Chapter: 16

Ang iyong Ama ay taong Lobo.

Aly POV.

Medyo nawawala na ang takot ko at salamat kay Lean, gusto ko mang umuwe pero wala pa din talagang pag-asa dahil nga sa nangyare kay Zech, tapos ngayon sa akin naman. Magkasama kaming naglalakad ni Lean, isang lalake ang lumapit.

“Iha! Ang ngalan ba ng iyong ina ay Yeseul Peralde?????”. Napatingin ako sa lalake. At nagtaka kung paano niyang nalaman ang tungkol sa ngalan ko. Walang ibang nakakaalam kundi kami-kami lang.

“Opo!! Bakit po? Saka paano niyo po nalaman ang totoo Kong pangalan?”. I said wala naman kasing nakakaalam talaga. At nagulat ako ng ibigay niya ang litrato na kamukhang-kamukha ko. Oh me ged at ako ang karga niyang baby. At si ama ang katabi ni ina. Ngayon ko lang napagtanto kamukha ko si Ina.

“Anak! Nasaan na ang iyong ina??”. Sabi ng lalake at hinahanap pa ang kaniyang ina. Ako naman ay yumakap ako sa kaniya lalo, bakit parehas kaming ng kulay ng buhok, dark brown!

“Ama miss na miss ko na po kayo. Alam kong ganoon din si ina kung naririto pa siya sa mundo.” Malungkot niyang balita sa kaniyang ama, nalungkot si ama alam kong nakuha niya ibig kong ipahiwatig!

“Ano pong nangyare sa inyu? Sabik na sabik na akong makasama kayo ama. Hindi ko alam na sa pagbalik ko dito kayo ang ginagawa niyu.”. Sabi ko pa dito at inaalala iyong Sandali na after nilang pumunta sa lugar ni Kuya Harem kailanman hindi na sila nagkita pa ng kaniyang ama.

“Alam mo ba anak, mga lahing bampira ang sumalakay sa tribu namin at pinalayo ko kayu ng iyong ina at ng kuya Harem mo upang hindi kayo mapahamak at makaligtas kayo. Sobrang liit mo pa kasi nung mga panahon na iyon. Kaya nagpasya kami ng mama mo na doon nalang kayo sa Pilipinas.” At nagulat si Lean.

“Ano po ginoo, ang kalahi ko po ang sumalakay sa inyong angkan? Sa akin pong pagkakaalam, ayon sa aking lolo ang kampon ni Vladimir ang masasamang bampira ang sumalakay sa mga taong lobo, lobo po ba kayo??”. Tanong ni Lean

Hindi agaran nakasagot ang ama sa katanungan Lean… Matagal ko nang alam na bampira si Lean, simula ng iligtas niya ako at nakita kng pula ang mga mata niya…

‘God!!! Ama sumagot ka naman.’ Bulong ko sa aking sarili.

“Tama iho, taong lobo kami at sinong lolo mo na sinasabi mo?? Si Ka-Ibrahim ba?”. Tanong ni Ama kay Lean. At tumang si lean!

“Opo, si Lolo Ibrahim nga po.” Sabi ni Lean. At nagulat siya!

“Kababata siya ni Ama kong si Donato Warren ! Kamusta na ang lolo m Iho??”. Sabi ni ama.

*02:11am* September 10, 2014 Wednesday. Ito ang araw na muli Kong nakita si ama. At hindi agad sumagot si Lean, Ano?? Teka lolo ko?? Si Donato Warren?? Kaya pala ang gaan ng loob ko sa kanya!

“Ama lolo ko si Donato Warren? Siya ang nagbigay sa akin ng susi ng Moseleyo ng matandang Bampira”. Tumango naman si Ama..

“Maaaring si Ka-Ibrahim iyon anak, naaala ko may kasunduan ang inyong mgalolo, ikaw iha at ikaw iho, ipapakasal sa oras na matalo ninyo ang kampo ni Vladimir”. Sabi ni ama. May kakaibang saya ang dulot sa akin ang sinabi ni ama. Masarap sa pandinig. Na mismong mga kalolohan namin ay itinakda na ipakasal din kami sa tamang panahon.

“Lean, pati pala ang Lolo natin boto na sa atin hindi pa man tayo nabubuhay.” Sabi ko kay Lean. Binaba niya ang kaniyang tingin at sumagot.

“Oo nga e. Sobra kong nagagalak dahil ang ikaw ang tinakda ng tadhana para sa akin. Hindi ko rin naman akalain na ikaw pala ang para sa akin. Dahil noon paman marami mang babae ang nagkakandarapa kailanman hindi ako nagkainterest sa kanila. Dahil pala saiyo.” Sabi ni Lean sa akin.

**

*At kinagabihan*

Flight To Philippines.

Nakatulog na ang lahat pero ako iniisip ko kung anong magiging pasya ko, kung tititgil na ba ako sa pagsusulat hindi. Napakaraming bagay na bumabagabag sa akin, lalo pa natuklasan ko ang sekreto ng pagkatao ko. Mamahalin is din kaya ko ni Lean kahit alam niyang magkaiba na talaga kami. Isa siyang bampira at ako naman ang Lobo. At hanggang sa pasikat na ang araw, hindi ako nakatulog hanggang sa 6am, nandito na kami sa pinas, nakakasilaw ang liwanag ng araw. Kung ako ay nalulungkot at nangangamba, sila naman ay masaya at naghaharutan, samantalang ako hindi mapalagay. Biglang lumapit si lean at inakbayan ako. Napatingin ako sa kaniya at nagtatanung kung ano ang problema. Pero hindi ito umimik.

Nakatingin lang kami sa isat-isa hanggang sa nagpasya nang tumingin. Ang isip ko ay lumilipad hindi ko alam kung paano ako makakalimutan ang masarap na pinagsamahan namin ni Lean. Sama-sama kami at namamangha ako sa kanila. Dahil kakaiba talaga ang powers ng mga vampire na ito. Bagama’t isang bampira ay hindi nila pinahalata iyon sa arawan. At kahit hindi nasusunog sa arawan tulad ng mga bampira, tumutubo pa rin ang pangil at humahaba ang kuko. Ang malisyosang isip ko ay may naiisip nanaman na kalokohan.

‘Masarap kaya si Lean kung hindi siya naging half man, half Vampire? Ako kaya? Dahil taong lobo na ako masarap pa din kaya ako?’

Bigla akong natigilan sa itinatakbo ng isip ko, ayoko magpasakop sa ganitong klase ng kaisipan. Gusto Kong mag-unwind. Gusto kong gumala sa masasayang lugar o di kaya ay mag-aplay ako sa ibang company. Gusto ko na din kasi tumigil. Medyu napapagod na din kasi ako sa kakaisip. I want to do my wants but it always had a change that can hurt me in the end. Like my job. I wrote about the vampire in the end I’m so confused because I’m a wolf. And nothing can change now. Because it’s already happened. Pero minsan iniisip ko kung sakali siguro na hindi ako pumunta dito baka hindi nabuhay ang wolf blood ko. Baka sakaling tahimik akong mamumuhay kasama si Kuya.

‘Pero kung iisipin naman Aly, atleast now kasama mo na ang papa mo. Diba precious moments iyon. Tapos ngayon nagkaroon kapa ng instant friends and possible instant Boyfriend na din. Hindi kaba masaya.’

Sabi ko sa aking sarili. Masaya nga. Pero kakaiba ako.

**

September 11, 2014

01:27pm

Wednesday

--End of Part 16—