CHAPTER 14

"Yeah I'm serious. I'm really really serious. Handa akong hintayin ka kahit gaano pa katagal. And I'm been waiting for you for almost a decade. So no need to question if I'm really serious on you."

For almost a decade really?

Nasa kwarto na ako pero iniisip ko pa rin ang sinabi niya kanina, na he's been waiting for me for almost a decade now. But.. why he didn't tell me sooner? Baka kung mas sinabi niya na gusto niya ko ng mas maaga siguro kame na ngayon. I suddenly laughed at my thoughts.

Natigil lang ang pag iisip ko nung may kumatok sa kwarto ko. Pagkatapos kumatok ay pumasok ito sa kwarto ko. And it's Dad.

"Hi, Dad." I greeted him with a smile.

"Hi, baby. How are you?" He sat beside me and he started caressing my hair.

"I'm okay dad. Ikaw dad, how are you? You look not good." Pag amin ko kase pag pasok niya yun agad ang napansin ko. He didn't looked okay.

"I'm good baby. I'm just hurt for you. Wala akong kwentang tatay dahil hinayaan kitang saktan ng gagong iyon. Wala akong kwentang tatay dahil hindi kita naprotektahan. I'm sorry." He started tearing up.

Si Dad, hindi ko nakikitang umiiyak. I think this is my first time that i saw him crying. At hindi ko kayang ganito si Daddy. Nasanay akong lagi siyang makulit, clingy, pasaway pero hindi ako sanay na umiiyak siya.

Kaya niyakap ko si Daddy, niyakap din niya ako pabalik.

"No it's okay Dad. I'm fine no need to worry. At wala kang kasalanan, you've been a great father to us. You always did your best for our family. Dad, your love for us is unconditional kaya don't you ever dare to say that again. I don't want to hear it again. Kapag narinig ko pa yon sayo Dad, magagalit ako sayo." I kiss his cheeks for an assurance.

"I'm just disappointed baby. I just love you so much, you're my princess kaya wala silang karapatang saktan ka dahil ako na tatay mo never kong magagawang saktan ang prinsesa ko." I just hugged him tight.

I heard soft sobs and i look at the door and saw my Mom, crying.

"Mommy, please stop crying. Don't make this hard for me please. Nakakamove on na ako mommy, daddy. Hindi na ako nasasaktan kapag nakikita, naiisip o naririnig ko siya. He's just like a trash to me. So please stop worrying about me hmm.." i said it softly.

They just hug me and whisper their i love you's.

It's been months since nalaman ko na gusto ako ni David. He really proved himself to me. At hindi talaga siya sumuko.

I'm 3rd year College na and David he's just waiting to the results of the BAR exam.

He help me hindi lang sa ibang bagay, pati sa pag aaral ko. Hindi siya gumawa ng hadlang o naging hadlang sa pag aaral ko. He always remind me na dapat unahin ko ang pag aaral ko.

"SERENITYYYY" I heard him shout. Nasa kwarto ako ngayon.

Ano ginagawa ng lalaking yun dito? Diba ngayon lalabas ang result ng BAR exam nila kaya bakit siya nandito.

Hindi pa ko nakakalabas ng kwarto ng sinugod niya ako ng yakap. Sobrang higpit ng yakap niya sa akin halos hindi ako makahinga.

"LAWYER NA AKO SERENITY! LAWYER NA AKO! LAWYER NA AKO! " He shouted. Ramdam ko na sobrang saya niya.

"Congratulations, Nolan. I'm so proud of you. Sasamahan kita sa lahat ng achievements mo. Hindi kita iiwan dito lang ako palagi sa tabi mo" i whisper to him. He's really deserving to be a Lawyer since nakita ko kung paano siya napuyat, umiyak, nahirapan. Nakita ko lahat ng 'yon.

We celebrate. With his family. Tito Mikael, Tita Amethyst and Gab. Also with my family. Daddy Nich and Mommy Ariesya. Narito din si Kuya Silas, sadly Kuya Stephen is not here.

We just ate happily with his family and my family.

"Bro, ano suko na ba? " Si Kuya Silas.

Anong sinasabi niyang suko na?

"Hindi. Hinding hindi ako susuko." Sabi ni David bago ako akbayan.

Hinila niya ako papunta ng garden ng isang fancy restaurant.

"Serenity, isa sa dahilan bakit ko nakamtan yung tagumpay na ito. Isa ka sa naging inspirasyon ko para mas lalo akong magsumikap. Serenity, hindi ko alam kung wala ka. Simula nung nalaman mo na gusto kita, parang hindi ko alam kung paano mag fu- function ang utak ko kapag hindi kita nakikita. " Sa totoo lang, naiiyak ako sa sinabi niya. " Serenity, matagal ko na 'tong nararamdaman. Mahal kita. Mahal na mahal kita. Na love at first sight yata ako sa iyo. Simula nung nakilala kita hindi ako tumingin sa ibang babae dahil sapat na sa akin na tingnan ka sa malayo. Pero akala ko 'yun na ang sapat pero mas nakaramdam ako ng fulfillment ng manligaw ako sa'yo. When you were young, i choose to hide my feelings. Hindi dahil sa naduwag ako, hindi dahil sa torpe ako. Kundi iniisip ko yung future mo... but now i choose to express my feelings dahil mas gaganda ang future mo kung ako ang magmamahal at mag aalaga sa iyo. Mahal kita, Serenity. Mahal na mahal. Hindi mo man kaya pa na sabihing mahal mo rin ako. Pero patuloy kitang hihintayin, mahal ko."

Habang nagsasalita siya iyak ako ng iyak. Yung pagmamahal na ibinibigay niya sa akin ay hindi mapapantayan ng kung sino. He loved me too much. I choose to hide his feelings kase akala niya na mas maganda ang future ko na wala siya pero ngayon...

"Shhh... don't cry. I didn't mean to make you cry. I just want to express my feelings. I don't want to hide it anymore." Hinaplos niya ang pisngi ko. Pagkatapos hinalikan ako sa noo.

"Thank you, David. Thank you for waiting for me. Thank you for loving me." I love you too, Nolan. Mahal din kita. Mahal na mahal. Gusto kong sabihin sa kanya, pero hindi pa ito ang tamang oras para sabihin ko ito. Gusto kong sabihin na mahal ko siya sa mismong kaarawan ko. Next month.

Naupo lang kami sa bench. Sinandal ko ang ulo ko sa balikat niya. Hinawakan niya ang kamay ko.

"Ang sarap sa feeling na ganito ka kalapit sa akin. Yung puso ko parang gustong sa dibdib ko " He sounded corny but kinikilig ako.

I just smiled at him at bumalik sa pagkakasandal sa balikat niya.

And again this feeling, maramdaman kong may nakatitig nanaman sa akin. Kinakabahan ako. Umalis ako sa pagkakasandal sa balikat ni David at tumingin sa paligid pero tulad ng dati wala akong nakita.

"Uhmm Nolan.. let's go inside. Please. Hindi ako masyadong comfortable dito." Sinabi ko sa kanyang hindi ako komportable pero ang totoo natatakot ako. Natatakot ako sobra.

"Ok let's go." Hinawakan niya ang kamay ko bago hinila papasok sa restaurant. Pero bago tuluyang makapasok nakarinig ako ng isang pamilyar na....

Tawa. Hindi ako sigurado kung siya 'yon o hindi. Pero napaka pamilyar nito sa akin