Chapter 30

"DAD I'M telling you, please take care of Luvi. I know your spoiling her about the org but please, she's just 10 years old for pete sake. Bawal pa sa kanya ang mga bagay na 'yon Dad, bawal pa niyang makita ang mga ganon, kung gaano ka kabrutal makipaglaban at makipagpatayan. Kaya kung maaari iwas iwasan mo namang dalhin siya sa HQ. Pang tatlong beses na niyang pumunta don at aliw na aliw siya, and i'm getting worried. You know Luvi. You know how she loves action, so please watch her. And of course ipainom mo din sa kanya ang mga vitamins niya. Always bring her her towels, painomin mo din siya ng tubig ng walong baso o higit pa sa isang araw. Watch her when she arrived from school. Always remind her if she have a assignment or she don't. Always look her room if theres something suspicious, baka pagbalik ko may nakita na lg akong armalite sa kwarto niya. Specially always ask her boy best friends if she's really going to school. I've received a call from her teacher. Okay that's all, i think wala na akong nakalimotang sabihin diba?" mahaba kong paalala kay Daddy sa mga gagawin at ireremind niya kay Luvi dahil hndi ko din naman siya maisasama.

Daddy laughed which make me glared to him kaya agad naman itong tumigil.

He fake a cough before saying. "Sa haba ng sinabi mo mukhang wala ka naman ng nakalimotan sweetie." nang aasar nitong ani. Inirapan ko lg ito at bumaling kay Luvi na malayo layo sa amin at ngayo'y maluha luha ang mga matang nakatingin sa'kin.

I sighed and wipe her tears. Masakit din sa akin na mawalay sa kanya pero kailangan.

"M-mo-mommy... Why do you need to leave? Why i can't come? Don't you love me anymore Mom?" sunod sunod na tanong nito sa akin kaya agad naman akong napailing.

"Of course not baby. Mommy loves you so much, it's just pure business, babalik naman si Mommy ih. I swear that, i'll work it hard, fast and quick para makauwi ako kaagad." i give her a assurance smile para pagaanin ang loob niya pero nanatili padin itong tahimik na umiiyak.

Mabigat sa loob kong iwanan ang anak ko pero anong magagawa ko? Kapag hndi ko pa ginawa 'tong mission na 'to i'm pretty sure my life and my daughters life will be fuck up in the future. I know how powerful he is, i didn't know how many is his connections, goons or mens but i don't care. I'm confident to my self that i can succeed to this mission.

Nandito kami ngayon sa airport, paalis na ako patungong pilipinas. I have this weird feeling na mukhang may masamang mangyayare sa akin pag tapak ko ng bansang kung saan may isinumpa akong tao. Ang taong muntik ng sumira sa buhay ko.

Nag anunsyo na ang staff dito sa airport senyales na kailangan ko ng sumakay ng eroplano at umalis dito.

Hinarap ko ang anak ko at hinalikan ito sa pisnge at noo bago magpaalam kay Dad. Iyak pa ito ng iyak dahil ayaw ako nitong paalisin kung hndi daw siya kasama. Inalu naman ito ni Dad at inilayo sa akin para makaalis na ako.

"Go, ako ng bahala sa kanya." ani Dad kaya tinanguan ko lg ito.

Nang makapasok sa eroplano at makaupo ay huminga ako ng malalim at tumitig sa bubong ng eroplano. Iniisip kung anong mahahantungan ko sa pagbalik ko ng pilipinas. Iniisip kong paano ko siya mapapagbagsak. Sa sobrang pag iisip ko ng planong gagawin ko ay hindi ko namalayang nakaidlip na pala ako.

Nagising lg ako nang magsalita ay FA na maglalanding na kami. I fix my self and ready my garments.

Matiwas na lumapag ang eroplanong sinasakyan ko. Lahat ng pasahero ay pumipila na para bumaba kaya ganoon din ang ginawa ko.

"Thankyou ma'am." ani ng FA ng pababa na ako. Tinanguan ko lg ito at patuloy na bumaba.

I checked my phone and turn off the airplane mode and then i chat my Dad that i'm already arrived.

Old Man.

Already arrived old man.

Where's the car?

The man you send to pick me?

Hndi nagtagal ay nagreply din ito. And thanks god to that.

He said he's coming sweetie.

Wait a minute h'wag kang mainip hahaha.

Funny.

Tsk that old man. I imagined his face already.

Napatingin ako sa kotseng bumusina sa tabi ko. Well, mukhang nandito na ang pinadala niyang sundo.

I put my hand bags first before my valise. Buti na nga lg at tinulongan ako ng lalaking 'to.

"Did Dad already told you where you gonna take me?" i ask the driver. Baka mamaya hndi niya alam diba?

Hndi ito sumagot kaya nangitngit ko ang aking ngipin. Ang ayaw ko sa lahat ay ang hndi alerto.

"I don't want to repeat what did i say." i emotionlessly said but theres still no response.

I irritatedly get my phone from my pouch and chat Dad.

But before i can type a message i already feel unconscious.

Nagising ako sa isang madilim na pasilyo.

"Fuck! What happen? Where the hell i am?" i muttered to my self before roaming my eyes inside this dark room.

Tumayo ako at inisip ang mga nangyare kanina and damn! Napamura na lg ako sa aking isipan ng maalala na nakidnap na pala ako. That's why malakas ang loob ng lalaking kumidnap sa akin na hndi ako kibuin? The hell! Sinasabi ko na nga ba. Masama ang kutob ko bago ako umalis ng HK, bago pa ako makaapak sa Pilipinas ay masama na ang kutob ko. And damn, tama naman pala ang kutob ko. Sana hndi na lg ako umalis.

Fuck! Paano na lg ang anak ko? No, hndi dapat ako panghinaan ng loob. Ngayon pa ba? Ngayon pa ba na marami na akong pinagdaan na sobra pang kamatayan at kaimpyernuhan? No. Not this time.

Agad akong tumayo at inayos ang aking sarili. My bags, valise all my garments are all none. But its ok.

Naglakad ako papunta sa pinto at lakas loob na binuksan ito. Pero nagulat ako nang bago ko man ito buksan ay kusa na itong bumukas. Pero ang mas ikinagulat ko ay kung sino ang bumukas at ang iniluwa nito.

The man i hate the most. The man i didn't want to see anymore. The man who ruin my life. The man... i loved the most.

"Long time no see my love. Miss me?" nakangisi nitong ani dahilan para mapaatras ako.

This... is... the... real... hell. Fuck!