KABANATA 30

I was brought of course to the police station to be investigated since ako ang huling tao sa scene.

I knew this would happen pero mas okay na ito kesa naman kung ituturo ako bilang huling taong lumabas ng restroom kung kailan namatay yung nerd na estudyante. I learned that his name was Ronald Valdez. Ayon din sa info ng mga pulis sa back ground niya ay tahimik na tao lang at honor student mula elementary hanggang ngayon. wow! as in wow!

"Ang oras ng pagka matay ng biktima at ang pag kaka kita mo sa kaniya at magka lapit. Dalawang minuto pa lang siyang patay nang makita mo. Wala ka bang nakitang kahit ano?" Tanong sa akin ng parak na mukhang nag tatrabaho ng marangal. Sorry pero hindi mo ma s-solve ang kasong ito sir.

Tinignan ko siya ng may luhaang mga mata. Kinagat ko ang labi ko saka humikbi. It's all an act kaya kailangan kong galingan.

"The only thing that i knew is when i opened the door there's his body. Natakot ako kaya napa sigaw ako." Saad ko saka umiyak.

"Wala ka bang napansing kakaiba?" Mapag hinala niyang saad sa akin.

"wala po." Sagot ko lang saka pinahid ang luha kong peke.

"Sigurado ka ba?" Hindi talaga siya kumbinsido.

"Do you expect me to look around kahit na may bangkay na sa harapan ko? I told you i saw nothing!" Saad ko saka humagulgol sa palad ko.

Mukha namang effective dahil bumuntong hininga siya bago ako pinayagang umalis na. Patuloy pa din ang pag arte ko hanggang sa maka alis ako sa lugar na iyon.

I called Kiel to pick me up.

"I killed him." Saad ko kay Kiel ng makahulugan habang tahimik siyang nag mamaneho.

Wala siyang imik na nag patuloy sa ginagawa. Blanko lang ang mukha niya.

"I guess that is enough to tell you na kaya ko ang sarili ko, kahit nasa malapit lang si Leo." Muli kong saad saka sumandal sa bintana at humalukipkip.

"If it wasn't for me baka ikaw na ang namatay Sheii. Kung hindi ko pa sinabi sa iyo ay hindi mo malalaman kaya mas mabuti pa ding kausapin mo si Leo bago ko siya patayin mismo." Tugon niya sa akin ng hindi ako tinitignan.

I don't understand. Bakit bigla na lang talagang uminit ang dugo niya kay Leo? Samantalang noon ay hindi niya naman ako pinigilan bagkus ay siya pa mismo ang nagpa realize sa akin ng totoong nararamdaman ko para kay Leo.

"I don't understand this fuck Kiel. Bakit bigla na lang nag bago ang ihip ng hangin sa iyo?" Saad ko ng may bakas ng iritasyon.

Ngayon ko lang ipiliin ang sarili ko. Ngayon lang! Inasahan ko nang may hahadlang kung sakali mang mapag desisyunan kong lumaban para sa pag mamahal ko pero i never expected it would be Kiel, of all people."

"Lebrina!" Ma autoridad niyang utas na nakapag pa tigil sa akin at napa tulala sa kaniya.

I'm calling him Kiel again, and he's not really okay with it. Not anymore.

"Hindi ko lang maintindihan. I know it's lame but... was falling inlove wrong?" Pangangatwiran ko saka dumungaw sa labas.

Mapa sa puder ni Damian ay hindi ako pwedeng maging normal na tao, ngayon pati din sa puder ng ama ko. Sa sarili kong mundo. Hindi pwede. Bawal talaga yata.

"Not at alll Sheii, as long as walang problemang kagaya ng meron ang mga pamilya ninyo." Sagot niya.

I miss Kiel. I mean, Kiel from before. Yung sinusuportahan ako sa lahat at walang restrictions kundi ang pag palpak dahil siguradong ikamamatay ko iyon. I know this thing is quiet a big deal. Kaligtasan ng pamilya ko lang naman kasi ang nakataya dito. I know i'm being selfish pero umaasa pa din akong meron pang way para sa amin ni Leo.

"You changed." Saad ko kay Kiel.

"Ikaw ba hindi?" Balik niyang tanong sa akin.

I hate it! Palagi na lang siyang tama. Bakit ba palagi na lang akong napapatahimik dahil tama ang lahat ng lumalabas sa bibig ni Kiel? I am glad before pero ngayon, i can't help but to wish na sana mali siya this time. Sana magka mali siya sa papanaw niya sa sitwasyon ngayon.

"Before i'm not doing anything abouth the two of you because that's the only way of keeping you alive. Hanggat alam kong mahal ka ni Leo alam kong mabubuhay ka sa puder ni Damian. At isa pa, doon lang din kita nakikitang maging totoong ikaw kahit pa niloloko mo ang sarili mo. Now is different. Malaya ka na, hindi na kailngan si Leo." Salaysay niya sa akin ng tila isang protective na ama sa isang teen ager niyang anak.

"You've been using him... all along?" Tanong ko sa kaniya ng hindi makapaniwala.

"Walang dahilan para hindi ko siya gamitin Sheii. At ngayon na wala ka na sa puder ni Damian, siya naman ang gagamit sayo para patayin ang pamilya mo. Naiintindihan mo ba? Magiging kasangkapan lang kayo pareho ni Leo. At isa pa... hindi ka sigurado kung hindi siya kagaya ng ama niya. Ganyan din ang Mommy mo noong bago pa lang sila ni Damian." Saad niya ng may malambot na ekspresyon.

Napatungo ako. Nagsisismula na naman akong maguluhan. Tama si Kiel pero mahal ko si Leo. Ayokong mamili.

Tahimik na ang naging biyahe namin pauwi. Naabutan namin si Dad na naka upo sa couch sa sala habang umiinom ng alak. Hindi ako naging kumportable sa ekspresyon niya.

Madilim ang mga mata niyang tinignan ako at si Kiel na kaka pasok pa lang ng bahay. Anong meron?

"Dad." Bati ko saka lumapit sa kaniya at hahalik sana sa pisngi niya ng mag salita siya.

"Stay out from Fontanilla matters Sheii." Deretso niyang sabi.

Napa tigil ako at natulala. Nakagat ko ang ibabang labi ko. Alam na din ni Dad. Tumayo siya at humarap sa akin.

"If you still consider me as your father, stay away from that Fontanilla." Saad niya sa akin ng may diin.

Galit ang boses niya na hindi ko pa kahiit kailan narinig.

"Dad--"

"Sheii." Ma autoridad niyang sabi saka ako tinitigan sa mata. Tinignan kko si Kiel.

Siya ang nag sabi kay Dad.

Naka tingin lang siya sa amin habang nag uusap kami. Hindi ko na maintindihan ang ekspresyon ko. Muli akong tumingin sa ama ko.

"What does it suppose to mean Dad?" Pinaghihinaan kong tanong sa kaniya.

"Stay away from Leo, Sheii." Sabat ni Kiel. "Study Abroad."

"No the fucking way, Kiel!" Mabilis pa sa alas kuwatro kong sigaw sa kaniya.

"Mind your manners, Lebrina! He's your uncle. Stay out of this and study abroad with Alex." Pinal niyiang saad saka ako tinalikura.

"Dad..." Tawag ko ng may pag tutol. "I'm already involved what's the point of running away? I can protect this family and i can protect myself without having to choose from either you and Leo." Walanag kumpyansa kong sabi.

Alam kong kahit anong sabihin ko ay hindi ko na mababago ang takbo ng isip ng Daddy ko, pero kaialangan kong subukan.

"Shut up. Hindi ko hahayaang maulit ang nakaraan Sheii. Tama nang ang Mommy mo ang isang beses na nalagas sa akin. Tamana." Sagot niya ng walang emosyon.

"Dad, trust me with this please." Pakiusap ko.

Bumuntong hininga siya saka hinilot ang sintido niya.

"Kiel, i want that Fontanilla dead." Binalewala ni Dad anag sinabi ko bagkus ay sinabi ang mga salitang iyon kay Kiel.

Nanlaki ang ga mata ko at agad itong nanubig.

"What the fuck Dad! No! You can't do that!" Sigaw ko ng ubod ng lakas saka mabilis na nag unahan ang mga luha kong pumatak.

"Then do what you're told Lebrina! Stay out of this!" Mas malakas sa kulog niyang sigaw sa akin. Kita ko ang galit sa mata at ekspresyon ng Daddy ko.

parang piniga ang puso ko. Between the two men that i love... i have to choose. And i am literally being forced to choose.

"I'll take care of everything. Aalis kayo ng kapatid at Tita Ara mo next week. Use the remaining days para mag paalam sa Fontanillang iyon. This is the only thing i could give you, I can only let you go this far and nothing farther to protect you." Saad niya saka ako iniwanan.

Kiel looked at me saying 'just obey us' with his eyes. Nanatili akong naka tayo at umiiyak. Why do life have to be so cruel? Umakyat ako sa kuwarto ko saka doon ibinuhos ang luha ko.

The hellish place of Damian bought me suffering and endless struggles but my own home bought me sadness. Habang umiiyak ako habang naka upo sa kama ko ay narinig ko ang pag bukas ng pintuan ko.

Sobrang gulat ang naramdaman ko dahil nakita ko ang mukha ng kapatid kong seryosong naka tingin sa akin. Blanko ang mukha niya.

"Alex.." Tawag ko saka tumayo para sana lumapit sa kaniya pero mabilis niya akong nilapitan ng walang ka emo emosyon sa mukha.

Umupo akong muli sa kama nang lapitan iya pa ako ng mas malapit. He's satanding before me looking at me without any expression.

"Ate." Blanko niyang saad.

Napa titig ako sa kapatid ko.

"Alex why are you still awake? Rest now, you have school tomorrow." Saad ko saka pasimpleng itinatago ang mga hikbi ko.

He held my face that made me froze. Naka titig lang siya sa mukha ko. Hinawakan niya ang isa ko pang pisngi. Napa hawak ako sa kamay niyang nasa magka bilang pisngi ko.

"Is he the man who pointed the gun at me during the party?" Tanong niya sa akin.

He obviously heard everything. I smiled bitterly and nod. Matalino anag kapatid ko kaya alam kong hindi ko siya mapapaniwala kapag sinabi kong hindi.

"i knew it." Saad niya saka ako nginitian ng walang halong emosyon. "your smiles were suspicious. I knew you're dating someone. But it turns out he's an enemy." Saad niya sa akin ng malungkot saka inalis ang mga kamay niyang nasa pisngi ko.

Naka suot na siya ng pajama niya at sando, siguro ay natutulog na siya nang magising sa sigawan namin.

"You love him." Hindi iyon tanong. Ngumiti ang kapatid ko sa akin. Natawa din ako at napa iling. "I want to see you happy ate. Dad may be against this but i'm with you. i'll protect you so follow your heart and be happy." Saad niya sa akin.

Doon ako napa angat ng tingin at napa titig sa kaniya. He's too young yet he's the one telling me this? of all people, ang kapatid ko pa ang nag sabi sa akin nito. Napalitan ng sobrang saya ang puso kong kanina lang ay parang tinusok ng sandaang karayom.

Niyakap niya ako na mas lalong nakapag pa ngiti sa akin kasabay ng pag bagsak ng luha ko.

"Ate, you deserve to be happy. Alam ko you suffered a lot when you were my age and until now. You hold guns instead of make ups. You faced violence instead of pretty dresses and you carried firearms instead of shopping bags. That's not suitable for a beautiful girl like you ate. I may be a kid but i will make sure to protect you so you can be happy with that guy. Basta hindi ka na masasaktan at mahihirapan dahil kung hindi ay kagaya nina Dad, papatayin ko siya." Saad niya sa akin ng seryoso.

"Shh." Saway ko sa kaniya. "You're still a baby for me. I want to see you hit on your crush more than seeing you held guns." Sabi ko.

Those words from my brother is enough to console me. Napaka laking bagay dahil s amurang edad niya ay kaya na niyang intindihin ang lahat. I am so proud to have such smart sibling but i am not that happy 'cause i don't want him to have this kind of life so... it's bitter sweet.

Kumalas ako sa pag kakayakap sa kaniya saka siya iniharap sa akin.

"Ate is more happier with you Alex. I'll deal with this alone. Ayaw kitang nag sasalita ng ganyan. Thank you, but no. go to sleep. I'll find ways to be happy without having to choose." Saad ko saka tumayo at iginiya siya sa kuwarto niya. I stayed there for a while and kissed him goodnight before leaving.

What i just said was true. Hahanap ako ng paraan para maging masaya ng hindi kinakailangang pumili. Alam ko merong paraan. Kasama ko si Leo.

Bumalik ako sa kuwarto ko at nag linis ng sarili bago natulog. Bukas ay papatunayan kong hindi kailangan ang mga bagay na ito.

I'll find ways… with Leo.