Chapter 10 (Confrontation)

#LHNG10

My feeling was good enough for hearing those words from my dad and my mom. They’re my inspiration to do this field kaya gagawin ko ang lahat para ‘di sila madisappointed sa akin.

Nandito ako dahil sa kanina kaya pinanindigan ko. I’m not here for fun, I’m choosing this path because in the near future, may patutunguhan din lahat ng pinaghirapan ko.

I silently watched them eating while me, smiling like shit. I can’t help but to adore this kind of moment dahil bibihira ko lang sila makasama.

Noong patapos na kaming kumain. Nag excuse na muna ako sa kanila ‘cause I want them two aware what was happening to me. I want my twin siblings know about this achievement I have.

“Mom, Dad, pupunta na po ako sa kwarto ko,” paalam ko sa kanila.

Napatingin naman si Yayeh sa akin at tinanguan ko lang din. I’m tired nor exited because I want to tell them right away.

I just want to tell to my siblings that I got myself achievement. Na mataas ang nakuha kong grado ngayon semester. And I know they’re all proud of me.

“Yes, son you can go now,” sabi ni Daddy at tinapik ang balikat ko. “Goodjob keep it up, Jay.” Dagdag niya bago binaling ang tingin kay Mommy. May usapan kasi sila about sa business at sa kompanya namin.

I did my excuse to them again then I’m heading to my room. But, Yayeh called my name. She’s in the kitchen then ‘di ko namalayan na nasa kusina na pala siya. So, as much as I wanted to go in my room.

I suddenly ditched it ‘cause I want to have small talk with her.

“Jay, anak?” tawag nito sa akin.

Lumingon ako sa kanya. Habang siya naman ay papunta sa kinaroroonan ko. Nang nasa harapan ko na siya ay samagot na ako sa kanya.

“Yes, Yayeh.” Sagot ko. “What is it?” I asked.

“Congratulations, Anak.” Sabi niya at yumakap sa akin. “You’re the best, Anak. Ikaw pa ba na ang galing galing mo,” dagdag nito. “Ngayon pinapakita mo sa lahat ang makakaya mo, kaya pati mga magulang mo ay proud sayo. Kahit ako proud ako sa’yo, Nak.”

I hugged her back kahit nasa hagdan kami ay wala akong pakialam. Niyakap ko lang siya dahil nakakasarap pakinggan na may proud sa’yo, na may taong handang samahan ka sa mga ma-achieve mo sa buhay.

The way she talked I felt something pouring in my heart. May napuna sa akin. I don’t know what is it. Basta alam ko na may napuna sa akin na siyang dahilan upang ipagbubuti ko pa ang pagaaral ko at ipagpabuti ang nakasanayan ko.

“Thank you, Yayeh you mean this a lot,” sabi ko sa kanya.

Naalala ko na naman kong paano ako tinulungan ni Yayeh noong hindi ako pinansin ni Dad. She help me. She did help me.

To all the times that she’s here! All I know that she’s my savior. Because I treated her as my second mother. I always do that. Even her family is my family now. Walang iba na sa akin dahil parang anak na niya ako at Nanay ko natin siya. I really like Yayeh for me.

But still I remembering that day when my dad didn’t want to talk to me, he’s cold and he’s not talking to me as if he didn’t see me as there.

. . .

Five years ago

Noong gabi na pinagalitan ako ni Daddy at nadismaya siya ay hindi niya ako pinansin. ‘Kahit ako naninibago because my dad always asked me anything. Halos sa tanang buhay ko ito lang yata ang ‘di niya ako pinansin na halos abutin na nang ilang buwan.

But, Yayeh is been there for me. Siya ang nagpayo sa akin bukod kina Mommy at ang kapatid kong Kambal. She always talked to me when I had bad times in life. She always be there to protect me.

I’ve been lost my sanity for that because of my dad, imperfections. Kaya ang nagawa ko ay umiyak nalang. I’m fifteen years old at that time but at my young age I felt that my daddy is perfectionist.

‘He is’ or I should say more that like that.. he’s demanding about grade kaya kahit ayun naman ang makaya ko ay ‘di pa rin sa sapat.

Minsan naitanong ko sa sarili ko? Kung iba ba ang nasa sitwasyon ko? Ganituhin ba sila ng mga magulang nila?

Because of my curiosity, I asked my classmates kung ano ang reaksiyon ng mga magulang nila. They say, proud naman ang parents nila but pinagagalitan sila kapag magkamali.

As far as I know wala naman akong mali. I just studied and studied until I find myself uncommon. Parang sa dumadaan na araw ay ‘di na masyado akong nakikihalubilo sa ibang tao because of this… kasi kailangan kung magaral… kailangan kung maging magaling para ‘di ko sila madidisappoint.

He used to say that, ‘sana tularan mo ang kapatid mo.’ There acards was really good. But you are not the same to your siblings.

‘Saan ka nagmana’

Dumating sa punto na maitanong mo sa sarili mo. Bakit ako ginaganito ng mga magulang ko? Top 2 rin naman ako pero sobrang big deal talaga sa kanila na ‘di ko nasungkit ang unang pwesto.

Anong pagkakaiba nun? I have an achievement tho… kaya bakit mas nagalit pa sila sa akin? Imbis na suportahan ako mas lalo lang akong nadown dahil doon.

I’ll try to shut my mouth by I couldn’t do the same as I want. Because it really hit me inside. I hid all of that because I don’t want to talk about it. Pero tao lang naman ako at nasasaktan. So, I asked him like yelling because I can’t hold my anger. I can’t hold my envy mga insecurities ko lumabas.

I didn’t used to but, I had to do that kasi parang masisira na ako sa dami ng pumapasok sa isip ko na ‘di ko man lang masabi sabi. Kaya sinuntok niya ako sa braso ko. I know that he’s frustrated because of me.

So, nagkulong lang talaga ako sa kwarto ko. For the first time of my life he punched me. Na sinaktan niya ako ng pisikal.

Nasa isang sulok ako ng kwarto ko. Habang umiiyak because I couldn’t resist what really happened that time. Bumakas ang pinto at iniluwal doon si Yayeh.

“Jay, Anak ‘wag mo masyadong isipin ang sinabi ng Daddy mo… Nandito naman kami ng Mommy mo at ang iyong mga kapatid,” sabi niya sa akin.

Panimula palang niya ay kwunesyion ko na agad ang sarili ko.

Bobo ba ako?

So I did asked Yayeh about that.

“Yayeh, Bobo ba ako? Kasi ang tingin ni Daddy sa akin Bobo. Isang agwat lang naman ‘yun pero grabe ang galit niya. I know na hindi ako matalino pero bakit ikinukumpara niya ako sa mga kapatid ko na ang tatalino? Pero ‘yun lang talaga ang kaya ko Yayeh eh! I did my very best for that…” I said while trying to wipe my tears away from my face.

Alam ko kasi sa sarili ko na don lang talaga ang makakaya ko.

“Anak… May problema lang ang daddy mo kaya ikaw ang napagbintangan. ‘Wag mong sabihin na Bobo ka kasi para sa akin ikaw ang pinakamatalino. ‘Wag mo munang isipan ang sinasabi ng Daddy mo… At pagigihan mong mabuti sa susunod na quarter. Para maging proud sila sayo…” payo ni Yayeh.

I already knew that she used to advice me about that. Na pagiigihan ko nalang next time. So, I did it though. Ginawa ko ang lahat pero sadyang dito o hanggang doon lang talaga ang makakaya ko.

Kahit hindi ko totoong magulang si Yayeh siya lang kasi ang magpapawala ng sakit at hinanakit sa akin. Kasi palagi niya akong pinapayuhan na maging matatag. At pagiging mabuti sa pag aaral. Siya lang ang makakaintindi sa akin.

For that I just replied her.

“Yes… Yayeh I’ll do it. Promise! No matter how hard it is, I’ll try until I get that.”

Kahit ilang promise na ang nabitawan ko ay wala paring pagbabago. Maybe it’s myself proclamation kaya hindi ko maaplay sa akin bilang ako.

“Sige matulog kana at ipagpaalam kita sa Mommy at Daddy mo na isasama kita sa probinsya bukas,” she said then she patted my head.

“Yes, Yayeh matutulog na ako,” masigla kong sabi. Pinunasan ko ang mga luha na kanila lang tumutulo.

Nung kagabi na sinabi ni Yayeh na dadalhin niya ako sa kanilang probinsya ay tinupad niya kaya maaga akong nagising sa at nagprepara ng mga gamit dalawang araw kasi kami doon. Habang nag aayos ako ng gamit ko ay may kumatok.

“Come in,” sagot ko dito.

Pumasok si Mommy at may dalang balunan.

“Anak ito dalhin mo. ‘Wag kang magpapagutom Jay,” sabi ni Mommy. “I’m so sorry Jay. Wala man lang akong nagawa.”

Hindi ako nagsalita. Because I know that she can’t contradict what’s daddy decision. Kahit alam ko ay nagbabakasakali parin ako na baka labanan ako ni Mommy. All my life she didn’t do that. Kaya anong maaasahan ko?

I just nodded and say..

“It’s okay, I’m fine now don’t worry,” sabi ko lang.

Ilang ulit na kasi ako nakakapunta sa probinsya nila Yayeh kasi may lupain din sila Mommy doon. Kaya pupunta kami doon para bisitahin ang mga produkto na kailangang ipagbili o ibinta. Pero ngayon kami lang ni Yayeh ang pupunta kasi nag leave siya ng dalawang araw kasi namimiss na niya ang mga anak niya.

“Ako na maghihingi ng pasenya sa daddy mo,” sabi nito.

“It’s okay, at least I’m doing my best but my best didn’t meet your expectations,” sagot ko. “Ipagpaalam niyo nalang ako sa kanya,” sabi ko kay mommy. Even he’s my dad. May pagtatampo rin naman ako sa kanya.

“Oo anak, pagpasensyahan mo na ang Daddy mo may marami lang iyong iniisip,” sabi ni Mommy.

“Okay lang sa akin Mommy.”

“Sige na Anak naghihintay na ang Yayeh mo doon ihahatid kayo ng Kuya mo.”

Niyakap ko si Mom.

“Sige Mom, aalis na ako,” sinabayan niya akong maglakad palabas ng bahay. At pinasakay sa sasakyan. I waved my hand as a sign na aalis na kami. Dalawang araw lang naman kami doon. And I need it… kailangan ko ng space at time.

“Oh! Anak mag ingat ka sa pagmamaneho ha?” Mommy said.

“Yes, mommy… don’t worry,” tipid na sagot nito. “Let’s go” pagkasabi nito ay pinaandar na niya ang makina at sabay na tumakbo ang sasakyan.

Tatlong oras lang naman ang byahe papunta kina Yayeh. Kaya mga bandang ten na kami nakarating. Agad na umalis si Kuya. Sabi nito sa akin ay may gagawin pa raw ito kaya umalis na siya agad.

…

Nasa kwarto na ako. Naghihintay nalang na sasagutin ni kuya at ate ang tawag ko. ‘Di kalaunan ay sinagot nila ito.

“Hi, Ate Chin and Kuya… kumusta na kayo?” bungad ko dito habang nakatutok sa laptop ko.

“Okay, naman kami dito bunso. Si Mommy at Daddy?” tanong ni Ate Chin.

“We’re okay naman Ate. Balita ko Summa Cum Laude raw kayo diyan?” tanong ko sa kanila.

“Yes Jay, wag mo munang sasabihin kina Mommy at Daddy kasi surprise namin ito ng kuya mo,” She said. Ang buong akala kasi nila Mommy at Daddy ay Cum laude lang sila paggraduate.

They’re really brilliant. Ewan ko kung saan ako nagmana. Sa sobrang talino nila parang wala na ni isang katiting ang natira sa akin.

“Yes Ate, I promise,” I assure na ‘di ko sasabihin.

“Jay bro, What about yours. Ano ang magiging posisyon mo?” tanong ni Kuya at binawi ang kamera at hamarap sa akin.

“Grabi ka makabro kuya, but anyway. Mas mataas ako ngayon kaysa sa dati Kuya. Kung ipagpatuloy ko lang ang pagmamaintain ng grades ko… Magiging mataas rin ang posisyon ko. Pero ngayon running for cum laude lang ako,” sabi ko dito.

“That’s great little bro… Ipagpatuloy mo lang yan. We’re so proud of you,” he said.

“Thank you Kuya,” I said. “Kailan ang graduation niyo. Hindi ba kayo sabay ni Ate?” tanong ko.

“Hindi kasi una ang sakanila at susunod naman ang sa amin,” sabi nito. “Sige ang ate mo muna ang kakausapin mo may gagawin pa kasi ako.” Sabi nito at ibinigay niya kay Ate ang laptop.

“Hello again bunso ipagpatuloy mo lang yan ha! Proud na proud kami sa’yo. Kontento na kami sa posisyon na yan Jay. Sige ikumusta mo nalang kami ni Mommy at Daddy, Jay? May gagawin kasi kami alam mo na busy sa susunod na lang ulit,” sabi nito.

Alam ko na may bar month pa sila kaya kailangan nilang magaral para sa exam na iyan. ‘Di biro ang pagiging doctor at lawyer kung ‘di mo ito pinaghirapan pagaaralan.

“Sige Ate magingat kayo palagi diyan,” sabi ko at sabay pinatay ang tawag.

Gabi narin naman kaya sunod kong ginawa ay nagmessage ako kay Maxine. I want to ask her something I can’t explain.

Jay Dela Fuentes

‘Maxine?’

I chatted her.

Maxine

‘Yes? Ano na ha?’

Jay Dela Fuentes

‘Maxine paano mo nalaman na bakla ka?’

Maxine

‘Simple lang naman ‘yan Jay. Pag may ibang feeling ka nararamdaman at feeling mo na kakaiba ‘yun at ‘ na iyon. No exact time, no exact. Gets?’

Jay Dela Fuentes

‘Paano kung wala?’

‘wala nga ba jay?’ Tanong ko. Dahil bilang ako sa sarili ko ay ramdam ang pagkakaiba sa akin.

Maxine

‘Eh! ‘di wala’

Jay Dela Fuentes

‘May kakaiba talaga akong feeling eh! Maxine.’

Maxine

‘So, sinabi mo na rin’

Jay Dela Fuentes

‘Tama ka nga Maxine Bakla ako. I don’t know kung bakla o bi.. Pero paano ko ito aaminin sa mga magulang ko?’

Naitanong ko sa kanya kasi naranasan din niya ito. Parang ngayon ko lang rin napagtanto na ganito pala ako. Akala ko dala lang ito sa paligid but then, hindi pala. Matagal ko nang alam pero natatakot lang akong ipaalam sa kanila. Maybe it’s has a right time to let them know. To show what I really am.

Maxine

‘Simple lang naman ‘yan.. ang una mong pagsasabihan ay ang makakaintindi sayo. Para bang by process. Gets mo bakla?’

Jay Dela Fuentes

‘Yes, Max’

Maxine

‘Sige ang gagawin mo ngayon ay sasabihin mo ito sa lubos na makakaintindi sayo okay?’ Baby boy ka pa naman sana sayang’

Matipid akong ngumiti. Ewan kasi ‘nung naman ay nakakarinig ako ng ganyan. Minsan nga ay kinokompronta ako ng iba at magpakilala sa akin at gusto ako pero dedma lang ang naabot nila sa akin.

Jay Dela Fuentes

‘Okay Max salamat sa time’

Nagisip isip ako kung sino ang una kong pagsasabihan. Its either Yayeh and Mommy. Sana matanggap parin nila ako. Sabi nga ni Maxine na by process mabuti pa nga na sisimulan ko na. Lumabas ako sa kwarto ko at pumunta kay Yayeh. Nasa labas si Yayeh ngayon at nagmamasid lang sa palagid. Nilapitan ko ito at niyakap.

“Yayeh may sasabihin ako sayo ‘wag lang mabibigla ha?” bungad ko kay Yayeh

I need to find my courage para masabi sa kanya… o sa kanila.

“Ano ‘yun, anak?” tanong niya.

“Yayeh kasi… kasi-“ hindi ko matuloy kasi nahihiya akong sabihin sa kanya.

“Ano nga, anak hindi ko sasabihin sa iba,” sabi nito. “Promise y’an kung ano man ‘yan ay tatanggapin ko ‘yan,” dagdag ni Yayeh.

“Yayeh kasi ang hirap ng magpanggap na hindi mo naman alam kung ano ka sa sarili mo, Yayeh.”

Kasi ang daming toxic na tao sa mundo. Kaya ang iba ay pinili nalang tumahimik dahil ayaw nilang maging sila ay tampuhan ng mga salita at chismis.

“Okay lang ‘yan, Anak,” habang hinagod hagod niya ang likod ko.

“Yayeh. Its hard to pretend. Nahihirapan na ako kung ano ako sa sarili ko,” patuloy kong sabi. “Mahirap na kasing magkunwari, Yayeh. Kasi alam ko sa sarili ko na Bakla ako, Yayeh… Bakla ako,” yun ang mahirap na salita na nailabas ko.

“What is this Jay? Anong sabi mo bakla ka?” hinanap ko ang nagsalita. And nakita ko si Mommy na nakatingin sa amin ni Yayeh.

But suddenly narinig pala iyon lahat ni Mommy. I don’t know what happened next. Dahil sa itsura palang ni Mommy ay parang hindi nito tanggap.

But, she’s my mom. She needs to know that I’m gay

‘She was Mommy after all’

Narinig niya lahat laha. And no more reason to hid it from her kasi alam ko na maintidihan niya ako kahit ano pa man ang mangyari.

“Mommy, I’m gay I’m not straigh,” sabi ko. “At kahit anong pagpipilit na ibahin ko ang sarili ko, Mom… ‘di na ako magbabago.”

* *