Chapter 11 (Revelation)

#LHNG11

Hindi ko parin lubos na maproseso ang mga nangyayari. Sa ngayon ay nakatayo ako kasama ang dalawa kung tinuturing na magulang. Ang isa at siyang nag alaga sa akin at ang isa naman at ang totoo kung ina.

“Yes, mommy,” I admitted because I only think the positivity of myself and the courage I have right now.

Kahit nga ako ay nabigla nang sabihin ko sa kanya ang totoo. Kasi sinong magaakala na ganito pala ako. To all those years ay ngayon ko lang napagtanto. Sa mga oras, araw, linggo at buwan na nagdaan ay ito pala ang totoo kong nararamdaman.

Wala akong ibang iniisip kundi ang tanggapin nila ako. Because there acceptance is my priority. Kahit ni isang kaba, o takot ay hindi ko maisip. I just wanted them to know about my gender identity. I know she’ll understand me because she’s my mom. I wanted to talk to her about this, pero narinig na niya. Nga dapat siya ang una kong kakausapin about this kind of situation which is sarili ko ang pinaguusapan.

Pero I chose Yayeh dahil kahit anong desisyon ang sasabihin ko o kahit ano pa man ay maintidihan ni Yayeh ang nararamdaman ng puso ko.

“Why? Bakit hindi mo sinabi sa akin na… You’re a gay?” she asked me.

The smoothie air brushes my bare skin.

Of course I’m aware of that. Na hindi ko sa kanya una sinabi because I’m scared. Kasi kahit magulang ko siya ay natatakot akong ipaalam sa kanya baka kasi madisappointed sila sa akin. Natatakot ako na baka hindi nila matanggap. Kasi first impression palang nila lalaki talaga ako. Which I highly doubted at first.

Una palang alam ko na hindi talaga ako magiging lalaki. Alam ko na may kakaiba sa akin. Kaya hinanap ko lang ang tamang panahon para malaman at mapagisip-isipan dahil ‘di biro ang maging ganito.

Kaya sa sarili ko ay pinapaniwala ko but, every person might change their belief, perception and perspectives. And I believe that, ‘cause I’ve been there. I thought about this… kahit single senario iniisip ko. Kung pwede, kung ganito o ano dahil ako iyong pinaguusapan at desisyon ko ang nakataya.

“B-Because it’s hard to admit mom? H-How could I tell you this… kung sa sarili ko ay hindi ko pa masyadong kabisado,” I told her.

Kahit na naluluha na ako. Mas pinili ko parin ang umamin sa kanya. Wala na kasi akong pakialam kung ano ang mangyayari pero kailangan ko parin harapin ang nakatayang bukas para sa akin.

Sari-saring emosyon ang nararamdaman ko ngayon. Takot, kaba, gulo at pagkalito. Ni kahit anong kasinungalingan ang sasabihin ko ay hindi ko masabi kasi… Tinukoy ko na rin ang kahahantungan ng lahat kung magsisinungaling lang rin naman ako. Mabuti nang magpapakatotoo kaysa magsabi ng ‘di naman totoo.

Ilang segundo hindi siya nakapagsalita. At tinignan lang ako.

“Can you not tell to dad about this mommy?” pakiusap ko kay Mom.

Instead sa makikipagtalo mabuti pang pakiusapan ko nalang ang ina ko. Because she’ll understand me… kasi nanay ko siya, at Ina ko siya kaya dapat niya akong intindihin.

Dahil walang ina ang hindi makatiis sa kanilang anak. Every mother are always be there for us. Bakit? Kasi naiintindihan nila tayo. Maybe, nagpaparamdam sila na hindi ka nila naiintindihan but, in reality there are times that they think about us and trying to understand. Kasi ina natin sila. Ang Ina ay minamahal at intindihin ang mga anak.

“Totoo bang bakla ka talaga?” she asked even right now parang ‘di pa talaga siya naniwala sa akin. “Its that true Jay, that that you’re a gay?” ulit niyang tanong.

“Y-Yes… Yes Mommy,” I admitted.  “I already knew it, at the first place but, I’m so scared. Na aminin baka kasi kung ano ang iyong magiging reaction niyo,” sabi ko dito habang pinipigilan ang pagbabadya ng mga luha sa mga mata ko.

“Kailan mo pa naramdaman niyan Jay? Ba’t hindi mo man lang ma share sa akin. Diba dapat akong Mommy mo dapat nakakaalam nito?” mahinahong tanong niya.

You’ve been there, Mommy.

Napatigil ako. And I look at her then I breathe deeply before I begin to talk.

“I know that Mommy, but to think na hindi kayo masyadong nandito sa bahay at wala kayong oras sa akin. At saka Mommy baka kasi hindi niyo ako matanggap, wala rin kayong masyadong oras, bukod rin sa inyo wala akong time na maramdaman ito dahil kusa ito Mommy.” Nagkarambol rambolang sabi ko dito habang tinuro turo ang sarili ko. “Ngayon ko lang rin naramdaman. All these years ngayon pa talaga. Anong magagawa ko?” I asked her.

I really do ‘cause I’m tired… pagod akong malaman kung ano nga ba ako sa sarili ko. But this time, I know na ganito na talaga ako at ‘di kailanman magbabago.

“At bakit naman hindi Jay? Anak ka namin at kung ano ka man hindi mawawala iyon Jay. Minahal ka namin. We love you as what you are and what you really are Jay… wala kang gagawin because you know yourself na ganyan ka,” lumapit si Mommy sa akin. Niyakap niya ako. “Don’t be worry about this to your dad. I talk to him about this okay.” She said.

I felt relax that time. Mga bisig niya lang talaga ako nawawalan ng control.

Pabalik ko rin ang yakap ko sa kanya. At doon na ako napahagulhol ng iyak sa balikat ni Mommy.  ‘Bakit ngayon ko lang ito naramdaman at napagtanto?  Busy ba ako palagi? Sa lahat ng panahon bakit ngayon pa?’ Hinaplos niya ang likod ko. Kasi all of the sudden ganito pala nila ako kamahal sana ganito rin ang pagmamahal at pagtanggap pagdating kay Daddy.

“Mommy, can’t you say to Daddy about this? I can handle this mom. Hahanap lang ako ng panahon para sasabihin sa kanya,” pakiusap ko na naman.

“Yes, Jay. If you want ako na ang kakausap sa daddy mo,” she offered

“No mom, I’ll do it in my own grave.” 

“Okay, if you say so. Pero wag mong patagalin… Sabihin mo na habang wala pang masyadong problema ang Daddy mo… Nandito lang kami ng Yayeh mo para gabayan ka Okay?” sabi nito.

“Okay Mommy,” at pinunasan ko ang luha na bumabagsak. “Sasabihin ko po ito sa tamang panahon…I think after the graduation… what do you think, Mommy?” tanong ko sa kanya.

That was the best option and time para sabihin kay Daddy ito. I know na labag sa kanya pero sana ay tanggapin niya parin ako. Kung hindi ay araw araw ko ipapamukha sa kanya at araw araw ko rin siyang susuyuin para lang tanggapin niya ako bilang ganito na anak niya.

“Kung ano ang desisyon mo ay doon rin ako,” she said.

Bumitaw ako sa yakap niya at tinignan siya. May isang tanong sa isip ko na kailanman ay parang ayaw kong itanong sa kanya. But my mouth betrayed me… kasi ‘di ko kayang ‘di naitanong kay Mommy.

“Mommy tatanggapin ba ako ni Daddy?” tanong ko na kahit anong pilit kong paniniwalain ang sarili ay ‘di parin ako nasanay.

“Yes, anak tatanggapin ka ng Daddy mo. Anak ka niya at maiintindihan ka ng Daddy mo. Don’t be confused about that okay?” she assured na walang ibang iisipin kundi ang positive side lang.

Pero ‘di iyon tugma sa mga gunita ko ngayon na lagi kung iniisip. Kasi paano kung hindi niya ako kayang tignan? ‘Di niya ako kayang tanggapin?

“I will Mommy,” I said tapos niyakap pa siya. “Thank you sa lahat.”

“Walang ano man, basta Ikaw, Jay.” Aniya.

“Yayeh, Thank you dahil tinanggap niyo ako kung ano ako sa sarili ko,” sabi ko sa kay Yayeh.

“Tama yan, anak… Kasi nagpapakatotoo ka sa sarili. Alam mo kung ano ka na at wala na ang maskara na palagi mong sinusuot…” sabi ni Yayeh.

Yes Yayeh is right wala na akong maskara na sinusuot dahil alam ko sa sarili ko kung ano ako at kung ano ako bilang ako. Hindi mahalaga ang sasabihin ng ibang tao. Basta naniniwala ka na wala kang ginawang masama hindi yan makakaapekto sayo dahil ikaw mismo sa sarili mo ay tanggap mo. Wala na akong pag pipilian dahil totoo na ako bilang tao at hindi nagpapanggap na ibang tao sa harap ng maraming tao.

Hindi mahalaga ang mga sasabihin nila dahil kung ako ay ako hindi didiktahan ang pagkatao ko kasi mahal ko, inalagaan ko prinotektahan ko, at tinanggap ko kung sino ako bilang ako.

Alam ko kasi na may marami talagang mga tao ang madaling mang husga. Dapat hindi mo lang sila pinapasin dahil hindi pa nila tanggap kung ano ang halaga mo na kabilang dito. Ang mahalaga ay nagpapakatotoo at nagpapakatao.

“Tama ba lahat ng narinig ko Jay?”

Ewan ko kung nagmamalik-rinig lang ako pero boses iyon ni Daddy. Napabitiw ako sa pagkakayakap kay Mommy at tumingin sa likuran ko.

A loud bang of my heart beating rapidly.

“Jay Lyord…  is that true?” tanong ni Daddy.

Sometimes in our life parang teleserye lang madrama. Kung kailan mo pinagplanuhan ay doon pa lalabas ang tunay na katotohanan.

“Daddy Tot—” I said habang hindi niya pinatapos ang pagsagot ko.

“So, totoo nga… Kailan pa? Saan kami nagkulang Anak?” sabing tanong nito sa akin.

“Hindi kayo nagkulang sa akin Daddy kasi nagpapakatotoo lang ako sa sarili ko,” sagot ko nito.

“Pinalaki ka ba naming ganyan Jay?” tanong ni Daddy. “Nagpapakatotoo? Bakit ano ba ang tingin mo sa sarili mo?” dagdag nitong tanong.

Marahan kong pinikit ang mga mata ko at pinilit na sana ay ‘di nalang ito totoo. Na sana ay panaginip nalang ito.

“Pwede bang iwan niyo muna kami?” utos ni Daddy kina Yayeh at Mommy.

Tinapik ni Mommy ang balikat ko at niyakap ako. May binulong siya sa akin.

“Sabihin mo lahat sa Daddy mo Okay… We’re on your back okay Jay?” bulong ni Mommy.

Naglakad na sila papasok ng bahay at si Daddy naman ay naglalakad na papunta sa may duyan at umupo doon. Sininyasan niya akong umupo doon. Sumunod naman ako at umupo.

“Yes, daddy, pinalaki niyo ako na ganito. But wala kayong kinulang because you give all I want and what I need. But this is serious daddy. Nagpapakatotoo lang ako,” sagot ko sa kanya.

Hindi siya nakapagsalita.

“Are you mad Daddy because I’m gay?” I asked.

“I’m not mad but a little bit disappointed Son? Pero nandito na tayo ano pa ba ang magagawa ko? I know this from the start. I only do is to accept this… I’m your dad you know,” sagot ni Daddy. Hindi pala galit si Daddy. Tanggap niya ako. “Matagal ko nang napapansin na may kakaiba sa mga kinililos mo Anak.” Sabi nito. “But I promise to myself not to judge but here you now… ganito ka pala and I thought na makakatulong iyong mga expectation ko sa’yo pero ‘di pa pala.”

Nakinig lang ako sa kanya..

“Noong bata ka pa anak iba na talaga ang gusto mo. Imbes na panglalaking laruan ay pangbabae ang kadalasan na nilalaro mo,” huminga siya ng malalim at nagpatuloy. “Napagusapan na namin iyan ng Mommy. Pinagisipan namin kung tanggap ka pa ba namin o itatakwil. Pero hindi naman kami ganoong mga magulang. Even ang Kuya mo nakakahalata sa mga kinikilos mo. Hindi nga namin lubos maisip kung bakit wala ka pang naging, Nobya…” Nakita ko ang pagniti niya ng kaunti nung nabanggit ang huling salita.

Matagal na pala nila alam bakit ngayon ko lang ito napagtanto?

“Kahit mga katrabaho ko sinasabing may kakaiba sa iyo. Pero hindi nalang ako nagpapaapekto kasi tanggap ka na namin kung ano ka man, Jay.” Dagdag niya. “Pero nakapagtaka lang kasi kaming mga magulang mo. Hindi namin malaman at puro trabaho lang kami… Hindi ka namin masusubaybayan ng maayos. Inisip mo siguro na masama kaming magulang dahil kami mismong anak namin wala kaming oras… Hindi namin inisip ang kalagayan mo dahil mas pinapaburan namin ang mga kapatid mo. Unfair sa part mo.”

Totoo nga ang sinabi ni Daddy. Wala sila masyadong oras sa akin kasi ang buong atensiyon nila nasa aking nakakatandang kapatid. Siguro nga hindi ako masyadong katulad nila… Pero nagpapakatotoo lang naman ako ngayon.

“Napagtanto namin na habang lumalaki ka mas lalong lumalayo ang loob mo sa amin,” that’s true.

Naramdaman ba nila. Kasi ako hindi ko naramdaman pero may sakit sa puso ko na paulit ulit kung naramdaman.

“Siguro masama kaming magulang sayo anak?” ulit niyang tanong.

“Hon?” tawag ni Mommy.

“Come here, Honey.” Sagot ni Daddy.

Naglakad na si Mommy palapit sa amin. ‘Di ko mapigilang pamulahan ng mata dahil sa mga sinasabi ni Daddy sa akin. Akala ko mahihirapan akong sabihin sa kanya ang totoo. 

“Jay, anak patawarin mo kami sa mga pagkukulang namin.” Panghingi ng tawad ni Daddy.

Ngayon ko lang napagtanto na mahal pala nila ako at mahalaga ako sa kanila. Kasi sa lahat ng pagkakataon ay inisip ko na wala akong kwenta pagdating sa kanila.

“Hindi niyo naman kailangan… sabihin yan Daddy dahil walang isa na isipin ko iyan dahil pinahahalagahan ko kung ano ako sa inyo,” sabi ko at nagbabagya na tumulo ang luha ko. “Kasi inisip ko na balang araw… balang araw… Ay makikita niyo ako… Na may tama rin akong nagawa bilang ako sa sarili ko…” tumulo na ang luha ko. “Kasi tama kayo… Hindi ninyo masyado ako nanapansin… ni ‘yung mga araw na kailangan ko ng parents dahil may family day, si Yayeh pa ang pinapapunta ko. Pero ang naramdaman kong ito ay iba sa mga yan Daddy, Mommy,” habang si Mommy ay tumabi kay Daddy. “Hindi niyo naman kasalan kung bakit ako ganito…” turo ko sa sarili ko. “Kasi kahit minsan hindi ako… ako nagtanim ng sama ng loob sa inyo… Kasi inisip ko na balang araw mapapasin niyo ako sa pamamaraan na gusto niyo… Hindi sa paraan na kayo mismo ay hindi matanggap dahil sa katangahan ko.” Sabi ko habang tumutulo na ang luha ko.

“Don’t say about that, son we knew about you.” Kontra ni Daddy.

“Yes, anak,” sabi rin ni Mommy.

My heart sink a little because of them. Kahit anong katotohanan ang sasabihin ko sa kanila here we us. Tanggap nila ako.

“Dahil iba na ako sa kilala niyo… Dahil nagbago ako, dahil sa pagkakakilala kung ano ako bilang tao,” I said to them.

“We accepted you no matter who you really are Jay. Anak ka namin kaya kami ang nagkakaintidi sayo,” they said in unison.

Nandiyan na nga sa point na tanggap na nila ako but my point is… May pagkukulang parin ako sa kanila kasi hindi ko man lang mabigay ang kanilang hinihingi sa akin. Kaya inisip ko na…

“Wala kayong kasalanan… Ako mismo ang may kagagawan nito. Kaya ‘wag niyong isipin na may pagkukulang kayo kasi ako sa sarili ko ay nagkulang rin sa inyo na may pagkakamali rin.”

Kasi wala ako dito kung hindi dahil sa kanila. I thanked them because they brought me here. Here in this beautiful and challenging world. Even there’s a lot of obstacle. Pinanatili pa rin tayong matatag para tumayo sa sarili mga paa.

By that I really think na bawat tao ay may pagkukulang at pagkakamali. Pero sa isip ko ang nagsasabing

“Balang araw ay magbabago ako at makikita niyo kung ano na ako sa sarili ko at tanggap na ninyo ako bilang isang anak niyo,” kasi at the end of the day. Kaming magkakapamilya lang rin din ang magkakasama.

“Inisip ko ang kahalagahan niyo kaya ako nagsusumikap… Kasi mahal ko kayo bilang mga magulang ko.” Dagdag ko.

Kahit hirap na hinarap ko sila. Dahil naluluha parin ako.

“Basta ang mahalaga sa ngayon ay tanggap ninyo ako… bilang ako sa sarili kong nagpapakatotoo bilang isang tao.”