Chapter 6: True Feelings

"What? Did I heard it right?" Napakamot ako sa ulo ko nang marinig ko ang mala-hesterikal na tanong ni Jazzy.

Namimilog ang kanyang mata at nakaawang din ang bibig nito. Gulat na Gulat talaga?

"Oh, sabi ko naman sa iyo, eh. D-in-eny mo pa talaga sa akin no'ng tinanong kita, " pagpapatuloy pa nito.

Narinig ko ang pagsarado at pag-lock ng pinto. Nandito kami ngayon sa  club room dahil nga sa importanteng sasabihin ko. Iyon ay ang aminin ang totoong nararamdaman ko sa aking bestfriend, kay Seb.

"I'm sorry. Ayoko nga kasing malaman niyo. Nagaalangan ako."

"Dahil sa tingin mo huhusgahan ka namin?" malumanay na saad ni Kolin habang taimtim niya akong tinitingnan.

"We're your friends. Sa tinging mo ba gan'on kaming klaseng tao?" nadinig ko ang sakit sa boses niya.

"I'm sorry but you can't blame me. I'm... I'm just scared." Tears are starting to formed in the corner of my eyes. So all I could do is to hold it back. Ayokong nakikita nila akong umiiyak.

"Hoy, babae! Babae ka at lalaki naman si Papa Seb kaya normal lang na magka-inlove-an kayo!" malakas na saad naman ni Jazzy. Kung makasabi at makapagturo kulang na lang ay ipagduldulan ako.

Minsan may pagka-eskandalosa talaga itong si Jazz. Kung may hawak akong scotch tape, siguradong kanina ko pa nilagyan ang bibig niya. Parang gusto ko tuloy bawiin ang sinabi ko na kakaiba siya sa ibang mga Bakla na madadaldal.

"Right. Agree ako sa iyo, Jazz." aniya Kolin. At talagang nag-appear-an pa ang dalawa.

"Hep! Don't you dare cry!" asik sa akin ni Kolin ng mahalata niya ang mga mata ko. Nanunubig ang mga gilid. Nakaharap ito sa akin while Jazzy is standing at my back kaya hindi impossible na mahalata niya.

Inirapan ko ito. "I won't, okay. Pinipigilan ko nga, e."

Tumango-tango naman ito. "That's good. Hindi mo pa dapat iniiyakan ang pinsan ko."

"Wait, Kailan mo nga ba siya nagustuhan?" Jazzy asked.

Natigilan ako sa tanong niya ngunit kaagad ding napangiti. Umayos ito nang upo ng maramdaman niyang sasagotin ko ang tanong niya.

"Matagal na." I dropped without hesitation.

"When nga?" naiinis niyang tanong.

"Nong na-hostipal ako because of Claire. He promised me that time he'll always protect me and will never leave my side." kusang gumuhit ang matamis na ngiti sa labi ko. Sa tuwing naaalala ko iyon ay hindi ko mapigilang ngumiti o kiligin.

Ang dating pinipigilan kong emosyon ay pwedi ko nang ipakita sa mga kaibigan ko. Kahit sa mga kaibigan ko lang.

"He promised you that?"

Hindi ko alam kong ano ang nais na ipahiwatig ni Kolin sa tono ng pananalita niya.

Pero hindi ko na lang iyon inintindi instead, I answered her na lang. "Oo, you were with us when he said those words, weren't you?"

She nodded. "Oo nando'n ako hindi ko lang 'ata narinig..."

"Seriously? Ang tagal mo din palang itinatago ang feelings sa kanya. But sure na ba iyang confession mo sa kanya?" Jazzy asked while being amazed.

"Yes. I'm ready. There's no turning back. Even he can't reprocate my feelings for him." Tipid at mapakla akong ngumiti.

Honestly, I don't how would I feel if Seb's won't reprocate my feelings for him. I will surely respect him but I won't promise that I won't be hurt. Pero gano'n talaga minsan kapag nagmahal ka masasaktan ka.

"I doubt that." Kolin said.

My head instantly lifted to her. Bigla akong nabuhayan sa narinig.

"You think he will like me back?" I asked.

I looked at her without even blinking my eyes. I'm waiting for her to answer me pero hindi na ulit ito nagsalita. Hanggang sa nagsalita si Jazz.

"Ikaw ba, what do you think?" tanong naman nito.

Nasalubong ko ang mga mata nito. Nakikita ko ang sensiridad ng pag-aalala para sa akin. I just lowered my head and shrugged my shoulders.

Paano pa kaya kung alam nilang may—hindi ko nga alam kung anong matatawag sa situation namin ni Seb. Hindi ko nga alam if nag-away ba kami o may problema. Pero kung ano man iyon hindi ko na sasabihin sa kanila. I'm sure naman kasi na maaayos din namin kaagad ito ni Seb.

Muli ay inangat ko ang aking ulo. Naabutan kong nalulungkot na nakatingin ang mga ito sa akin. Maliit akong ngumiti at sinabing...

"I don't know. But I do hope he will."

"I'M sorry."

Nagtataka ko siyang tinitigan at muling binalik ang mga mata ko sa hawak niyang bulaklak. Seb's is giving me flowers and for what?

"Para ba sa akin ang mga ito?"

"Para kanino pa ba?" I find his words sarcastic kahit alam ko namang hindi iyon ang intensyon niya.

"But why did you gave me flowers? At ba't nagso-sorry ka?" pinatili kong inosente ang boses ko. May ideya naman ako kung bakit binigyan niya ako ng flowers. But I want to hear the reasons from him. Gusto kong sa bibig niya mismo manggaling.

"I'm sorry if I'm acted like a jerk kaninang umaga," he seriously said.

Kahit na nang hihingi na ito nang tawad ay naka-kunot parin ang mga kilay niya. Hindi ko alam kong sinsero ba siya sa paghingi niya ng tawad o ano. Pero imbis na mainis, I even found his gestured cute.

"I understand. Wala ka lang 'ata sa mood kanina." I gave him my sweetest smile. Kinuha ko ang bouquet of flowers sa kanya. Tiningnan ko ito at inamoy.

"You're forgiven," saad ko.

Kahit hindi naman talaga ako sigurado kung ano ang kinahingi niya ng tawad. Kung nag-away ba talaga kami at ano ba talaga ang pinag-awayan namin. This is so complicated, confusing.

Nang makuntento na ako sa pag-amoy ng bulaklak, tiningnan ko siya. I was shocked and a little confused when I saw his face.

He was looking at me intently like he was giving all his attention to me. Hindi ako tanga para hindi malaman na kanina niya pa ako tinititigan.

I cleared my throat to ease the tension I felt right now. Hindi ko kaya ang mga titig niya ngayon, ibang-iba.

"Seb?"

With just one blink of his eyes, a smile instantly crept into his mouth.  "You like it?"

"Uh-uh, you're so sweet, Sebastian. Thank you..." I gave him a smile, a genuined one.

I was shocked and silenced when he grabbed me all of a sudden. His big hands made his way to my small waist. Sending thousands of electric bolts to my body. He's almost hugging me.

My eyes became wide like an owl when when he leaned closer and whispered to me.  "You're always welcome, my Amara."