Chapter Eight

When he woke up at six in the morning he found himself in Hardin’s embrace. Isang romantikong larawan ang makita ang sarili niya na yakapin ng taong lihim niyang minahal at tila wala itong balak pakawalan siya. Damang-dama niya ang init na mula sa katawan ni Hardin. He couldn’t move dahil iniisip niyang baka magising si Hardin.

He looked up at Hardin’s face.

Payapang nakapikit ang mga mata nito. Hindi siya masasawang titigan ito. Hardin is a damn perfect man in the entire world for Kieran. He was lucky because he was Hardin’s best friend. Sikat ito sa kanilang university dahil sa katalinuhan nito at dahil na rin isa ito mga moon ng engineering department.

Hindi na siya magtataka kung maraming nagkagusto kay Hardin. Dahil inlab din siya sa kaibigan, na mahal na niya ito kahit noon pa man at hanggang ngayon. Mahal na mahal niya si Hardin kahit hindi nito siya kayang suklian nang kahit isang porsiyento ng pagmamahal.

Normal lang naman ‘yon sa mga katulad niya, ang ma-inlab, normal lang ‘yon sa edad niya. He was aware too of consequences once na malalaman ni Hardin ang nararamdaman niya. Gusto na niyang gisingin ito pero mas pinili niyang pagmasdanin ang buong perpektong mukha nito.

He was sad with the thought that he cannot have Hardin, and that’s the saddest part. Pero iniisip niya ang mag-confess, maghintay siya ng tamang oras. He was ready to let go if he was not fortunate, all his life he’s been unfortunate, if he hurt in the end, he will let go of his feelings and even his love.

Wala pang bente kwatrong oras na kasama niya ito, and he feels na romantiko si Hardin sa kanya. Hindi niya alam kung bakit o baka ugali na nito ‘yon. Dahil nga sa pitong taon na hindi nila pagkikita ay hindi na niya kabisado si Hardin. Wala siyang alam sa buhay nito.

Kieran wants to know everything. He wants to know and be part of Hardin’s social life. But he thought that he might pressure Hardin. Hindi naman masama ang intensiyon niya kung aalamin niya ang buhay ni Hardin. Isa na ring paraan ‘yon para malaman niya kung may pag-asa siya.

Hardin’s hug is the safest place in this world that full of hatred, and he thought what if one day Hardin hates him because of his feelings and his sexual orientation? It’ll be the worse nightmare, and he couldn’t imagine if that happen in the future. Nalungkot ang buong sistema niya dahil sa isiping ‘yon. Gumalaw si Hardin at muling hinigpitan ang yakap nito sa kanya.

“Good morning,” Hardin said. Hinalikan nito ang buhok niya.

Isang malaking tandang pananong ang bumihag sa kanya. Ito na nga ba ‘yong sinabi ni Pharm? He asked himself kung kanina na ito gising, at binigyan lang siya ng pagkakataon na pagmasdanin ito. Was Hardin himself helping Kieran to fall in love with him? Pa-fall ba talaga ito? Lahat ng romantikong aksiyon nito ay parte ba ‘yon ng pagiging pa-fall nito? Umaasa siya, baka nga may feelings din si Hardin sa kanya at tulad ng sinabi ni Pharm ay ‘di nito ‘yon maamin. Umaasa ang buong pagkatao niya.

“Good morning,” muling sambit nito.

Hindi siya umimik.

“No response? Then I won’t release you.”

“Okay, Okay,” masayang sambit niya. “Good morning P’Hardin. Musta tulog mo?” Medyo straight na siyang magsalita ng Tagalog unlike months ago. He was thankful to his mom for always using Tagalog sa pag-uusap sa kanya. “Do you have a bad dream?”

“That’s why I’m offering to hug you. Because I don’t want to have a bad dream.”

“What? Hmm… I’m scared of the night.”

“Good to hear that and from now on I’ll hug you every night till the day I leave Bangkok.” He smiled.

Kumalas siya sa yakap nito at bumangon. How could he say yes? Hindi niya alam kung makayanan niya na gabi-gabi siyang yayakapin nito at isang umaga ay wala na ito sa kanyang tabi. Sasanayin siya nito at isang umaga ay bigla itong nawala sa kanyang paningin. Hindi niya kaya iyon. He stood up and stretched his body. Lumabas siya ng silid na ‘yon na hindi sinagot ang tanong ni Hardin. Dumiretso siya sa silid ni Pharm. Nakasampung katok siya sa pinto bago siya pinagbuksan nito.

“Good morning.”

“Sawatdee Nong,” namamaos pa ang tinig nito at magulo ang buhok nito na parang sinalanta ng bagyo. “Why are you here? It’s early in the morning? Ah, I bet you put a pillow between you and P’Hardin because if you were not put on any pillow you cannot control your desire for him? Nong, too young to flirt with that guy. I mean your guy,” he said, smirking.

“You’re out of your mind as always. Where have you been last night?”

“You want to know? Well, we went out because we don’t want to interrupt you and P’Hardin, are you making love last night?” tukso nito sabay siko sa kanya nang mahina

“Making love, my ass.”

“We went to the bar last night. Do we have rules in this house? curfew? designated cooker? cleaners? I bet you can do all the chores.” He pinched Kieran’s cheeks. “You can, Mrs. Kieran Suttiprapha Chen.” He teased again.

Sinampal niya ito sa balikat nito. “You, P’Pharm, why so mean?”

“Nong’Kieran?” tinig na tumawag sa kanya sa labas. Binukasan ni Pharm ang pinto. Si Hardin ang nasa labas na kumatok na sana, napangiti ito sa kanila. “Nong breakfast is ready, you’ll love it.” Naging masigla ang ngiti nito.

Nagkunwaring umubo si Pharm at sumulyap kay Kieran at kinindatan siya nito.

“Where’s Ayne by the way?” naisipang itanong ni Hardin.

“Baka tinanghalian pa ng gising iyon,” sambot ni Kieran.

“So?” Pharm turned to Hardin. “We are not included in the breakfast?”

“No,” Hardin smirked.

“For your wife only.” Pharm grinned.

“Of course.” Hardin smiled.

“Oh, C’mon, Pee.”

Natawa si Hardin. “Here’s money, go buy what you want. I don’t have time for cooking. I won’t allow you to eat the breakfast I’ve prepared for my wife, Kieran. Buy congee also for Ayne.”

Wife? He whispered. Nagdudulot ‘yon ng pagkapula ng kanyang mga pisngi. Kinikilig siya.

“Khobkhun, P’Hardin.” Pharm wai then he went out and ran.

Napailing na lamang si Hardin. “C’mon let’s share the table for breakfast.” Tumigil ito at muling sumulyap sa mukha ni Kieran. “Hmm... tell me ba’t ngisi ka nang ngisi?”

“Wala.” Hindi niya masabi na kinikilig siya, at sino ba namang hunghang na tao para ipagbigay alam ‘yon mismo sa taong lihim mong mahalin.

Inakbayan siya nitong bumaba ng hagdan at dumiretso sa kusina. Nakalapag sa mesa ang mga pagkaing hinanda nito. Pinili niya ang chicken pad krao pao, a fried rice mix with chicken meat and with a fried egg as a topping. Parang nagugutom siya nang masimot niya ang samyo ng pagkain. Nagtimpla ito ng mainit na gatas para sa kanya na ikinatataba ng puso niya. “Thank you, Pee,” aniya na sinabayan ng ngiti.

“It’s my pleasure to take care of you.”

“I pinky swear,” Hardin added.

Was not Arthit who asked Hardin to care for Kieran? Ginagawa ba nito ‘yon dahil iyon ang bilin ni Arthit? Ginulo nito ang buhok niya bago ito umupo sa tabi niya. Ngumiti siyang humarap kay Hardin.

“Kain na, ayaw kong mabusog ka sa kakatingin sa akin, and later you lose your appetite.” Biro nito at kumain na rin ito. “O gusto mong subuan? ‘wag kang makalat kumain hah, hindi ka na bata.”

Ibinalik niya ang atensiyon sa pagkain niya at nagsimulang kumain. “You cook it?” usisa niya. He loved Hardin’s recipe.

“No, galing ‘yan sa girlfriend ko idiniliber lang dito just a while ago. Kaya nga mainit pa. Masarap siya magluto ‘noh?”

Parang may kutsilyong sumugat sa kanyang puso. “Yeah!” He stared at the food coldly, cold than an icicle. He lost his appetite suddenly. Muli siyang humarap kay Hardin na nakangiti, nabigla siya nang naglanding ang palad nito at nilinis ng daliri nito ang sulok ng kanyang mga bibig.

“Kalat mo kumain as always,” anito at patuloy na nilinis ang sulok ng kanyang mga bibig. “Biro lang ‘yon kanina, ako nagluto lahat ng ito.” Ngumiti ito.

“HEP?” Pharm shouted. “What was that? Lovey-dovey?” Nakatingin ito nang diretso sa kanila habang inilapag nito sa mesa ang dala nito.

“St*pid,” Hardin smirked. “Finish your breakfast Nong.” Baling nito kay Kieran. “Sa akin ka sasakay mamaya papuntang university.”

“W-what?” Pharm gasped. “Start of the class? But I haven’t enrolled yet.” Nanlaki ang mga mata nito.

“Idi*t it’s enrollment and orientation day. That would be a st*pid guy with a dysfunctional brain who would ask,” mahinang mura ni Hardin.

KIERAN keeps looking at his reflection in the mirror. Isinuot niya ang kanyang white long sleeve at nginitian ang kanyang repleksiyon. Nagbibihis na si Hardin kanina dahil ito ang unang nakaligo sa kanya. Nasa ibaba na ang huli at hinihintay siya nito, samantalang hindi pa gising si Ayne at muling nakatulog si Pharm. He fix his collar and smiled again at his reflection in the mirror.

“Cute Kieran,” he said talking with his reflection. “Did P’Hardin tell you that you have the perfect smile in the world, wear that always? Don’t be sad, Kieran.” Patuloy na kinausap niya ang sarili at repleksiyon. Binigyan niya ng sigla ang mga ngiti niya. “That’s it, Kieran, that’s what P’Hardin had said, the best smile in the entire world, damn. Would this smile be enough to attract the person I like the most?”

“You never said a word for me.”

Lumingon siya sa may-ari ng boses. Si Hardin ang nakita niya na pumasok sa loob. Siguro ay dahil sa pagkainis nito sa kahihintay sa kanya sa ibaba ay pumanhik ito sa itaas. Hardin’s eyebrows knitted together. Hindi na niya kailangang tanungin ito kung bakit nakasimangot ito. Malamang ay dahil sa kanya, kahit sa Bangkok siya ipinanganak at lumaki ay dala pa rin niya ang tinatawag nilang ‘Filipino Time.’

“May crush ka? you said ‘the person you like the most’ so it means napaka-ispesyal ng taong ‘yon. Pabulong naman.” Lumapit ito sa kanya na nakangiti.

Ang akala niya ay naiinis ito sa kanya, hindi pala, maarte lang talaga si Hardin. And how could he tell Hardin about the guy he loved kung ang lalaking ‘yon ay walang iba kundi si Hardin mismo?

Nasa harap na niya ito and Kieran stepped back, dahil dikit na dikit ang katawan nito sa kanya. He slightly bent backward and leaned his back against the closet near the giant mirror.

Ngumiti ito at hinaplos nito ang pisngi niya. “Nong, para kang batang binubully,” sambit nito sabay hampas nang mahina sa kanyang balikat. “Alam mo bang kanina pa kita hinihintay? What keeps you here? You’re talking to yourself alone, kiddo. If you have a problem tell to me. I’m your best friend in the world. Kung may gusto kang tao tell me, I will help you. Tell me maganda ba siya, sexy? Alam ko namang da-best kang pumili.” Inakbayan siya nito at pinisil ang tungki ng ilong niya.

He’s handsome, the perfect man in the world. It was you P’Hardin.

“Your hand is heavy.” Sinuklay niya ang magulong buhok niya gamit ang kamay at daliri niya. “Kasalanan mo ‘to, sinuklayan ko na ‘to kanina, ‘eh.” Nagkukunwari siyang nagtatampo at nakasimangot na ikinatatawa naman ni Hardin. Hindi niya talaga ito makuha sa drama. 

Kinuha nito ang isang suklay malapit sa mamahaling perfume ni Kieran. Wala itong salitang sinuklay nito ang buhok niya. Napalunok siya nang tumingala siya at napadako ang tingin niya sa namumulang ibabang labi ni Hardin. Hardin’s lips are one of his weaknesses. Natukso siyang yakapin ito at ‘yon ang pilit isinigaw ng kanyang isip ngunit pinigilan niya ang kanyang sarili.

“Ayan okay na, guwapo ka na Nong. Cute mo pa.” Pinisil nito ang magkabilang pisngi niya. Feel nervous?”

Nanlaki ang mga mata niya nang yumuko ito at itinapat nito ang tainga sa kanyang dibdib at pinakinggan nito ang tibok ng kanyang puso. Kieran holds his breath.

“I don’t feel nervous at all. I’m more than ready,” he said and try to escape there. He had a sudden wish, he want wings, magic, or anything that would get him out of there.

“You’re lying.” Hardin smiled. “Ganiyan ba talaga ang tibok ng puso mo? hindi ata normal, it was like you’ve been in a race.”

This is because of you, and you know, P’Hardin, it was only you that makes my heart beat like this. This was probably a special beat, if you listen to it you’ll hear your name.

He patted his nape. “Baka ninerbiyoso lang talaga ako.”

“Oh, I see. Okay, if you’re not feeling comfortable I’ll hold your hands.” He grabbed Kieran’s hands at dahan-dahan siya nitong hinila palabas ng silid. Hawak nito ang kanyang palad hanggang sa labas ng bahay. Binuksan nito ang passenger side ng kotse at inaalayan siya nitong makapasok, and Hardin helped him fasten his seat belt.

Gentleman.

HABANG minamaneho nito ang sasakyan nito ay kumakanta ito ng iba’t-ibang Thai songs. Hardin does the mash-up. Kieran just laughed and mocked, how could he not, especially since Hardin was out of tune. Kieran hates him when Hardin is singing because it seems that Hardin didn’t bless with good vocals. Hardin has a baritone voice and Kieran loves listening to Hardin’s voice when he speaks romantically.

Sa tuwing sumulyap ito sa kanya ay kinindatan siya nito. Hindi niya naiintindihan ‘yon, o siya lamang itong nagbibigay ng kahulugan sa kindat nitong ‘yon. Fool Kieran.

Lumiko ang sasakyan nito at mga isang minutong pagpatakbo nito ay nagiging mabagal ang takbo ng sasakyan hanggang sa matanaw niya ang university. Dahan-dahang pumasok sa loob ang sasakyan at inihinto nito ‘yon sa parking lot for students.

Walang salitang unang lumabas si Hardin. Binuksan nito ang passenger side ng kotse and Hardin gently unfasten Kieran’s seatbelt at muli na namang nagtama ang kanilang mga tingin na siya namang dahilan nang pagbilis ng tibok ng kanyang puso.

He suddenly pulled Kieran out of the car, he wasn’t gentle and it caused Kieran to lose his balance but he catch Kieran. He grabbed Kieran to his body. He hugged Kieran. Hardin was feeling sorry. Nanginginig ang buong katawan ni Kieran at ipinikit ang kanyang mga mata. Natakot siya, akala niya ay hindi siya masalo ni Hardin.

“I'm sorry, Nong.” Hardin releases him from his embrace. Ikininulong nito ang mukha ni Kieran sa mga palad nito. Nanatiling nakapikit pa rin ang kanyang mga mata. A worry that flooded Hardin’s face a while ago vanished. Ngumiti si Hardin at sa buong mukha ni Kieran ito nakatitig. It was like yesterday and nothing changed with Kieran’s face, still smooth, and gentle. “I’m sorry,” dagdag nito.

Nagdilat siya ng mga mata at unti-unti na ring bumalik sa normal ang tibok ng puso niya. “I thought I’d fall.”

“Kahit na, I’m here to catch you.” Ngiting sagot ni Hardin.

Catch me then because falling with you P’Hardin.

“Thanks, P’Hardin.”

“Let‘s go, shall we?”

“We shall.”

Pumasok na sila sa loob na hawak na hawak nito ang kanyang mga palad.

_________

Here come’s the verge of love.