Kabanata 58: Black Cat

NAUUBUSAN na ako ng tinig sa kakahingi ng tulong. Hinihingal na akong tumatakbo subalit wala akong nakakasalamuhang taong tutulong sa akin. Madilim ang buong paligid, maging ang dinadaanan ko ay hindi ko na makabisa ng maayos. Ang tanging ginagawa ko lang ay ang makawala sa isang sasakyang batid ko ay babanga sa akin. Gusto kong malaman kung sino ang nagmamaneho pero hindi ko magawa. Papalapit pa lang ako ay aakma ng susugod sa akin ang sasakyan.

Nanginig ako matapos akong madapa sa putikan. Namamasa na ang aking damit, ang aking paa ay humahapdi na rin bunga ng batong natamaan ko dahil sa kakatakbo. Hinahangos kong pinakalma ang aking sarili at marahang umupo. Sumasakit na talaga ang aking mga paa.

Isang malakas na ulan ang biglaan na lamang nagsipatakan. Sobrang lamig nang aking nararamdaman. Naisin ko mang sumilong pero hindi ko magalaw ng maayos ang aking mga paa. Kinapakapa ko ang aking mga kamay sa lupa. Sobrang dilim talaga. Napapapikit na lamang ako dahil sa takot.

Isang ilaw mula sa aking likuran ang nagbigay ng pag-asa sa akin. Saktong sakto ang pagtama ng ilaw sa isang putol na punong kahoy, animo’y isang sungkod ang kahoy na ito. Ginapang ko ang kahoy at maayos ko naman itong narating. Tumayo ako gamit ang kahoy sa gitna ng kalsada. Habang iwinawagayway ang aking isang kamay mula sa paparating na sasakyan.

“Tulong!” nakasigaw din akong muli. SUbalit, labis ang aking panghihina matapos kong masilayang ang sasakyang paparating ay ang sasakyang kanina ko pa iniiwasan. Buhat sa pagkaharap sa sasakyan ay muli akong bumaling sa aking dinadaanan at nanghihinang lumakad gamit ang tungkod.

Nadudulas na ako sa sobrang dulas nang aking dinadaanan. Nahihirapan na akong ibalanse ang aking sarili. Palapit na ng palapit ang ilaw ng sasakyan kaya kahit sobrang sakit na ng aking mga paa ay hinakbang ko pa rin. Subalit, muli naman akong nadapa dahil sa panghihina na rin ng aking buong katawan. Namudmod na rin ang aking mukha sa namamasang lupa. Siguro, isa itong maliit na kanal at may mga putik. Nakadapa lamang ako at nawawalan na ng pag-asa. Siguro, ito na nga ang katapusan ko. Lalo pang nanikip ang aking dibdib ng marinig ang beep ng sasakyan.

Isang hindi ko maipaliwanag na nararamdaman ng may maramdaman akong kakaiba mula sa aking kanang kamay. Dinungaw ko ito at ikinamulagat ko nang masilayan ko ang dalawang paru-parong itim na magkasabay na dumapo sa aking kamay. Magkasabay din silang nagsiliparan. Buhat sa singaw ng ilaw ng sasakyan ay nakita kong nasa tapat pala ako ng simbahan.

Diyos ko! Nawa ay tulungan po ninyo ako. Nahihirapan akong tumayo, bago pa ako makatayo ng maayos ay nakakita ako ng tatlong barya. Pinulot ko ito, isa isa. Subalit, huli na dahil kasabay nito ay ang pagharurot ng sasakyan bumundol sa akin.

—

Humahangos na naman akong nagising buhat sa aking panaginip. Ano na ba itong kababalagahang nangyayari sa buhay ko. Sobrang hirap na harapin. Kung bakit pa kasi ako nagkaroon ng ganitong klaseng bagay? Isa ba itong sumpa sa akin o regalo? Nakakapanghina lang. May mga pagbabago na namang naganap sa aking panaginip. Nawawala na ang itim na pusa at maging ang aninong tumatakbo? Kung si Jeany ang paru-parong nakadapo sa kahoy, si JM ang isa sa tatlong paru-parong itim na nakadapo sa aking mga kamay, si Cristel naman ang itim na pusa? Kung si Cristel lang naman ang nasabihan ko kahapon baka si Chalmer ay hindi ang paru-paro kundi ang aninong tumatakbo? Hindi pwedeng mangyari iyon? Ano na kaya ang nangyayari kay Chalmer?

Hinablot ko ang aking cellphone at tumingin ng balita. Hanggang ngayon ay wala pa ring pangalan na inilalabas. Hindi pa rin nila pinapalabas ang mga pangalan ng taong nasa loob ng sumabog na eroplano. Kinocontact ko naman si Chalmer pero hindi pa rin ma-reach ang cellphone number niya. Marahil ay lowbat pa rin iyon, ngayon. Wala pang nakapulot.

Sobrang tanga ko lang kasi hindi ako nakahingi ng number ni Manong Driver. Nang marinig ko kahapon ang balita ay agaran na rin akong umalis. Nakalimutan kong sabihan ang driver. Nagmamadali na kasi akong makauwi. Nagkasagutan kami ni Kuya. Naalala ko pa kung paano niya akong hinarap.

-

“Saan ka na naman ba galing? Isang beses lang nagse-celebrate sina Mommy at Daddy ng Wedding Anniversary tapos mas uunahin mo pa ang mga walang kwentang bagay?” bungad niya sa akin.

“Kuya,” mahinahon kong saad.

“Ano ba ang pinagagawa mo? Siguro, inuna mo na naman ang makipagtsistmisan kasama ang mga suitors mo no? May sinagot ka na ba?” napapalakas ang tono ng pananalita ni Kuya. Bakit siya ganito? Ramdam ko naman na dismayado siya dahil sa mga nangyari pero hindi naman sapat iyon para humantong siya sa pagiging ganito.

“Babawi na lang ako, Kuya!” Umiwas ako ng tingin. Nakakapanghina kung paano niya ako tingnan ngayon. Para bang sobrang laki ng naging kasalanan ko. Patawad, kailangan may gawin ako e. Kailangan kong iligtas ang mga taong magiging biktima ng mga panaginip ko.

“Babawi? Bunsoy, ilang beses ka ng nagsasabing babawi ka! Noong una mas inuna mo pang sumama roon sa Chalmer na iyon kaysa sa family bonding natin. Ngayon naman, mas inuna mo pang…”

“Nakita ko si yaya! Okey na ba? Nasa ospital ang anak ni yaya. Kailangan niya ng tulong natin.” Iniwan ko si Kuya at buong gabing nagmukmok sa aking kwarto. Hanggang sa tuluyan na nga akong nakatulog.

—

Reminders: Bacallauriate Mass ni Kuya.

Biglaan kong naharap ang cellphone ko matapos kong marinig ang pagtunog nito. Wrong spelling na naman pinaglalagay ko. Minadali ko lang naman kasing itype iyan bilang reminders e. Siguro, kailangan kong bumawi ngayon kay Kuya. Sasama ako sa kanilang dalawa ni Mommy. Kasi si Daddy naman ay nasa eskwelahan dahil may gaganapin ding bagay. Siguro naman makakabawi na ako kay Kuya. Pero, sana man lang masabihan ko na rin si Kael kung hindi baka matulad siya kay Chalmer. Hindi. Mali ito. Wala pang pangalan ng mga nakasakay sa eroplanong sumabog. Buhay pa si Chalmer. Dapat buhay pa siya. Hanggat wala pang bangkay ay wala pang patay.

“Bestie!” tinawagan ko si Jeany, matapos kong mapansing online pa siya.

“O! Ang aga mo naman yatang nagising ngayon. Binangungot ka na naman ba?” untag niya.

“Bestie, Wala ka pa rin bang balita tungkol sa sumabog na eroplano?” Imbis na sagutin siya ay sinagot ko siya sa isa na namang katanungan.

“Ano ba ang meroon sa eroplano na iyon?” untag niya. Nanghina ako. “Bakit ka umiiyak?”

“B-bestie!” nagpakawala ako ng malakas na hangin. “Kahapon, kausap ko si Chalmer at nakasakay siya sa isang eroplano. Matapos kong ibaba ang tawag niya ay biglaan kong narinig ang balita tungkol sa eroplanong sumabog. Natatakot ako! Natatakot ako na baka…”

“Kasama si Chalmer sa sumabog?” Kinuha ko ang panyong bigay sa akin ni Chalmer rati. Pinahid ko sa mga luhang nagsisilabasan sa aking mga mata. “Hindi naman siguro ganoon? Baka ibang eroplano ang sinasakyan niya.”

“Hindi ko na ma-contact ang cellphone number niya.”

“Baka naubusan lang ng baterya.”

“Pero…”

“Hayaan mo at itatanong ko kina Daddy ang mga pangalan ng kasama sa sumabog na eroplano.” Bigla akong nabuhayan ng lakas ng loob. Tama nga naman. Isang piloto ang daddy niya kaya marahil ay alam nang daddy niya ang mga nangyari.

“Jeany!” marahan siyang nagpakawala ng boses, pahiwatig na magpatuloy. “Pwede bang tingnan mo kung okey lang si Chalmer. Nasa ospital ang daddy niya ngayon e. Kailangan ko kasing bumawi kay kuya e. May tampo sa akin.”

“Sige ba! Makakaasa ka sa akin!”

“Tsaka, kapag na-contact mo na si Kael, pakisabihan naman siyang pumunta rito sa bahay.”

“Bestie, hindi ko pa rin siya nahahagilap e. Siguro, bukas mo na lang sabihin sa kanya. Sa ngayon, mag-enjoy ka muna. Bumawi ka muna sa kuya mo.”

–

“Bakit ka nakaayos anak?” untag ni Mommy sa akin.

“Mommy, baka may date siya ngayon. Alam mo naman iyan!” umiwas ng tingin si Kuya habang ibinibigkas ito.

“Meroon talaga!” nakangiti kong saad.

“Proud pa talaga!” bulong ni Kuya na naririnig ko naman.

“May date ako kasi sasama ako sa inyo nina Kuya, Ate Cristel at Mama. Ka-date ko kayo ngayon araw!”

“Nakakapagselos naman. Hindi ako makakasama,” naka-pout sa wika ni Daddy.

“Don’t worry, Daddy. Matapos ang graduation ni Kuya. Magkasama tayong magde-date together! Promise ko iyan!”

“Okey! Tsaka, dadaan pala ako ngayon sa ospital. Dadalawin ko ang yaya natin.”

—--