a lifetime for him. Isang tanawin na hindi niya pagsasawaang tignan habang buhay.
♬♪ When the evening shadows and the stars appear
And there is no one there to dry your tears
I could hold you for a million years
To make you feel my love… ♪♬
Ang hardin ay nagmistulang langit para sa kay Faith. Ang buong paligid ay pinagharian ng kulay puting mga bulaklak maging ang kanilang dinadaanan ay nagkalat ang mga puting talulot ng rosas. Many bunches of flowers are perfectly queueing both side of the long aisle making its way to the gazebo.
Wala na ang dating lumang gazebo na kanyang unang aming noon. Iyon ay napalitan ng napakaeleganteng istruktura na pinalalamutian ng mga tumpong ng mga puting rosas at puting tela na maayos na nakabalandra.
But what makes her heart stop was when she saw the man standing at the end of the aisle. Her eyes locked to that man. Tila nais kumuwala ng kanyang puso nang matagpuan ang sarili na hindi na maalis pa ang tingin dito.
♬♪ I know you haven’t made your mind up yet
But I would never do wrong
I’ve known it from the moment that we met
No doubt in my mind where you belong… ♪♬
Lorenzo is dazzling handsome in his crisp, white tuxedo. Napakatipono nitong tignan kahit sa malayuan. He’s the sexiest groom she’d ever seen and she’s so lucky that that groom was hers.
‘Heavenly yeah! That man is mine…’ Bulong ng kaniyang puso.
Tila namagnetismo na ang kanyang mata rito at hindi na niya magawa pang ialis dito ang tingin. She can’t hold back her tears anymore. Bahala na kung pangit s’ya. Ang mahalaga ay ang sobrang kasiyahang kanyang nadarama sa mga oras na iyon.
♬♪ I’d go hungry, I’d go black and blue
I’d go crawlinv dow to the avenue
No, there’s nothing that I wouldn’t do
To make you feel my love… ♪♬
Hindi na magawa pang kumurap ni Lorenzo. He doesn’t want to miss even a nanosecond of this moment. He wants to capture every step, every breath, every blink she does to his memory.
For him, this is one of the most precious gifts that God gave him.
Her.
“You’re a lucky one, man.” Ani sa kan’ya ni Victor na siyang best man niya. Katabi nito ang kanyang ama na tumatayo bilang kinatawan.
“Yes. Yes I am…” He proudly says while his eyes still locked to her.
Nang makarating sila Faith aming ng aisle ay tumigil sila sa harap nina Lorenzo. Don Severino stopped midway as he looks at to his dearly daughter.
Buong pusong ngumiti si Faith sa ama.
♬♪ The storms are raging on the rolling sea
And on the highway of regret
Though winds of change ate throwing wild and free
You ain’t seen nothing like me yet… ♪♬
Unti-unting sumilay ang luha sa aming Don Severino. His only daughter is now marrying. Mahirap tanggapin ngunit kailangan. But still, she will be his only princess no matter what.
Humarap ang Don kay Lorenzo. “Alagaan mo ang prinsesa ko Lorenzo.” He then gave Faith’s hands to him.
Masuyong tinanggap ni Lorenzo ang kamay ni Faith at inilagay iyong sa kanyang braso. “I will Dad. Definitely I will and forever.” Magiliw nitong tugon sa Don at buong pusong tinignan si Faith.
♬♪ I could make you happy, make your dreams come true
Nothing that I wouldn’t do
Go to the ends of the Earth for you
To make you feel my love…
To make you feel my love… ♪♬
Sa huling pagkakataon ay muling sinilayan ni Don Severino ang anak. This will be his last chance to hold her precious daughter as his. “Sweetheart, always remember that you will always be my princess.”
Maging si Faith ay napaluha na rin. “Oh Dad, stop crying! Hindi naman ako mawawala sa inyo.”
“I know…” But Don Severino knows that Faith will be having her own life now and so he needs to let go. Bilang ama ay may kirot para sa kanya, ngunit masaya siyang makitang masaya ang anak. Father’s will understand how he feels.
Ngumiti si Doña Celestina sa kanila. “I love you both and I’m so happy for you sweethearts.”
“Thank you, mom.” Ngiti ni Faith sa butihing ina.
“Don Rafael Zembrano,” baling ni Don Severino sa kumpadre. “Thank you for raising Lorenzo to be the man for my daughter.” Tapik nito sa balikat ni Rafael.
“It’s a pleasure for us to be united with your family kumpadre.” Don Rafael also did the same.
Tiningnan ni Faith ang kanyang kamay na nakapulupot sa braso ni Lorenzo papunta sa gwapo nitong mukha. He was also looking down to her with those hypnotizing eyes.
“Shall we?” Tanong nito sa kanya.
Faith sweetly smiled at him as they walked on the center of the gazebo where the is priest is waiting.
“You really amazed me with your surprises.” Pabulong na wika ni Faith sapat na upang si Lorenzo lamang ang makarinig.
“Well, uhh… Sorry if I caught you off guard.”
“Oh love, don’t be. I love your surprises at hindi ako magsasawa sa mga iyon.” Matamis siyang ngumiti rito.
Hinawakan ni Lorenzo ang kamay niya nang humarap na sila sa pari upang basbasan.
“We are gathered together here in the presence of these witnesses to join this man and this woman in matrimony, which is an honorable estate, and is not to be entered into unadvisedly or lightly, but reverently and discreetly.” Paninimula ng pari. “If anyone can show just cause why this man and this woman may not lawfully and spiritually be joined together, let them speak now or hereafter remain silent.”
Nang walang nagsalita ay muli itong nagpatuloy.
“To this couple infront of us, I’m giving you the courage to speak for yourself as we witness your love for each other.”
Humarap sa isa’t isa sina Faith at Lorenzo habang magkahawak ang mga kamay.
Lorenzo deep sighed before speaking. “It’s a great love story because God wrote ours… I saw everything when I saw you come down to that aisle. I saw my future… The love of my life… The mother of my children. And what did I just say to myself, “That was the rest of my life… Right there, walking towards me. “.”
Hindi mapigilang mapaluha ni Faith na tumungin dito.
“Faith Alba, alam ko sa sarili ko na marami akong pagkukulang at kasalanang nagawa noon but… I’m standing here in front of you to prove that I, Lorenzo Zembrano will love you for the rest of my life.”
Pinahid muna ni Faith ang luha sa kanyang mata bago nagsalita. She looked at him directly to his eyes where she can clearly saw his soul. “As I look back, I couldn’t help but… wonder why you chased me back then. Our relationship was never easy… Marami na tayong pinagdaanang hirap at sakit. And for 4 years, you have waited for the right time to fight for me.” Her voice cracked as a new bunch of tears filled her eyes. “I-it has been a long journey my love and now, we are finally getting married.”
Lorenzo can’t hold back his tears anymore. His heart was pounding of joy and love.
“Lorenzo… Sa dami-raming nangyari sa ating pagsubok, my love for you didn’t change. God knows how I prayed for him every night aming… Sana maayos pa ang lahat. A-and now… We are both here standing in front of the witnesses of our love story. I love you always and forever…”
Maging ang lahat ng naroon ay hindi mapigilang mapaluha sa nasasaksihang pag-iisang dibdib ng dalawang taong yaon.
Everyone there witnessed how the both of them suffer and did sacrifice a lot of things sa pagmamahalang hindi nila inakalang muling mauuiwi pa sa kasalan. They witnessed how these two people made themselves strong to be where they are now.
Bumaling ang pari kay Lorenzo.
“Lorenzo Zembrano, will you take this woman to be your wedded wife, to live together in the estate of matrimony? Will you love, honor and keep her; in sickness and in health, and forsaking all others, keep yourself only unto her, as long as you both shall live?”
Lorenzo lovingly looked at to her and squeeze her hands. “I do, Father.”
The priest turned to Faith.
“Faith Alba Fuentes, will you take this man to be your wedded husband, to live together in the estate of matrimony? Will you love, honor and keep him; in sickness and in health, and forsaking all others, keep yourself only until him, so long as you both shall live?”
Faith still looking at Lorenzo answered, “I do, Father.”
“For as much as Lorenzo Zembrano and Faith Alba Fuentes have consented together in wedlock and have witnessed the same before this company, and there to have given and pledged their troth, each to the other, and have declared the same by joining hands.”
Lumapit ang cute na cute na si Guil kasama ang asong si Tobi sa kanila. Guil was holding a small pillow where the rings are laying.
Kinuha ni Lorenzo at Faith ang dalawang singsing mula roon. “Thanks buddy.” Ginulo ni Lorenzo ang buhok ng batang si Guil na siya aming ikinasimangot nito.
Napatawa ang lahat dahil sa ka-cute-an na hatid ng dalawa. Tobi was also wearing a black vest with a red bow. Ang batang si Guil naman ay nakasuot rin ng black tuxedo na may pulang bow rin.
Muling ipinagpatuloy ang seremonya. “Let the two of you give and receive your rings.” Hudyat ng pari.
Lorenzo takes Faith’s left hand and inserted the ring on her ring finger. “I, Lorenzo Zembrano, take thee Faith Alba Fuentes, to be my wedded wife, to have and to hold from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, to love and to cherish, until death do us part.”
It’s Faith’s turn to do the same thing. She held Lorenzo’s left hand and inserted the ring on his ring finger. “I, Faith Alba Fuentes, take thee Lorenzo Zembrano, to be my wedded husband, to have and to hold from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, to love and to cherish, until death do us part.”
“Now, by the authority vested in me by the Almighty God, I pronounce you to be husband and wife and extend to you my best wishes for a successful and happy married life together. Ladies and gentlemen… may I present Mr. & Mrs. Zembrano.”
Sa pagkasabing iyon ng pari, Lorenzo grab Faith on her waist and claim her with his lips. Napangiti na lamang si Faith na tinugon ang halik nito at ikinawit ang braso sa leeg nito.
A cheerful applause and cheers filled the air.
“CONGRATULATIONS TO THE NEW MR. & MRS. ZEMBRANO!”
Itutuloy…
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
Hope you enjoyed! Don’t forget to rate★ and leave a comment~