“Ma’am, isang estudyante po ninyo ang tumalon mula sa rooftop.” Nanghina ako matapos kong marinig ang mga katagang iyon. Hindi mapigil ang aking dibdib sa pagtibok at maging ang isip ko ay naapektuhan. Nanghihina akong binagtas ang pinangalingan ng tumalon. Hindi pwedeng isa kina Kael at Chalmer ang nagpakamatay.
“Balita ko ay tumalon daw iyan kasi binasted ng kanyang nililigawan.”
“Sayang! Ang pogi pa naman ng lalaking iyon.”
“Ang choosy naman ng girl na niligawan. Kung ako iyon, oo na ako.”
Nagkukumpulan na ang estudyante kaya hindi ko agaran makita kung sino ang lalaking tumalon. Gusto kong sabihin na sana hindi isa sa kina Kael at Chalmer pero sa bawat mga salitang naririnig ko buhat sa mga taong nakakiasalamuha at nagsasalitaan sa tabi tabi ay lalong naninikip ang aking dibdib. Hindi ko maiwasang mangamba at sisihin ang aking sarili kong masilayan ko ang katawan ng lalaking tumalon. Hindi ko makakayanang makitang…
“Bumungo talaga iyong ulo niya sa malaking bato. Duguan ang kanyang buong katawan. Sa sobra ba namang layo ng rooftop e.” Imbis na pagmasdan ang lalaking nahulog mula sa rooftop ay tumalikod ako. Hindi ko mapingilan ang aking luha na tumulo. Naninikip ang aking dibdib. Ayaw ko na nng ganito. Siguro nga ay huli na ako. Hindi ko man lang nailigtas ang buhay ng isa sa kanilang tatlo.
“Bestie!” Lumapit sa akin si Jeany. “Bakit ka umiiyak?” Hindi ako makapagsalita habang nag-aalala siyang tinatanong ako. “Sino ba kasi ang walang isip na lalaking nagpakamatay sa rooftop?” lalo akong nanlumo sa kanyang tanong.
“Bernie?” sigaw niya na nagpaharap sa akin sa kanya. Sino si Bernie? Dumiretso ako ng tingin sa kanyang nasisilayan at kitang kita ko ang katawan ng lalaking tumalon mula sa rooftop ng paaralan. Hays! Salamat. Hindi pala si Kael o Chalmer ang tumalon. Pero, nakakaawa pa rin ang mukha ng lalaking tumalon mula sa rooftop. Ibig sabihin si Jeany ang sinasabi nilang nambasted sa lalaking iyan.
“Bernie!” Tumakbo siya papunta sa lalaking wala ng buhay. Humagulgol siyang pinagtatapik ang katawan ng lalaking hindi na gumagalaw. “Bernie, hindi ko naman iniisip na totohanin mo pala ang sinabi mo. Akala ko kasi nagpapatawa ka lang.” Mula sa malayo ay nasilayan ko si Chalmer na nakatingin lang sa akin. “Bernie, mahal na mahal kita!” Bumuhos ang luha sa mga mata ni Jeany habang binibigkas ang mga katagang iyon. Hinawakan ko siya upang patahanin. Subalit, maging ako ay nanghina matapos ko siyang masilayang wala sa sariling umiiyak sa aking harapan. Ganito nga siguro ang tunay na pag-ibig. Sobrang sakit lang kasi hindi nagtagal ang buhay ng lalaking kanyang natutunan ng mahalin.
“Bestie!” Ibinigay ko ang aking panyo sa kanya ngunit humarap siya sa akin at nagwika. “Meet Benie. Ang manliligaw kong mahal na mahal ko.” Niyakap ko siya ng mahigpit matapos ang kanyang ipinakawalang mga salita. Nakakapanghina. Humagulgol lamang siya habang nakayakap sa akin, habang ako naman ay napapaiyak na rin dala sa himig ng hagulgol na bunga ng kanyang pagdadalamhati.
“Jean!” Tumango ako ng bahagya ng masilayan ko si JM na papalapit sa amin. Imbis na huminto ay lumapit siya sa aming dalawa at nakisabay na rin sa pagyakap.
“Hayaan mo. Ang isipin mo na lang ay ito na talaga ang oras niya rito sa lupa. Kinukuha na siya ng Diyos dahil tapos na niya ang kanyang misyon,” bigkas ni JM na lalong nagpaiyak ng husto kay Jeany. “Ayskrim muna tayo? Treat ko?” suhisyon ni JM. Habang nagyayakapan kaming tatlo ay nakita ko naman sa kilid ng punong kahoy si Kael na nakatingin naman sa akin.
–
“Ano ba kasing nangyari sa inyo?” untag ko kay Jeany matapos kong mapansing marahan na siya kung humagolgul. Ibinigay na rin ni JM ang binili niyang paboritong ayskrim ni Jeany. Imbis na sumagot ay muling lumakas ang paghahagulgol nito sa amin.
“Sige. Huwag ka munang magsalita. Basta magsabi ka lang kapag kailangan ka ha?” bigkas ni JM. “Nandito lang kami ni Jam Bie palagi.” Nakangiti kong pinagmasdan si JM. Batid kong may galit pa siyang nararamdaman sa akin buhat kanina dahil hindi na naman siya tumabi sa akin habang nagleleksyon si Ma’am Datulayta. Winawalanghiya niya na lang siguro muna ang kanyang nararamdaman dahil sa nangyari kay Jeany.
“Kael!” Dadaan sa aming tatlo si Kael kaya agaran ko siyang tinawag. Ngunit hindi niya ako pinansin bagkos ay tuluyan itong naglakad. Hinabol ko siya at hinila ang kanyang kamay “I’m sorry.”
“Huwag kang humihingi ng sorry dahil nagi-guilty ka. Bakit natakot ka bang si Chalmer na naman ang tumalon sa rooftop?” Naguluhan ako sa kanyang sinasabi. “Kitang kita ko kung paano ka kumaripas ng takbo matapos mong malamang isa sa kaklase ko ang nagpakamatay sa rooftop. Hindi mapakali. Umiiyak. Nanghihina. Ganoon mo naman pala siya kamahal, bakit hindi mo siya magawang sagutin?”
“Nag-aalala ako hindi lang dahil sa kanya. Nag-aalala ako dahil din sa iyo!” sigaw ko. Wala na akong ibang maipaliwanag pa. Bahala siya kung ano ang kanyang dapat isipin. “Oo nga pala. Mamayang uwian sa hapon. Pupunta si Daddy para kausapin ang lahat ng sangkot sa mga gulo mula kaninang umaga hanggang ngayon. Kailangan mong pumunta. Guidance Councilor’s Office!” Iniwan ko na siya at bumalik kina JM at Jeany. Siguro naman ay pupunta siya. Wala siyang magagawang dahilan para hindi sumipot.
“JM, hindi ba nasa reporting department ka? Ano ang nabalitaan mo tungkol sa nangyari?” Pagkabalik ko buhat kay Kael ay narinig kog untag ni Jeany kay JM. Isa rin kasi si JM sa nagiging DJ dito sa school. Taga-sulat ng lathalain at kung anu-ano pa. Isang dahilan kaya hindi nakapagtatakang isa siyang magaling magsulat ng kwento.
“Ang nakuha kong balita ay may nakaaway siyang kaklase niya Nagkainisan at nagkasuntukan. Iyong kasintahan daw ng kaaway niya ay may gusto sa kanya. Balita ko nga umawat daw si Mike kaso imbis na awatin ang dalawa ay pati siya ay nasuntok,” litanya ni JM. “May malaki din daw’ng problema ang pamilya niya kaya siguro hindi na niya nakayanan,” pagpapagtuloy nito. “Kaya ikaw, magpakatatag ka. Hindi ikaw ang dahilan kung bakit nangyari iyon. Plano iyon ng DIyos. Wala na tayong magagawa, kundi ipagdasal ang kanyang kaluluwa.”
—
“JM!” pagtawag ko sa kanya. Humarap naman siya sa akin at nagugugulumihang may pagtaas ng kanyang mga kilay. Naghihintay siya sa aking sasabihin.
“Bakit?”
“Pwede bang makahingi ng kaunting pabor?” nagmamakaawa kong saad.
“Sige ba. Basta may kapalit.” Ngumuso siyang nakatingin sa aking mukha. Sinampal ko ng bahagya ang kanyang mukha upang imudmod sa may malapit na pader. “Joke lang iyon. Sige ano ba iyan?” Humalakhak siya.
“Pwede mo bang kausapin si Chalmer?”
“Hindi. Kung gusto mo siyang kausapin at ayaw mo na akong kausap. Hanapin mo siya!”
“Importante ito?”
“Importante na pala siya sa iyo? So, hindi na ba ako importante sa buhay mo?” Mapang-inis niyang wika.
“Bahala ka nga sa buhay mo. Simpleng pakiusap lang naman hindi mo pa ako mapagbigyan!” Naiinis ko siyang tinalikuran at naglakad.
“Oo na! Ano ba ang sasabihin ko sa kanya mahal na binibini.” Pumaikot siya sa akin at ginalaw ang kanyang kamay na para bang hinihintay na hawakan ng isang prinsisa.
“Wala akong maibibigay na kapalit.” Tinanggap ko ang kanyang kamay at kami ay naglakad. Ngumiti siya at tumango bilang senyales na magpatuloy. “Simple lang naman. Sabihin mo sa kanya na pinapatawag siya ng daddy ko mamaya sa Guidance Councilor’s Office.”
“Ah… Magkakaroon na pala kayo ng father meet future boyfriend?” nakangisi niyang saad.
“No!” Ayan na nga ang mapangduda niyang ngisi at mga mata. “Kung gusto mo at ayaw mong maniwala e, sumama ka. Sabay tayong pupunta mamaya!”
—------