KABANATA 40

I was sitting on the passenger's seat, holding my brother as Max drove to our house.

Kapwa sila hindi mapakali ng kapatid niyang si Leo. Max sat there as he drove restlessly. I even saw a drop of tear escaping his eyes.

I looked at Leo. He looks calm pero hindi maikakailang balisa din siya.

Umaagos ang luha ko habang tulalang naka titig sa maamong mukha ng kaptid kong nahihimbing ang tulog ngunit hindi na humihinga.

Napaka inosente niyang tignan. I wanted to watch him grew up, flirt like any other teen agers and have a girfriend na mag papatino sa kaniya.

Alam ko din kasing madaming paiiyakin ang kapatid ko kung sakali.

Wala na akong luhang maiiyak pa. Pakiramdam ko ay naubos na kanina.

We walked accross the lawn of our house. Leo is carrying my dead brother habang ako ay tulala lang na nag lalakad. Si Max ay blanko lang ang ekspresyon ngunit luhaan ang mga mata.

I don't think close sila ng kapatid ko pero alam kong apektado siya.

Nakita kong lumabas ng bahay si Kiel at tumigil ng may gulantang na ekspresyon habang tinitignan kaming tatlo na lumalapit dala dala ang bangkay ni Alex.

"Alex..." Narinig kong saad ni tita Ara na sabik habang umiiyak ngunit hinarang siya ni Kiel bago pa man dumapo ang tingin niya sa bangkay ng kapatid ko.

Kasunod niyang lumabas ang Daddy ko.

"Kiel, Alex is here. Bakit mo ako hinarangan?" Naguguluhang tanong ni tita Ara.

Nakita ko kung paano siya ikinulong ni Kiel sa mga bisig niya habang tumutulo ang mga luha.

"Kiel, what's going on? Ano ba sabi ko salubungin ko ang anak ko!" Naiinis na wika ni tita Ara habang basag ang boses.

Mukhang hindi siya tumigil sa kaka iyak mula pa noong isang araw.

My eyes landed on my father. He stood there, motionless. Tila isa siyang estatwang inabandona sa tapat ng pintuan ng bahay namin.

Naka tuon lang ang mga mata niya sa kapatid kong duguan sa mga bisig ni Leo.

Hindi ko namalayang tumakas ang masaganang luha na akala ko ay ubos na, mula sa mga mata ko.

"Dad..." Bulalas ko sa nanginginig na mga labi.

Napa takip ako sa bibig ko habang nahihikbi.

Naka pako lang ang tingin ko sa kaniya na hindi na nakagalaw pang muli sa pagkaka tayo. Nanlabo ang mga paningin ko sa loob lang ilang sandali dahil sa mga luhang pumupuno doon.

Narinig ko ang pag tigil ni tita Ara sa pag kawala kay Kiel.

Mga hikbi na lang ang naririnig ko ngayon at wala nang iba pa.

Dahan dahang lumuhod si Leo at ibinaba ang katawan ni Alex sa maliliit na damo sa harapan ni Dad.

Kapwa kami umiiyak. Si Dad, si Kiel, si tita Ara, Ako, si Leo at si Max. Maging ang mga tauhan ay hindi maikaka ila ang pagka lungkot sa sinapit ng kapatid ko.

"Anak!" My Dad finally managed to say as he kneeled down with Leo to take my brother from him.

Kita ko kung paano niya hinaplos ang bangkay ng kapatid ko bago niya iyon niyakap ng napaka higpit.

Ang mga dugo ni Alex ay nalipat sa puting long sleeve ng daddy ko.

"Alex!!" Malakas niyang sigaw sa sakit habang marahas na naka pikit ang mga mata.

Naka tingala siya na tila itinatanong sa langit kung bakit kailangan itong sapitin ng kapatid ko.

Pinigilan ko ang pag hikbi na bigo ko namang gawin. Malakas pa din ang mga hikbing kumawala sa akin habang nanlalambot ang mga tuhod na napa upo sa mababang damo.

Agad akong sinalo ni Leo na napa luhod sa lupa para alalayan ang nanghihina kong katawan.

Napa ghagulgol ako sa mga bisig niya.

"AHHH!" Malakas na sigaw ng Daddy ko habang halos hindi na maka hinga sa pag iyak.

Napaka sakit ng tagpong ito.

Hindi ko na mamalayan kung paano binitawan ni Kiel si tita Ara, ang sumunod kong ma lang narinig ay ang malakas niyang tili.

"Aleeeexxxxx!" Mahaba at malakas iyon. Punong puno ng sakit at pag dadalamhati. Tunay na damdamin ng isang ina.

Dinaluhan niya ang ama kong naka upo sa sahig habang hawak ang kapatid ko.

Batid man niyang wala nang buhay ang kapatid ko ay hindi niya ito magawang hawakan basta basta.

Tila isa itong kastilyong buhangin na mababasag at guguho kapag hindi tama ang pagkaka hawak mo. Maingat niyang hinaplos ang mukha ng kapatid ko na tila isang bagay na madaling madudurog.

Nakita ko sa gilid ang imahe ni Kiel na umiiyak habang naka tingin sa nag dadalamhating mga magulang ng kapatid ko.

Kita ko ang sakit sa mga mata niya.

Hindi din naka ligtas sa akin si Maximus na nanatiling naka tayo habang hawak ang isang pistol sa kamay ngunit luhaan ito. Naka tingin lang siya sa nagluluksa kong pamilya habang tahimik na nakikiramay.

Ito siguro ang sakit na naramdaman niya nang mamatay si Ace. Sobrang sakit.

I stood there frozen as i watched the mother of my younger sibling Alex, stood before his corpse.

She looks lifeless. Staring at her deseased 11 year old son. Carefully touching his cheeks with her shaky hands.

Wala nang mas idudurog pa ang puso ko. I promised her i will bring him back, alive. But all i can give her is my brother's cold body, bathing with blood.

Iniuwi ko ang bangkay ng kapatid ko ng wala sa sarili. Hindi ko din alam kung anong klaseng tingin ang ibibigay ko sa ama ko at kay tita Ara nong mga oras na inihain ko sa kanila ang bangkay ng kapatid ko.

This is all because of me. This is all my fault.

Nasa isang morgue na ngayon ang kapatid ko. His body was now clean. There's no more traces if blood. The only thing visible that can remind us he's dead is the red hole on his chest. His wound.

Tita Ara touched his face as she stared at him like he's only sleeping. She smiled. A bitter smile.

"Until the end, you still choose to protect your sister and her happiness. Nag tatampo ako sa iyo dahil iniwan mo si Mom ng biglaan. Ni hindi mo manlang ako niyakap ng maayos noong huli. Pero i am so proud of you, anak. Medyo nakaka inis ka nga lang dahil hanggang sa huli ay napaka tigas ng ulo mo." Wika niya habang naka ngiti ng mapait sa harapan ng bangkay ng kapatid ko.

Knowing that fact makes it harder for me to continue. Paano ko pa gugustuhing maging masaya kung ang kapatid ko na ang nalagas?

Ngayon pakiramdam ko ay sobrang selfish ko.

If only i knew... that things would turn out like this...

Tumulo muli ang masaganang luha mula sa mga mata ni tita Ara. Wala nang mas sasakit pa sa kaniya bukod dito.

Hindi ko na kayang tignan ang tanawing iyon kaya't mas minabuti kong tumalikod na lang at pabayaan silang dalawa.

This is the last chance that tita Ara would be able to say goodbye to Alex.

Masakit man ang pamama alam, mas mabuti na iyon kaysa hindi na talaga.

Blanko amg buong isip ko. Manhid ang puso ko. Napakansakit ng nangyari. Sana ako na lang.

All these years, i always felt bad about myself not being able to have a normal life. Ngayon narealize ko. Ang swerte ko pa pala kaysa sa kapatid ko.

I'm so selfish. I hate myself.

Nag lakad ako sa pasilyo ng bahaging ito ng ospital nang salubungin ako ni Leo.

I looked at him without any expression. Hindi ko na kasi alam kung paano mag reresponse sa mga bagay bagay.

Everything was so painful.

Every happening was unbearable.

Nag lakad siya palapit sa akin at saka ako niyakap ng mahigpit.

Ikinulong niya ako sa mga bisig at dibdib niya ngunit nanatili akong walang kibo.

I'm not mad at him. Sadyang namamanhid lang ang buong sistema ko dahil sa pagka wala ng kapatid ko.

Narinig ko ang mahaba at malalim niyang pag hinga.

"I'm sorry... Babe." Saad niya sa akin ng punong puno ng sakit.

Akala ko ay wala nang luha pa para umiyak ako ngunit automatikong nangatog ang mha labi ko at nanubig ang mahapdi ko nang mga mata.

Napa yakap na lang ako sa kaniya saka humagulgol muli sa dibdib niya.

Iyon na lang ang tangi kong nagawa sa mga oras na iyon. Ang mag sayang ng luha dahil sa pighati at pag dadalamhati sa nangyari.

Hindi ko kailan man mapapatawad ang ama ni Leo. Una ay ang Mommy ko, ngayon ay ang Kapatid kong walang kinalaman sa lahat.

Napaka sama niya.

I touched his face and kissed his forehead bago siya tuluyang inilayo sa amin upang bihisan.

I hate to say na sa ilang araw ay hindi ko na muling masisilayan ang kapatid ko. Ang ngiti niya. Ang mga matured na lines niya. Ang pagiging pasaway niya. Lahat iyon ay mawawala na.

Nakuha ni Dad ang atensyon ko dahil sa pagiging tahimik nito at walang kibo. Matapos niyang umiyak kanina ay hindi na siya muli pang nag salita.

Naiintindihan ko iyon. Galit siya. Sa akin. Kay Leo. Sa lahat.

Tumalikod siya at saka dere deretsong umalis ng silid. Naiwan si Tita Ara at ako.

Umalis ang mag kapatid na Fontanilla kani kanina lang. Alam nilang hindi sila welcome sa pag luluksa sa pagkamatay ng kapatid ko.

Naiintindihan nila ni Max at nag pasyang bigyan ng space ang ama at pamilya ko para mag luksa ng walang ibang iniisip.

"I'm sorry... tita." saad ko bago pa man siya maka talikod.

Timingin ako sa kaniya kasabay ng pag tingin niya sa akin. She smiled at me. Bitterly. sweetly. Parehong nakikita ko iyon sa ngiti niya.

"Don't be. I know you tried your best. Hindi ako galit sa iyo Sheii. Alam kong magagalit sa akin si Alex kapag nagalit ako sa iyo." Sabi niya saka ako muling nginitian at tumalikod na.

Guilt. Ubos na ubos na ako ng guilt. Tila said na said na ang laman ng konsensya ko dahil ako ang may kagagawan nito.

I watched her as she leave the room.

Hindi din nag tagal ay sumunod na ako. Ezekiel was managing the funeral. A private one. Kami lang at ang pamilya ni tita Ara.

Wala silang alam sa gulo ng buhay namin ng Daddy ko at mas minabuti ni tita na itago ang katotohanan ng pagkamatay ni Alex.

Hindi sila kilangang madamay. Kagaya ni Alex.

I was on my black outfit. My fave style but right now is all black. Dad is wearing a black formal clothes. Si tita Ara naman ay ganoon din. Isang magandang itim na dress ang suot niya.

Ayon sa kaniya ay gusto niyang maging maganda hanggang sa huling beses na mag kikita sila ni Alex.

Seeing her smile everytime i will ask her how is she is heartbreaking.

Nasasalamin kasi sa mga mata niya ang sakit. At hindi niya iyon tinatago. Kinakaya niya lang.

Nalapitan ko si Dad na tulala lang na naka upo sa unang hanay ng upuan sa tapat ng kabaong ng kapatid ko.

I sat there silently. Na g-guilty pa din ako at hindi iyon maalis.

Alam kong galit siya sa akin. Kaya nang tumayo siya ng walang imik ay sinundan ko siya ng tingin habang binabaybay ang palabas ng silid kung nasaan ang bangkay ng kapatid ko.

Sinundan ko si Dad dahil gusto kong humingi ng tawad. I saw him going upstairs, on his office.

Sinundan ko siya doon at nanatili sa may pintuan.

Nag dadalawang isip ako kung papasok ba ako o hindi.

Piniga ang puso ko nang marinig ang mga hagulgol ng Daddy ko mula sa silid na iyon. Tila pinipigilan niya ang bawat tunog na lalabas sa bibig niya.

Wala sa sarili kong binuksan ang pintuan at nadatnan siyang naka upo sa couch sa gawing kanan at naka talikod sa akin.

Kita ko ang pag taas baba ng kaniyang balikat. Napaka sakit na makitang ganito si Dad.

Lumapit ako sa kaniya at lumuhod sa harapan niya para yakapin siya.

Mas lumakas ang mga hikbi at hagulgol na nagagawa niya. Tanda ng sobrang sakit na naratamdaman niya.

"I'm sorry Daddy. I really am sorry." Hagulgol ko habang naka yakap sa kaniya ng mahigpit.

Hindi siya umimik bagkus ay sinubukang ikalma ang sarili niya pero bigo siya. Nagpatuloy siyang umiyak.

"Losing someone once is enough. Pero naulit ang lahat. I lost your mom with his bullet that got his heart. Same goes with Alex..." Saad niya ng malamig sa bawat hikbi.

Bakas na bakas ko ang galit niya.

Napa pikit ako ng mariin. Walang ibang dapat sisihin, kung hindi ako.

This is all because of me. My selfish acts.

Hindi ko alam kung mapapatawad ko ang sarili ko dahil dito.

I lost Alex--no! We lost him. Because i am selfish.