Chapter 9 (Part 2)

Hinabol ko ng hinabol ang orasan ngunit sadyang napakabilis nito. Lumipad paikot sa mga puno, gumulong sa lapag at buhangin pero kahit anong bilis ng galaw ko ay hindi ko siya maabutan. Huminto ako dala na rin ng sobrang hingal.

Pinagmasdan ko ang maliit na orasan habang nasa lapag ito at nakatigil. Tumitig lang ako maigi at napansin kong sobrang bagal ng galaw ng kamay para sa segundo ng orasan. Anong nangyari dun? Napagod din yata. Tatayo na sana ako para puntahan ito at samantalahin ang pagkakataong mahuli ito habang hindi pa gumagalaw ng mabilis nang biglang may narinig akong huni ng ibon. Hinanap ko kung saan nanggagaling ang tunog, isang malaki at makulay na ibon ang lumipad sa harapan ko, napabalikwas ako at halos mawala yung balanse ko sa katawan dala ng gulat. Sinundan ko ng tingin ang ibon habang lumilipad ito sa ere. Teka, ibong adarna ikaw ba yan?

Tumigil ang ibon medyo malapit sa akin, sinubukan kong kausapin at siyempre... hindi siya sumagot, malamang. Nag-aalangan akong lumapit pa pero sa totoo lang, gustong-gusto ko itong hawakan. Hinakbang ko ang isa kong paa papalapit sa makulay na ibon at dahan-dahan kong sinunod ihakbang ang kabila kong paa hanggang sa nawala na ang pag-aalinlangan ko, at ang sumunod na nangyari ay kaharap ko na ang napakagandang ibon na hindi ko akalaing meron pa lang gantong kaganda at kalaking uri nito, akala ko kasi sa Harry Potter lang may ganon. Hinaplos ko ang ibon at ewan ko kung imagination ko lang ba yun o talagang nakita ko siyang ngumiti? Ang ganda ng kulay ng mga mata niya, parang kakulay ng langit sa magandang panahon. Tinitigan kong maigi pero sa laking gulat ko bigla na lang itong naglaho na parang bula.

Biglang humangin ng malakas at naalala ko bigla ang maliit na orasan, lumingon ako pabalik sa kung nasaan ito kanina ngunit wala na pagtingin ko.

"Aya..."

"Sir Kris."

"Hesus. Yun ang itawag mo sa akin." Nakangiti niyang sabi habang naglalakad siya palapit sa pwesto ko. "Alam mo na ba kung ano ang mga nakita mo?"

"Pero hindi ko po naabutan yung orasan, yun lang po yata ang paraan para makabalik ako sa mundo. O para po magising ako sa panaginip na 'to."

"Aya, tama ka. Ang orasan na iyon ang susi ngunit hindi para makabalik ka sa mundo kung hindi para matutunan mo ang pinakaimportanteng leksyon sa mga nangyayari sa'yo."

"Po???"

Huminga siya ng malalim at tumingin sa malayo.

"Ang orasan na iyon ay sumisimbolo sa kung ano ang nangyayari sa oras sa tuwing may gagawin ang isang tao na isang bagay. Napansin mo ba na nung pinipilit mo itong habulin at hulihin ay siya naman nitong tulin sa paggalaw? Nung umupo ka naman habang pinagmamasdan ito sumobra ang bagal ng galaw ng orasan, at nang malingat ka at naging abala sa pagtingin sa ibon, nawala ang orasan pagbalik mo."

Lumakad si Sir Kris papunta sa isang malaking puno na mayroong napakagandang mga dahon at may kakaibang bunga ng bulaklak. Sinundan ko lamang siya ng tingin.

"Ang oras, sa tuwing hinahabol ay lalo lamang itong bumibilis ng pagtakbo, tulad ng maliit na orasan na hinahabol mo, habang pinipilit mo itong hulihin, lalo lamang itong bumibilis ng paglayo. At kung hihintayin mo naman ito tulad ng ginawa mo kanina, pakiramdam mo naman ay napakabagal ng takbo nito, pero kung ginagawa mo naman ang isang bagay na nakakapagpasaya sa iyo, hindi mo na namamalayan na lumilipas na ito ngunit ganoon pa man hindi ka nanghihinanyang na lumipas na ito ng mabilis dahil alam mong masaya ka sa iyong ginawa."

Lumingon Siya pabalik sa akin.

"Aya, sana naintindihan mo ang kahalagahan ng mga pangyayaring ito at nawa'y magsilbing malaking aral ito sa iyo."

Tumingin Siya sa mga mata ko at kitang kita ko ang saya sa mga mata Niya.

"Masaya akong nandito ka. Ngunit kailangan mo nang bumalik."

Bumilis nanaman ang takbo ng paligid, pumikit ako ngunit sa halip na dilim, isang napakaputing liwanag ang nakita ko at para kong nakatulog ng mahimbing.