KABANATA 39

"Sheii, Sebastian was caught." Bungad sa akin ni Leo na agad kong ikinagulat.

No! This can't be. Siya na lang ang tanging alas namin para maitakas ang kapatid ko!

"Damn it!" Napa mura na lang ako.

Tumingin ako kay Kiel ng makahulugan. Malamig lang ang tingin niyang iyon sa akin. Alam kong galit pa din siya dahil sa ginawa kong pag takas. There's no way na maniniwala sila kapag sinabi kong galing kay Leo ang impormasyon.

"Sheii. You have to tell Kiel." Suhestuyon niya.

Nag lakad ako palabas ng bahay papunta sa pool area.

"Gagamitin ng Daddy ko ang pagkakataong ito para palapitin kayo sa kaniya. Sheii you have to warn them." Puno ng determinasyon ang boses niya.

"No. They won't believe me lalo na't galing ang impormasyon sa iyo." Saad ko ng malamig.

Naka tingin lang ako ng mariin sa malayo.

"Then you atleast have to try babe. Mas lalo silang mapapahamak." Saad niya ng seryoso sa akin.

"Nasaan ka?" Pag baliwala ko sa sinabi niya.

Walang chance na maniniwala sila at maiinis lang ako kung sasabihin ko man ang nalaman ko.

They will try their best to make me stay here for some fuckig safety reasons without even considering i lived in hell for a decade. Tinatrato nila akong bata.

"Mansion." Sagot naman niya.

Ayos!

"Great. Then wait for me there." Saad ko ng malamig.

"What? Are you out of your mind? Stay there Sheii. Delikado." Automatikong naging ma utoridad ang boses niyang iyon. Dinig ko ang pag ngalit ng mga ngipin niya dahil sa tinuran ko pero wala akong pake alam.

"No. Wait for me there." Saad ko saka pinatay ang phone.

Mabilis akong nag type ng mensahe sa kaniya. Stay there. Kailangan kita pag dating ko diyan. Agad kong isinilid sa bulsa ko ang phone ko at saka nag tungo sa kuwarto ko.

I prepared myself. I will be entering hell once again. And this time, hindi ako aalis doon ng hindi natatapos ang lahat.

Inihanda ko ang mga armas ko at inilagay iyon sa lahat ng pwedeng pag siksikan ko sa katawan. Natigilan ako sa pag hahanda nang may mag salita sa likuran ko.

"Where are you going Sheii?" Tinig iyon ni Tita Ara.

Napatigil ako sandali pero hindi ko siya nilingon bagkus ay pinag patuloy ang pag aayos ng mga gagamitin ko.

"I have to do something tita. Hindi ko kayang umupo lang dito." Saad ko ng may malamig ngunit magalang na tono.

Hinarap ko siya at nakitang luhaan ang mga mata niya.

Dinurog ang puso ko sa hitsurang iyon ni tita. Hindi ko na napigilan at hinawakan ko ang mga kamay niya.

"Tita. I will bring him back to you, i promise." Saad ko sa kaniya saka binigyan siya ng makasiguraduhan ngunit may bahid ng pait na ngiti.

Ngumiti din siya sa akin at hinaplos ang pisngi ko.

"Please do it Sheii. Hindi ko alam ang gagawin ko kapag nawala sa akin ang anak ko." Umiiyak niyang turan.

Naka tingin ang mga nagmamaka awa niyang mga mata sa mga mata ko.

Tumango ako sa kaniya.

"But i need you to do something tita. Please tell dad na nahuli ni Damian si Sebastian. Aalis ako ngayon. Please don't tell dad na umalis ako. Hayaan mo lang na siya ang makapansin. I will end things now." Saad ko.

Pinunasan niya ang mga luha niya saka muling tumingin sa akin.

"I will. Mag iingat ka Sheii." Saad niya saka ako niyakap.

"Salamat, tita." Tugon ko naman saka siya binitawan para itapon sa labas ng bintana ang mga armas ko.

Ngumiti ako sa kaniya bago ako bumaba sa bintana at tuluyang nilisan ang tahanan ko para bumalik sa impyerno.

Isang bag ang dala kong armas. Lulan ako ng paborito kong motorsiklo na sagad ang bilis ng takbo.

I never felt this excited about going to hell. My foster home.

Alam kong doon niya lang itatago ang kapatid ko. Dahil iyon lang ang tanging lugar na kontrolado niya. Kabisado ko na si Damian.

Kabisado ko na ang lahat ng sulok ng impyernong ito kaya hindi ako nahirapang pumuslit sa loob ng walang ka hirap hirap. Lingid sa kaalaman ng mga bobo niyang tauhan na naka masid na ako sa bawat galaw niya.

Higit dalawang oras na akong nandito at nag hihintay ng pag sapit ng gabi. Namataan ko din si Leo na kasama ni Max sa isang parte ng Mansyon.

Mas naging delikado si Max sa paningin ko. Kanina ko pa siya minamasdan. Hindi ko mahinuha ang expression niyang iyon. Tila isa siyang bombang huwag mo lang kikibuin ay sasabog.

Naka upo sila ni Leo habang umiinom ng alak. May pinag uusapan silang dalawa na tila seryoso.

Nang masiguro kong walang sino man ang nasa paligid nila ay nilapitan ko silang dalawa.

"How's your father? Is he dead?" Sarcastiko kong tanong habang hinuhubad ang suot kong mask na itim para sana mas mag laho ako sa dilim.

Matalim akong nilingon ni Max. Napa sapo naman sa noo niya si Leo.

"Sheii leave this place. Kami nang bahalang bumawi kay Alex." Saad ni Leo sa akin habang pasimpleng tumitigingin sa paligid.

Tinaasan ko lang siya ng kilay. Naagaw ni Maximus ang atensyon ko. I've never seen him looking this mad. I wonder, gusto na naman kaya niya akong patayin? E kailan lang gusto niya akong sulutin. Nakaktawa.

"He's my brother. My responsibility." Malamig kong saad kay Leo saka siya tinignan.

Napa buntong hininga siya. Alam naman siguro niyang walang sino man ang makaka pigil sa mga gusto kong gawin. Lalo na kapag involve na ang pamilya ko. Determinado akong patayin silang lahat dati kahit pa mahal ko si Leo. Walang pinagka iba ngayon kundi may exception na dahil nadamay lang kami sa gusot ng mga magulang namin.

"Go home Xena. I'll bring your brother out of this hell. Leave it all to us." Saad ni Max saka uminom ng alak habang may matatalim na mga matang naka tingin sa kung saan.

Agad akong natawa sa mga sinabi niya.

"Go home? Really? Do you expect me to just sit there and do nothing, huh, Maximus?" Iritado kong tanong habang naka taas ang isa kong kilay.

I looked at him with irritation pero blanko ang mukha ko. Sinalubong niya ang tingin ko ng may mas nakakakilabot na aura.

Napa titig ako sa mga mata niyang kaya nang pumatay ng tao.

"Exactly." Saad niya habang naka tingin pa din sa aking mga mata.

Napaka delakado niya. Iyan lang ang masasabi ko.

"I don't want you to witness us betraying our own father. Medyo masakit iyon sa pride, Xena." Saad niya saka nag smirk at umirap saka nag salin ng alak sa baso niya.

Napa ngiti ako ng mala demonyo sa tinuran niya. Really? Betray? His own father?

"Nah. I doubt it Max." Utas ko.

I really doubt it. Max? No way! He'll never do that.

Leo was about to say something when his phone rang. Nagka tinginan kaming lahat nang rumehistro ang pangalan ng caller sa screen ng phone niya.

Dad.

Agad na naging blankong muli ang mukha ko. He really is something that even his name alone can makes my blood boil.

Agad niyang sinagot ang tawag habang tiim ang bagang.

"What do you want?" Walang respetong tanong ni Leo sa ama.

Well he never really sounded respectful from the start. Hindi na nakapag tataka.

"Tell her to come to my office." Saad ng ama niya ng walang ka gatol gatol.

Napa tingin kaagad sa akin si Leo. Pinatay ni Damian ang tawag at agad na napa mura si Leo.

"Damn it!" Sinuntok niya ang lamesang nasa harapan niya.

Max just laughed sarcastically. Inubos niya ang laman ng baso niya saka tumayo.

Damn! He knows i am here? Duh! Who cares? That's way better. I can use his sons anyway.

"Go to his office. Ano pang tinatayo tayo mo?" Sad ni Max sa akin ng tila wala lang iyon.

Marahas na tumayo si Leo at galit na tinignan ang kapatid.

"Chill. Tatrabahuhin ko si Alex. Huwag mo nang ipakita sa akin ang ganiyan mong tingin bago ko pa tuluyang makalimutang kapatid kita." Saad ni Max ng may autoridad at pagbabanta kay Leo.

Tumalikod din siya saka nag lakad paalis.

Naiwan kami ni Leo doon. Hinarap niya ako at tila inis na hinawakan ang braso ko.

"Get out of here Sheii. Kami na ang bahala." Iritado niyang saad saka sana ako hihilahin pero hindi ako nag pa dala sa kaniya.

"Kaya ko!" Matigas kong saad.

Tinitigan ko siya ng may bahid ng galit. Agad na lumambot ang tingin niya sa akin.

"Babe..." Pakiusap niya sa akin.

Buo ang tono niya pero may bahid iyon ng pakiusap.

Dahan dahan kong inalis ang kamay niyang nasa braso ko.

"Hindi mo ako mapapa alis dito Legolas. Aalis lang ako kapag kasama ko na ang kapatid ko. Buhay man ako o bangkay na. Wala akong pake alam." Saad ko habang nang gigilid ang mga luha.

He sigh in defeat. Niyakap niya ako na nakapag pa wala sa akin ng bahagya sa katinuan.

"Just be safe Babe. I'll help Max with Alex. Please, don't get hurt." Saad niya saka ako binitawan at hinalikan sa noo.

I gave him a smile. Hindi ako umimik pa bagkus ay nag simula nang mag lakad paalis.

I can't promise him. Pipilitin ko na lang.

Mabilis akong nag tungo sa opisina ni Damian. Hindi naman ako bobo para dalhin ang bag na ng lalaman ng mga armas ko. Binitawan ko iyon saka itinapon upang maikubli sa mga halaman.

Binaybay ko ang daan patungo sa kaniyang pamilyar na opisina. Walang pinag bago. Lungga pa din ng isnag demonyo.

Naka titig lang ako sa likuran ni habang sumisimsim siya ng alak sa kaniyang parisukat na baso.

Walang imik akong pinag buksan ng mga tauhan niya. Wari'y inaasahan nila talaga ang pag dating ko.

"Nakaka miss ka din pala, Damian." Saad ko ng nakaka loko sa kaniya.

Nagulat ako ng tumawa siya saka ako hinarap. It's been so long nung huli kong mramdaman ang kaba sa harapan niya.

Marahil ay dahil sa hindi ko alam ang lagay ng kapatid ko.

"Of course you'll miss me. Tuta kita, remember? Ako ang amo mo." Saad niya sa akin habang tumatawa.

Naikuyom ko ang mga kamao ko. Ang demonyong si Damian. Walang ipinag bago.

Hindi ako naka imik pa dahil sa iritasyong gumagapang sa akin dahil sa mga ngiti at tawa niya.

"Can i ask you something?" Tanong ko sa kaniya pagka raan ng ilang sandali.

Timango tango naman siya habang umiinom ng alak.

"Sure. Go ahead." Saad niya sak iminuwestra sa akin na mag salita nang matapos siyang lunukin amg iniinom niya.

Napa tawa na lang ako ng mapait at sarkastiko.

"Naisip mo manlang ba ang kalalagyan ng mga anak mo dahil sa kahibangan mo?" Mataray kong tanong habang may nakaka insultong ngiti sa mga labi ko.

Natahimik naman siya at sumeryoso ang mukha. Naging madilim ang kaniyang mga tingin mula sa masayang aura nito kanina.

"Mind yout own business Xena." Saad niya lang habang naka tingin sa labas ng bintana.

I burst out of laughter. Really? Mind my own business? Coming from you?

"Really? Damian? Dapat ikaw ang sinasabihan ko niyan. Was my family your business? Ugh, i doubt that!" Saad ko saka nag face palm.

Iritado niya akong nilapitan saka ako madiin na tinignan. Bigla niya din akong kinapitan sa leeg at mabilis na tinutukan naman ako ng baril ng mga tauhan niya.

Damn! Hindi ako makakapag self defense nito!

I can still breath tho. Pero it's quiet hard hun. His grip on my neck was kinda tight.

I smiled t hom mockingly.

"You won't appreciate wht you have when you kept craving for something that was no longer yours, Damian. I pity you. You lost a loving wife, a young son. And the reapect of your two other sons. You have noting now. O feel bad." Naka iinsulto kong saad pa dahilan ng mas galit niyang ekspresyon at ang pag higpit ng kapit niya sa leeg ko.

I choke. Hindi na ako maka hinga. Napaka higpit na ng kapit niya sa leeg ko kaya napa kapit na ako sa braso niya at tinapik tapik iyon. Hindi na din ako maka ngiti. Pakiramdam ko ay puputok na ang mga ugat ko sa ulo.

"That's right! I lost everything that i have without me realizing it because o was too occupied with your parents betrayal! Now die so i can regain all of the things i have lost!" Mariin niyang saad sa akin.

Unti unti nang bumibigat ang talukap ng mga mata ko dahil sa ilang segundo na akong hindi maka hinga.

Pakiramdam ko ay luluwa ang mga mata ko at namamabhid na din ang buong mukha ko. Pati ang labi, dila at pisngi.

Nabitawan niya lang ako nang may isang tauhang biglaang pumasok sa opisina niya.

"Sir, may problema tayo. Ang mga nak ninyo po ay inubos ang mga tauhang nag babantay sa batang Jaranilla." Saad ng isang tauhan kaya nabitawan ako ni Damian sa inis.

Bumagsak ako sa sahig na halos nakikipag laban kay kamatayan n wag akong kunin. Pinilit kong humigop ng hangin para huminga kahit na mahirap pa din. I am almost closing my eyes. Hindi ko na nagawang pakinggan ang pinag uusapan nila dahil literal akong nakikipag habulan kay kamatayan.

No! I have to stay alive! I have to stay alive! Napak bigat na ng mga talukap ko at dahan dahan na akong nanghihina. Ang huli ko na lang naalala ay ang pag lisan ng lahat sa opisina ni Damian sa pag aakalang tapos na ako sa ilan lamang sandali.

I felt a familar soft thing pressing against my lips and a familiar pressure on my chest.

"Breath, hey!" Narinig kong tinig niya.

Muli kong naramdaman ang malambot na bagay na iyon na muling dumampi sa labi ko kasabay ng pag puno ng hangin sa bibig ko.

Ang pwersang ibinabagsak sa dibdib ko ang naging dahilan ng pag bukas ng daluyan ko ng hangin at ng muli kong pag hinga.

Biglaab kong naibukas ang bibig at mga mata ko saka arahas na humigop ng hangin.

Gosh! Akala ko tapos na ako!

"Damn!" Saad niya habang itinatayo ako.

I looked at Max. Yes! Max! He gave me CPR.

Naka luhod siya habang naka alalay sa akin habang hinahayaan akong huminga.

"I thought you were dead pero nang tignan ko ay may puslo ka pa. Mahina na nga lang. Bilisan mo. Bago ka pa tuluyang maging bangkay." Saad niya saka ako tinulungang maka tayo.

I accepted his hand saka tumayo. Kinundisyon ko ang sarili ko bago ako ng salita.

"Where's Leo?" Tanong ko na ikina seryoso ng mukha niya.

"With Alex. Bilisan mo. Umalis na tayo." Saad niya sak ako hinila palabas ng opisina ng ama niya.

Doon ko lang napag tanto na mayroon nang bakbakan na nagaganap. I am not worried tho. Nakay Leo si Alex kaya alam kong ligtas siya.

Agad kaming napansin ng ilang tauhan ni Damian. Hindi naman na ako nag intay na depensahan pa ako ni Max kaya mabilis kong hinugot sa hita ko ang isang maliit na revolver saka pinaputukan ang dalawang tauhan ni Damian.

Napatigil si Max saka ngumisi sa akin.

"I bet you don't want me hurt Xena. That's so sweet of you baby." Wika niya ng may mapang asar na ngiti.

Umirap ako saka isnalpak sa dibdib niya ang revolver.

"Dream on Max! Puro ka kalandian e mamamatay na lang tayo." Saad ko saka nag lakad na paalis.

Narinig ko pa siyang tumawa bago ako sinabayan sa pag labas ng mansion.

Sa sobrang kalandian niya, nakalimutan niya na ata na nasa hukay ang isang paa namin. Napa iling na lang ako.

I saw Leo running towards my direction with Alex. Automatiko akong napa ngiti.

"Alex!" Sigaw ko saka tumakbo palapit sa kanila ni Leo.

"Ate!" Sigaw niya din.

Niyakap ko siya at agad na napaluha sa sobrang tuwa. Nandito na ang kapatid ko. Iuuwi ko na siya.

"Ate, i'm fine. Itinakas ako ng boyfriend mo." Saad niya nang kumalas sa akin at pinunasan ang mga mata kong luhaan.

Natawa naman ako sa sinabi niya. Pinilit kong huwag nang mabasa pa ang mga pisngi ko dahil wala nang panahon para mag drama. Oras na para umalis.

Leo and Max is dealing with their father's men habang sandali kaming mag dadrama ng kapatid ko.

Wala akong inaksayang pagkaka taon, mabilis akong tumayo at inakay ang kapatid ko.

"Uuwi na tayo Alex." Saad ko ng puno ng determinasyon.

I decided to not hand him a gun. Ako ang po protekta sa kapatid ko. Ako at wala nang iba.

Mabilis kaming naka labas ng impyerno sa tulong ng magkapatid na Fontanilla.

Si Max muli ang nag maneho ng kotseng kina lululanan naming apat para tuluyang umalis.

We made it. We made it out. Nayakap ko ang kapatid ko. He's safe. He's fine. Wala siyang galos. He's perfectly fine. Thanks God!

Hindibkonnamalayang umiiyak na pala ako. Nalaman ko langviyon nang mag salita ang kapatid ko.

"Ate. Wag ka nang umiyak. Aalagaan mo naman si Mom diba?" Saad niya sa akin.

Napa kunot ang noo konsa kaniya nang tignan ko siya habang pinapahid ang luha ko.

"What?" Tanong ko ng naguguluhan.

Of course! Aalagaan ko si Tita Ara dahil hindi na siya iba sa akin.

He smiled at me and shook his head.

"Wala ate. Sana makikita ko yung ngiti mo hanggang sa maging okay na ang lahat." Makahulugan niyang sabi.

Napa tingin kaming tatlo sa kaniya.

"Hey, what are you talking about?" Sabat ni Max sa usapan.

Alex shrugged. Saka umupo ng maayos at sumandal sa likuran.

"Ewan ko din. Pero ikaw!..." Baling niya kay Leo. "Ipangako mong hindi mo sasaktan ang ate ko. Ayoko sayo pero sayo masaya ang ate ko." Saad niya ng tila ka edad niya lang si Leo.

Leo chuckled.

"Promise." Saad ni Leo saka nag offer ng fist bomb.

Ngumiti naman ang kapatid ko. He's wierd. Super. Pero hindu na iyon mahalaga.

What's important is, we're going home.

Naputol ang pag sasaya ko nang marahas na itinigil ni Max ang kotse.

"Damn it!" Napa hampas siya sa manibela niya.

"We're doomed." Utas ni Leo habang mariin ang tingin sa unahan.

It's Damian. Napapalibutan kami ng mga van na nag lalaman ng mga tauhan niya. At ang van na nasa harapan ng kotse na sinasakyan namin ay walang iba kung hindi sa kaniya.

Bumaba siya doon at iniayos ang kaniyang coat. Mukha siyang ka respe resptong lider ng bansa. Pero isa po siya sa mga kasuklam suklam na lider ng underground society.

"Stay here. Wag kayong aalis dito." Bilin ni Leo saka bumaba kasama ni Max.

Shit! I can't just sit here.

"Alex. Listen. Huwag na huwag kang aalis dito okay? I'll be back." Bilin ko sa kaniya.

Hindi ko na siya hinintay na sumagot bagkus ay bumaba na din kaagad.

I walked towards the two. Matatalim na tinginan ang namamagitan sa kanila ng kanilang ama.

"I told you t--"

"Shut up!" Singahl ko kay Leo nang magsalita siya.

Umirap na lang siya saka muling bumaling sa ama niyang papalapit ngayon sa amin.

Nang maka lapit si Damian sa harapan ni Leo ay agad niya itong tinutukan ng baril sa noo.

Natigilan ako sa nakita ko pero hindi na ako nagulat. Hindi lang ako makapaniwala.

He's really willing to kill his son para lang mapatay kami ng ama ko? What a selfish motherfucker.

"I can't believe i raised such weak hearted demons." Saad niya ng blanko ngunit bakas ang inis sa boses.

Hindi nag salita si Leo.

Mas ikinagulat ko ang ginawa ni Max.

Humugot siya ng baril at itinutok iyon kay Leo.

"If i we're the old Max i will do this. But nah. I think i should take his side rather than a stupid old man like you, Dad." Wika niya saka itinutok iyon sa sintido ng kaniyang ama.

Agag man niyang binawi ang baril sa sintido ng kapatid at itinutok iyon sa kaniyang ama ay gulat pa din ako.

Max will never do this to his family! Sobrang importante sa kaniya ng pamilya niya. Wow! Aanyways Damian deserves this tho.

Humugot din ako ng baril saka iyon itinutok sa ulo ni Damian.

"How does it feel Damian? Raising demons. You taught us how to use this toy and we're now using it against you. Is your revenge worth it?" Saad ko ng mapang insulto.

Kita ko ang pag rehistro ng galit ni Damian. Dahan dahan niyang ibinaba ang baril niya habang humuhugot ng malalim na hininga.

Ibinaba din ni Max ang baril niya at ganoon din ang ginawa ko.

Hindi ko inaasahan ang sumunod na nangyari.

Mabilis na nagpa putok ang isang tauhan ni Damian at tinamaan ako sa balikat na agad kong ikina tumba.

"Sheii!" Gulana saad ni Leo dahilan ng pag hugot niya ng baril at pag pulupot ng bisig niya sa leeg ng ama niya.

"Damn! Isang putok at pasasabugin ko ang ulo ng amo niyo!" Galit na sigaw ni Leo.

Walang bakas ng pag aalin langan sa boses niya.

Dinaluhan ako ni Max at inalalayan akong tumayo sa pagkaka tumba.

Kagaya ng expression ni Leo ay ganoon din ang galit sa mga mata ni Max.

"Hindi mo magagawa ang sinasabi mo Legolas. Turn back to Dad. I will forgive you." Saad ni Damian sa kaniyang anak na tila ba wala siyang pake alam sa inaasta nito.

"Shut up! Hindi kita ama! Walang ama ang makasarili! Pinabayaan mo si Mom pati ang pamiyang to para sa pansariling kagustuhan mo! Wala kang anak!" Sigaw ni Leo habang may ilang butil na luhang tumatakas mula sa mga mata niya.

Ganoon din ang nakita ko nang tumingin ako kay Max. Galit at sakit din ang laman noon.

Naiintindihan ko na.

Habang itinatayo ako ni Max ay nakita ko ang pasimpleng pag angat ng isang tauhan sa kaniyang baril na naka tutok sa gawi ni Leo. Nak talikod si Leo sa tauhang iyon ni Damian kaya't hindk siya pansin.

Hindi na ako naka sigaw nang kalabitin ng lalaki ang gatilyo at nang biglaang sumulpot ang kapatid ko sa likuran ni Leo para saluhin ang bala.

"Alex!" Natataranta kong sigaw.

Mabilis akong itinayo ni Max at nilingon si Alex.

Natigilan si Leo at binitawan ang kaniyang ama. Tumingin siya ng gulat sa kapatid kong naka handusay na sa kalsada.

Hindi na siya nakapag salita pa bagkus ay lumuhod at binuhat ang ulo ng kapatid ko.

Mabilis akong lumapit doon sa tulong ni Max.

Wala nang sumunod na putok ng baril. Hindi ko na piang tuunan ng pansin ang paligid. Nilapitan ko ang kapatid kong kanina langvay naka ngiti pa sa akin.

"Alex! Hey, Alex!" Natataranta kong utas habang inaagaq ang katawan niya sa mga bisig ni Leo.

Masakit man ang balikat ko ay lumuhod ako at ihiniga siya sa mga bisig ko.

Tinapik tapik ko ang pisngi niya. Trying to keep him awake.

"A-ate..." Wika niya habang may dugo sa bibig.

Ginapangan ako ng labis na takot. Fuck! This is not happening right? No! Not Alex!

"D-dont c-c-cry. Take g-good care o-of m-mom for me h-huh? B-be h-h-happy--" hindi niya masabi iyon ng ayos habang hinahaplos ang pisngi ko ko.

Umuubo siya ng dugo. Sa dibdib ang naging tama ng kapatid ko!

Bumuhos ang masaganang luha mula sa mga mata ko habang lulan sa mga bisig kk ang maliitvnankatawan ng onse anyos na kapatid ko.

No! Alex!

"Shh. Stay with ate. Tita Ara is waiting. Stay with us huh? Stay with us please." Pakiusap ko.

Mas lalong bumuhos ang luha ko nang ngumiti siya sa akin.

"I w-w-wont. M-make i-i-it at-te. goodbye." Saad niya saka muling ngumiti sa akin.

Nanigas ako nang hindi na niya nagawang pumikit pa bago bawian ng buhay.

"No!" Pabulong kong saad habang mahigpit na niyayakap ang katawan ng kapatid ko.

"No! No! Please!" Hindi na nagawangbumagos ng luha ko sa mga sandaling iyon.

Tila tumigil ang lahat. Hindi ko na alam ang nangyayari noon, ang alam ko lang ay hawak ko... Ang bangkay ng kapatid ko.

"ALEXXX!!" Malakas kong tili na punong puno ng galit!

Alex! No! Hindi pwede! Iuuwi na kita diba!? Nag hihintay si Tita pati na din si Dad! Alex!

Patuloy ang pag agos ng luha ko habang isinisigaw ang galit ng pagka wala ng kapatid ko sa mismong mga bisig ko!

Wala sa sarili kong pinulot ang baril n nasa sahig at itinapat iyon sa hindi ko alam eksaktong direksyon. Ang alam ko lang ay sa mga tauhan ni Damian at walang habas na kinalabit ang gatilyo hanggang sa maubos ang bala noon.

Binitawan ko ang baril saka muling ipinulupot kay Alex ang kamay ko.

"Alex..." Tangi ko na lang nasabi sa pagitan ng malalakas na hikbi.

This reminds me if that night, when i lost Ace. The same feeling of losing someone you treasure. Same feeling but this time, stronger guilt... and pain.

Hindinkonna inisip kung anong sumunod na nagyari mataposnkong maka rinig ng ilang ulit na putok at pag alis ng mga sasakyan.

Ang tangi ko lang alam ay ang sakit na yakapin ko ang walang buhay na katawan ng labing isnag taong gulang kong kapatid.

"I'm sorry. I'm so sorry Alex." Tangi na lamang naibulalas ko.