CHAPTER TWELVE

Selena's POV

It's happening again. Hindi ko na naman ma control ang emosyon ko. It's look like lumalala anger issues ko.

Dumeretso ako sa opisina ni HM. Gusto ko lang siyang makausap tungkol sa naging eksena niya kanina. Habang naglalakad ako sa hallway, maraming yumuyuko at bumabati sa akin. Hindi ko na lang sila pinansin at tuloy-tuloy na lumakad. Wala ng katok-katok pa at deretso kong binuksan ang kanyang opisina.

"How's your first day, daughter?" bati niya sa akin habang may sinusulat sa isang papel.

"Daughter huh? What's with you old hag?"

"Show some respect Selena. For I am your father." matigas nitong sabi.

Napapitlag na lang ako sa sobrang gulat. I don't know but it feels parang pinapagalitan ako ng isang ama or isang tiyuhin, it gives me chills and something melts my heart. Nakatulala akong nakatingin sa kanya. Nabalik ako sa wisyo ng bigla itong humalakhak.

"HAHAHAHAHAHAHAHAHA geez Selena dear! Look at your face! HAHAHAHAHA it's hilarious!"

Walang animoy dinampot ang isang libro na katabi ko at walang pasabing binato ito sa kanya na tumama sa kanyang dibdib.

"Ouch! harsh as ever. You never changed, really Selena?" nakangiwi nitong pahayag.

"Why?"

"Anong why?"

"I said why!"

Tumikhim muna ito bago ako tinangnan ng deretso sa mata sabay baba ng tingin sa kamay ko, kung saan naroroon ang singsing na hanggang ngayon suot ko pa rin.

"You see, I am the one who gave that ring you are wearing right now."

Awtomatikong lumipat ang tingin ko sa aking mga daliri at pinagmasdan ang singsing.

"I already knew you Selena since you were a kid. I think you are 10 that time when I first saw you, the first time you released your powers. I was there Selena. Ever since then, lagi na akong nakabantay sa iyo."

"Pero bakit? bakit hindi mo ako nilapitan? bakit hindi ka nagpakilala? bakit hindi mo ako sinama noong bumalik ka rito? bakit mo ako hinayaan sa kamay nila?! bakit?!"

My hair and eyes changed it's color again into white. I mad. If he knew from the very start why did he let me experience that cruel life. Just why?

"Because it's not the right time child."

"Not the right time? Really? Kailangan pa bang mawala nina Nana Yena at Tatay Cesar huh?! Bakit kailangan may mawala muna bago ako mapunta rito?! Sila na lang ang meron ako sila lang ang tinuturing kong pamilya sila lang pero pinagkait pa."

I am hurt. I am deeply hurt. And now my hair and eyes changed it's color again. Na dating purong puti nagiging kulay abo na. I am crying out loud. Kasabay ng pag iyak ko ang siyang pag buhos ng malakas na ulan.

Naramdaman ko na lamang ang mainit at mahigpit na yakap ni HM. Isang yakap na matagal ko ng gustong maranasan. Isang yakap na mula sa ama. I know he's really not my father but I know he can be one.

"Hush now my child. Kailangan talaga may mag sakripisyo bago ka makakabalik sa mundo mo. That's what the prophecy says."

He wipes all my tears saka ako tinitigan sa mata.

"From now on, ako na ang magiging guardian mo. Ako na ang magiging kapamilya mo. Ako na ang magiging ama mo. I will take care of you as if you're my own child. I will treat you as my own. You are now safe my child. Now sleep." He kissed my forehead as I drove into my deep slumber.

Thank you HM. Thank you, Papa.

– s4ucevenomous