Chapter 2

- Chapter 2 -

3 YEARS LATER......

IT'S BEEN THREE YEARS. three years na ang nagdaan ang we have only two years para magtiis pero kahit ganun sa loob nang tatlong taon iba't ibang hirap ang nadaaanan namin pero sa bawat hirap marami rin kaming natutunan na leksiyon. lessons na sa tanang buhay namin never pa namin naranasan.

we woke up early in 5am nung nasa vancouver kami we woke up usually 10am na ng umaga pero dito sa pilipinas namin naranasan ang salitang "patience and hard works". mahirap ang naging umpisa namin dito pero through out days, weeks, months, and years past we've learned, a lot of things we encountered and a lot of problem na never pa naming naranasan noon.

at higit sa lahat nakaya namin ang isang bagay na never pa naming nasubukan and thanks to our selves dahil never naming inisip na maging ewan.

"hoy manang,"

isang yugyog ng balikat ang nagpabalik ulirat sa akin.

"baka naman maasikaso mo na 'yang order nung babaeng 'yon." sabay turo nito sa babaeng kanina pa nakasimangot

"oo saglit lang," sagot ko kay amber

tinirikan lang niya ako ng mata.

bwesit talaga 'tong babaeng ito walang ka gana-ganang kausap.

"oh ito." saad ko sabay bigay sa kape

nakakabwesit!

"girls. kumusta kayo riyan, hm?'' boses iyon ni ate anie.'yan ang gusto niya na itawag namin ate anie raw ayaw niya na tinatawag sa pangalan niyang alessandro mas bet niya ang anie.

"ate, okay lang po kami medyo pagod na pero okay pa naman po kami." sagot naman ni jenie

kung may sports man nang kabaitan at kasipagan sure akong pwedeng isali itong si jenie roon pwera lang dito kay amber na mas inaatupag pa ang paghahanap niya raw kay mr. right one niya. ewan ko ba dito mas masipag pa siya na umasa na hahanapan raw siya ni destiny ng ka-match niya.

"buti naman. pero 'pag hindi niyo na kaya, magpahinga rin kayo. nagsabi na ako noon may limits kung magtratrabaho kayo 'wag kayo masyadong mag-paka-pagod, hindi porket sinabi ng mga magulang niyo na magtratrabaho kayo 'e ilulugmok niyo na ang mga sarili niyo sa trabaho para lang ma-satisfy sila." aniya sa amin.

we get it naman since nung dumating kami, she treated us special lalo na nung first day namin halos lahat ng staffs niya sinabihan niya na tulungan kami sa ibang bagay or if may kailangan kami 'e sabihan lang raw namin ang mga tauhan niya at sila na bahala.

pero hindi kami pumayag na tatlo pero itong si amber siya na yata ang pinakatamad ayun tuwang-tuwa na pumayag, siya na nga lang iyong wala masyadong ginagawa rito siya pa ang may ganang magreklamo, diba.

"hindi okay lang po kami at saka ayaw po namin na magtatatalak na naman sina daddy lalo na kapag nalaman pa nila na ganyan kayo kabait sa amin," sabat ko

ngumiti lang siya at lumabas ng café.

habang itong si amber kanina pa nakaupo 'di man lang kami tulungan.

"hoy. amber dalhin mo nga 'to doon sa table na iyon." utos sa kaniya ni shania

nag-angat siya ng tingin

"ikaw na muna. i'll reply this message muna. thank you" sagot niya kay shania

napabuntong hininga na lang si shania at kinuha ang tray na pinaglagyan ng order sa table 07.

talagang ito si amber puro kaharutan ang pinag-kakaabalahan imbes tumulong para naman may maganda kaming marinig na salita kina mommy lalo na sina daddy.

ilang oras na siguro ang lumipas. mas dumami pa ang mga dumadating upang mag-break time sa café.

dito kasi hindi ka maboboring. may mga iba't ibang pwede kang malibangan dito kagaya ng pagsusulat sa isang note and ididikit mo iyon sa board, si shania at ako ang nagsuggest niyan noon medyo maraming sumusulat diyan puro hopeless romantic haha. kahit ako minsan nagsusulat diyan ang theme kasi niyan "menu-got:write what you feel anonymously and let a stranger answer it"

iyan ang theme na napili namin ni shania and special dedicated iyan kay amber na isa sa mga hopeless romantic.

ewan ko kung ilan na ang nagkatuluyan riyan sa pakulo namin ni shania. may mga pumupunta dito noon sinasabi nila na thank you dahil raw sa "menu-got" nahanap nila ang match answer sa mga questions nila kay destiny.

at syempre hindi mawawala ang main menu-got namin, iyan naman ang pinakamain quotes namin for everyday. araw araw namin pinapalitan ang quotes para everyday lahat ng customers 'e may baong daily quotes to keep them motivated.

"ms, andito ba si alesandro menchie?" tanong ng isang medyo 'di naman ganun ka tanda.

"ah. lumabas po kanina." sagot naman ko.

tumango lang ito saka lumabas ng café, mukhang may nagutos sa kaniya na itanong dahil ng makalabas siya lumapit siya sa isang kotse saka kumatok sa back seat nito. driver siguro siya.

"thalie, sino 'yon?" singit ni jenie

nagkibit balikat lang akong tumingin sa kaniya.

"ewan ko. ni hindi nga nagpakilala, diba?"

"okay."

lumipas rin ang buong araw. nakakapagod ang naging araw namin ngayon, sobrang daming nagsi-datingan na mga customer kanina halos 'di na namin kinaya kaya tulong-tulong kami kanina.

it's already 8 pm in the evening, nagsara na kami kanina pa and nag-aayos na lang kami dito sa loob.

nang matapos namin ligpitin lahat nagpahinga muna kami at umupo sa isang table. hinihintay rin kasi namin si ate anie kanina pa kasi 'yon lumabas 'di pa nakakabalik.

"hm. mukhang marami na namang sticky notes ngayong araw," shaina said

"kaya nga, mukhang maraming hopeless romantic," sabat naman ni jenie

"what about basahin natin 'yong mga nakasulat," pangungulit ni shania

nagkibit balikat ako. bahala kayo diyan.

"while waiting for ate anie." shania added

lumapit siya agad sa sticky notes board saka isa isang binabasa ang mga nakasulat from anonymous person.

"love isn't all about loving and choosing someone who will be with you someday," <3

shania read the anonymous quote written in a pink color note.

"mukhang may mabigat na problem ang nagsulat nito," kinagat niya ang ibabang labi niya." hope she or he feel better soon." dagdag pa niya

lumapit siya muli saka inilibot ang kaniyang mga mata sa board.

"ito!"

"my day will be more better if your here besides me"

she read the yellow one.

"awwss.. i like it..." kilig niyang sabi

medyo napangiti ako 'don sa anonymous note na iyon, kanino kaya 'yon.

natigil kami ng biglang bumukas ang pinto ng café.

at mula roon pumasok si ate anie.

"kumusta po kayo ate?" jenie worriedly asked.

"hay naku. ayos lang ako. grabe sobrang lakas nang ulan" sagot niya.

oo nga, super lakas nang ulan dito, siguro mga around 5 or 6 pm nagsimula nang dumilim ang langit.

"oo nga po, buti na lang at hindi po kayo nabasa," aniko

"ayos lang ako 'no at saka kakagaling ko lang sa parlor 'di pu-puwedeng masira ang beauty hair ko," saad niya

"oh siya sige, mauuna na akong matulog sa inyo, kayo na bahala rito." sambit niya saka dumiretsong umakyat sa itaas.

nagsimula na kaming maglinis at saka sumunod na umakyat.

grabe nakakapagod ang buong araw na trabaho, kaya 'di na ako nagtaka kung nakatulog kami agad.

hayst!

another day.

tomorrow is our another working day.

© Rishanne.