ED 5: Trapped in an Island

"Every man must decide whether he will walk in the light of creative altruism or in the darkness of destructive selfishness."- Martin Luther King, Jr.

Nagising si Jaizz nang tatlumpung minuto matapos ang ika-siyam ng umaga. Halos ‘di niya maigalaw ang ibabang bahagi ng katawan dahil sa pananakit ng kanyang sentro. Unang karanasan niya ngunit ginamit siya nang husto.

Himala ‘ata na hindi ako nagising sa kamanyakan ng lalaking iyon?

Itinapis niya ang kumot at pinilit tumayo para maligo muna kahit pa kumakalam na ang sikmura niya, dahil hindi na rin siya nakakain kagabi. Nakapinta sa kobre-kama ang katunayang wala na ang pinakaiingatan niya. Gayunpaman, naisip niya na buhay pa naman siya. Maaari pa siyang makiusap sa lalaki na pakawalan siya. Susubukan niya ulit.

Pumunta siya sa banyo para makapaligo’t nanglalagkit ang pakiramdam niya. Nakadikit rin ang amoy ng lalaki sa balat niya. Nagbabad siya sa Jacuzzi gamit ang lavender flavor na bubble bath. Nagbababad siya sa medyo mainit na tubig na nakatulong para mabawasan ang pananakit ng hiyas niya.

Sumagi sa isip niya ang naganap nang nakaraang gabi, ni sa panaginip ay hindi dumalaw na maipagkakaloob niya ang sarili sa isang lalaking estranghero na’t hindi pa niya nasilayan ang itsura. Pero wala naman siyang magagawa pa roon dahil dinukot nga lamang siya’t pinagsamantalahan. Kahit pa sabihing ipinagkanulo siya ng katawan niya, pagsasamantala pa rin iyon dahil hindi naman niya ibibigay ang sarili kung wala siya sa sitwasyon ng pandurukot.

Binalot siya ng pangamba nang maalala niyang pinasabog ng lalaki ang likido nito sa kanyang loob. Napadalangin siya na nawa’y huwag siyang maging disgrasyada, tulad ng ibang napagsasamantalahan. Hindi niya mapigilang ‘di maluha sa pagkaawa sa sarili sa posibleng maging bunga nito.

Matapos maligo’y nilantakan na niya ang pagkain. Sa isang linggo nandoon siya ay puro mga paborito niya ang nakahandang pagkain. Ngayon ay grilled salmon, vegetables salad, fresh cantaloupe at almond milk. Hindi pa rin nawala ang isang tangkay ng rosas at may kasama na ngayong isang heart-shaped box ng paborito niyang tsokolate, Ferrero Rocher. May kalapit pa rin itong note.

My love CJ,

You're free to explore our home and garden after you eat.

But don't ever think about escaping! 😉

RJ

Nililigawan ba ako ng mukong na ito? May chocolates pa ngayon. Kung sana niligawan niya na lang ako’t hindi minanyak.

Nabuhayan siya ng loob nang nabasang maari siyang lumabas ng silid. Mabilis niyang tinapos ang kinakain. Kahit paika-ika pa siyang lumakad dahil sa pagkahapdi ng kanyang sentro, ay tinungo agad ang pintuan. Hindi nga ito nakakandado. Akmang lalabas na siya nang maramdaman na may tumulo sa kanyang hiyas. Hindi niya mawari kung naihi siya o ano.

Napatungo tuloy ulit siya sa banyo. Halos magtatalon siya sa tuwa nang dumating ang kanyang buwanang dalaw. Sigurado na siyang hindi nabuntis. Nakausal pa siya nang maiksing panalangin sa Maykapal. Sana’y pagbigyan din ang isa pa niyang dalangin, ang makataas sa lugar na iyon.

Namangha siya sa sobrang laki ng bahay o mansyon o tila isang hotel sa dami ng mga silid, sa bawat palapag. Nakailang ikot na siya sa may hagdanan, hindi niya alam kung nasaang palapag na siya. Gumagapang pa ang kilabot sa katawan niya dahil sa mga portrait ng mga taong tila sinusundan siya ng tingin, na tulad ng nasa pelikula ni Harry Potter. Pakiwari niya’y ang mga iyon ang naunang nanirahan doon. Hindi lang ang mga larawan ang nakakikilabot kung ‘di pati ang mga antigong kagamitan sa paligid.

Hingal kabayo na siya nang marating ang silid tanggapan. Pakiwari niya’y nasa haunted mansion siya. Napakalaki ng krystal na chandelier na nakasabit sa kisame. Nakahinga siya ng maluwag nang makita niyang nakabukas ang malaking pintuan ng mansyon. Halos takbuhin na niya ang pintuan nang bigla siyang napahinto nang mamataan niya ang isang pamilyar na sining na nakasabit sa dingding malapit sa labasan.

Nilapitan niya ito at lalo siyang namangha nang nakita niya ang signatura ng pintor. CJ Villarios. Ang hacienda nila nag nakapinta sa larawan iyon. Ang malawak na kabukiran na kulay luntian na may malinaw na batis na nagmumula sa di-kataasang talon. Ang mga magsasakang nakayuko’t naggagapas at isang kubo kung saan nagpapahinga ang mga magsasaka.

Ipininta niya ang larawan iyon noong sumali siya sa isang International Arts Competition na ginanap sa Pilipinas, apat na taon na ang nakalipas. Nanalo itong third place. Gusto niya sana iuwi na lang iyon, ngunit sabi ng event organizer na may nag-offer na bilhin ang larawan iyon.

One hundred thousand. Nakapalaking halaga para sa isang estudiyante’t hindi sikat na pintor. Hindi pesos ang pinag-usapan kung ‘di euros. One hundred thousand euros. Hindi naman siya tanga para tanggihan ang grasya, at nasa kasunduan din ng event organizer na may porsiyento sila kaya’t pinilit rin siyang ibenta. Alam niyang mayaman ang bumili ng sining niya.

Si RJ ba ang bumili ng painting ko? Kilala niya ba talaga ako? Pero bakit kailangan niya akong dukutin at pagsamantalahan? Masamang tao ba siya?

Muli niyang inilibot ang tingin sa kabuuan ng silid. Hindi bagay ang obra niya sa lugar. Hindi dahil hindi maganda ang pagkakapinta niya. Ang tutoo’y malamig sa mata ang luntiang kabukiran at ang iba’t ibang kulay nang pagsabog ng liwanag sa umaga. Nagbibigay pag-asa. Kaya nga’t Morning Hope ang titulo nito.

Ang mansyon ay walang kabuhay-buhay. May kulay tsokolateng mahaba’t makapal na kurtina ito na pumipigil sa pagpasok ng liwanag. Ang wallpaper na gamit ay kulay krema na parang mga batong pinagpatong-patong. Ang mga upuan ay antigo na tila noong 1950s pa, old rose colour with roses pattern fabric on the shiny mahogany woods.

I’m having goosebumps in this mansion.

Kung anong lungkot ng kapaligiran sa loob ng mansyon ay kabaligtaran naman sa labas. Bumungad sa kanya ang napakagandang hardin. May malawak at pabilog na kama ng mga bulaklak na puno ng mga kulay rosas, pula’t puti. Tinakbo niya iyon na sa karkula niya’y nasa dalawampu’t liman metro ang layo sa harap ng mansion.

Nang lingunin niya ang mansyon ay mas namangha siya. Isa itong mataas na kastilyo katulad ng mga nasa guhit sa mga libro at mga pelikula ng mga prinsesa’t prinsipe. May malawak ding teresa na sa tingin niya’t nasa ikaapat na palapag. At nahagip ng paningin niya ang pagtalikod ng isang tao. Nang mamataan niya ang ngayo’y nakapinid na malaking pintuang kahoy ay may nakaukit ditong mga letrang RJ, na tulad ng nakatatak sa mga mensaheng iniiwan ng lalaki.

Mabilis siyang tumakbo palayo sa lugar. Nangangamba siya na baka habulin siya ng taong nakita niya sa teresa. Hindi niya mawari kung babae o lalaki iyon. Ayaw na niyang pag-aksayahan pa ng panahon iyon. Ang nais niya’y makalayo’t makahingi ng tulong. Kung maaari’y matawagan niya ang ama.

Why do I feel that I’ve been running endlessly?

Mga nagtataasang mga iba’t ibang puno’t halamang may naggagandahang bulaklak lamang ang nadaraan niya. Ni hindi niya matanawan kung may mga pader o tarangkahan ba. Bumagal na ang takbo niya nang lumulubog na ang kanyang mga paa. Hindi na sementado ang tinatakbuhan niya kung ‘di kulay abong buhaginan, at kumaway na sa kanya ang malawak na karagatan na akala niya kanina’y kulay itim na aspalto lamang dahil sa kalmado ito.

Nang lingunin niya ang mansyon at nagtila isang kahon lang ito ng posporo. Tumakbo siya pakaliwa, sa pagbabakasakaling may makitang ibang tao o bangka. Nang muli niyang lingunin ang mansyon ay nakita niya ang punong nag-aagaw hulog na sa burol. Iyon ang punong nakita niya mula sa kanyang silid.

Wala man lamang ibang tao rito maliban sa amin? Am I trapped in an island with that maniac?

Bigla na lang bumuhos na tila ulan ang mga luha sa kanyang mga mata.

“Kaya pala ang lakas ng loob na palabasin ako. Wala rin pala akong ibang matatakasan. That bastard! Kaya pala may smiley pa! I hate that asshole! I hate you, RJ!”

Napasubsob siya sa buhanginan nang matisod sa isang tuyo’t na punong kahoy na tila inaanod sa dalampasigan. Sa halip na tumayo’y humagulgol na lang siya sa pagkadismaya’t kapaguran.

RJ let her explore outside of her room. He was aware that she felt bored already. The roses that she drew on the wall using lipsticks and eye liners, truly amazed him. He wanted to leave her a pencil or pen yet, after she bit him, he knew that she’s going to fight back. He even saw when she hid the fork under her pillow.

There’s CCTV around the mansion especially, Jaizz’s room. Even the walk-in closet and shower room, except for the toilet cubicle. So, he could see her even in the shower and wherever she hid. And of course, he had all the keys. He made sure that all the rooms were locked before he let her explore. It might take them a month to find each other if they play hide and seek in the mansion.

He planned to leave her canvasses and easel in her room, but he got a better idea. He’s going to bring her to Stone Hedge so, she could paint it. He already planned their trip to Paris and Netherlands. He kept passport just in case they will need it but he already got the clearance to the helipad they’re going to use anyway. He also prepared her things and put them in the chopper already.

She been outside for more than two hours. She should be coming back right now. He thought.

He checked the time on his wristwatch. He’s not worried that she can escape because they’re in the island. He saw her earlier staring at the bed of roses. He hoped that she could appreciate the beauty of this place.

It’s his family’s private island. He’s the fourth-generation owner of that island. His father passed it to him as he is his only son. His great, great-grandfather was one of the cousins of the King of England on their time. He had no idea that royal blood is actually running in his blood. The reality that he couldn’t even believe.

“I should look for that woman,” he snapped.

The island is not too big. You could actually encircle it within a day walking around the seashore. There is some short cut in the forest. He’s certain that Jaizz would never go inside of the forest as she’s afraid of snakes.

Sinuyod niya nang tanaw ang kalawakan ng hardin, hindi niya natanaw si CJ. Sumakay siya sa Wrangler na may malalaking gulong. Ginagamit niya iyon pagpasok sa kagubatan pag nangangahoy siya. May trail naman doon, hindi pa nga lang sementado.

May generator rin ang mansyon para sa mga pangunahing kagamitan. Sina Manong Wilbert and Manang Sonia ang mga katiwala niya rito. Pilipina si Manang Sonia na asawa ni Manong Wilbert. May sarili nang pamilya ang mga anak nito na nasa London. Parang pangalawang magulang na niya ang mag-asawa.

He let them have their vacation when CJ arrived in UK. They thought that she’s, his girlfriend. That’s why, Manong Wilbert even gave him an aromatic scented oil. He even wished to have grandchildren with him. He called them to come over with the cleaners later after they leave. They brought the speed boat with them anyway, and he’s going to use the chopper.

Binaybay niya ang paikot sa isla. Manaka-naka’y bumababa siya sa dalampasigan para tanawin ang dalaga, ngunit hindi niya ito makita. Tinatawag din niya ang pangalang ng dalaga, “CJ!” malakas niyang pagsigaw. Haloskalahating oras na siyang naghahanap gamit ang sasakyan ay hindi pa rin niya matanawan ang dalaga. Binalot na siya nang matinding pangamba.

What if she tried to escape? What if she swims and drown? Why I didn’t think of that possibility?

Nilamon nang matinding pangamba ang kanyang puso para sa dalaga. Halos naikot na rin kasi niya ang buong isla. Namura na rin niya ang sarili dahil masyado siyang naging kampante na hindi naman katatakas ang dalaga.

I won’t forgive myself if something wrong will happen to her!

Napa-slam siya sa pagpreno nang mamataan niyang may nakadapa sa buhanginan. Agad niya itong tinakbo. Agad niya itong niyakap at nakahinga siya nang maluwag nang mapagtantong nawalan lamang ng malay ang dalaga. Pinagpag niya ang mga buhangin sa katawan nito at pinangko patungo sa sasakyan.

She went further than I thought. She possibly passed out because of tiredness.

They went directly to the chopper and buckled her up. He thought that it might be a blessing that she’s sleeping. He rented an apartelle in Salisbury Plain with two bedrooms for a week. She’s sleeping like Sleeping Beauty, though he carried her already, and laid her gently on her bed. He even placed her luggage and painting instruments in her bedroom. He’s going to occupy the room beside it.

He went outside to buy some foods and toiletries. He noticed the blood stain in her short due to her monthly period. He hoped that she won’t wake up whilst he outside.