Epilogue

SERENA's POV

I always thought that it is normal that humans die because that is our life cycle. Of course, we grieve for many days, months or years if our beloved ones die. Ganoon ang mindset ko dati, 'dati' dahil hindi pa ako nakaexperience ng sakit kung paano mawalan ng taong mahal at importante sa buhay ko.

Hindi sumagi sa utak ko ni isang beses na ganito kabilis matatapos ang lahat. Ni hindi man lang pumasok sa utak ko na mawawala sa akin si Renzo ng ganito kabilis. That night hearing the plane he was in crashed and was no where to find made me feel like there is no hope pero sinabi ko sa sarili ko that Renzo is alive because he is strong and he promised me that he'll never leave my side again.

Tatlong araw na ang lumipas mula ng aksidente sa plane ni Renzo ngunit wala pa ring saktong balita na nakakarating sa akin. Ginawa kong normal lang ang tatlong araw na iyon, pumasok ako sa trabaho kk at nagkunwaring ok lang ang lahat. Alam kong hindi ako pwedeng magbreakdown dahil makakasama ito sa kalusugan ko. Now that I'm not alone and I'm with a baby in my womb.

Ang aming pamilya at ilang mga tao png pinagkakatiwalaan pa lamang ang nakakaakam tungkol sa nangyari kay Renzo at hindi pa iyon na leleak sa public. This is a very crucial not just to me, to my family and to also to our empire kaya alam kong kailangan niyang maging malakasa ako sa ganitong oras.

"S, its about lunchtime, lets go and eat outside." Bigla akong napalingon sa nagsalita, nakalimutan ko na nandito nga pala si Rezzy ngayon sa office ko. Pinaalam ko kasi kay Mom at kay Rezzy ang nangyari kay Renzo, kaya siguro nandito si Rezzy at sinasamahan ako ngayon.

Nang gabi kasing nasa Gold State Hotel ako ay nawalan ako ng malay, mabuti na lang at pagmamay-ari din namin ang naturang hotel kaya agad nalaman ni Dad ang nangyari sa akin. Mula ng araw na iyon ay marami ng nakabantay sa akin, isa itong si Rezzy at isang driver na naghahatid at sundo sa akin mula sa trabaho. Hindi na rin ako nagreklamo sa kanila dahil alam kong nag-aalala lamang sila sa kalagayan ko ngayon.

"I don't really have the appetite to eat right now. Is it fine if mag-isa ka na lang kumain?" Sabi ko naman kay Rezzy sabay ngiti, isabg ngiting pilit. Nakikita ko sa mukha ni Rezzy ang pagka-awa ngunit agad din iyong nawala. Ang ayaw na ayaw ko sa lahat ay iyong kinakaawaan ako, hindi iyon ang gusto kong makita. I believe that Renzo is not dead and he is definitely alive.

"No, you didn't have breakfast this morning, right? Kaya kailangan mong kumain kahit kaunti lang." Paliwanang niya. Wala na akong nagawa kundi umoo dahil alam kong kakaladkarin ako ni Rezzy palabas ng building kung hihindi pa ako sa kanya.

Napahawak ako sa tiyan ko, I'm sorry baby hindi na kita naaalagaan ng maayos these past days. But don't worry dahil kahit wala pa sa tabi natin ang daddy mo ay sisiguraduhin kung walang mangyayari sayo dyan sa tummy ko. Let's pray for your Dad's safety at para mabilis siyang makabalik sa atin baby, okay?

Hindi man lang ako nagkaroon ng pagkakataon na sabihin kay Renzo ang tungkol sa baby namin. Hindi kl man lang nasabi sa kanya na nagbunga na ang pagmamahalan naming dalawa. Hindi ko man lang narinig mula sa bibig niya na masaya siyang malaman na magkakaanak na kami. Bakit kasi nangyayari ito sa buhay namin? Bakit kailan nagsisimula na akong maging masaya muli? Bakit kung kailan bubuo na kami ng pamilya ni Renzo ay doon din siya biglang mawawala sa buhay ng magiging anak namin ?

Mabilis na lumipas muli ang dalawang araw, sa loob ng mga araw na iyon ay para akong isang patay na buhay. Ninalalakasan ko pa rin ang loob ko kahit kapiramdam ko ay nawawalan na ako ng pag-asa. The fear of losing Renzo and the loneliness of being alone is eating me. Nawawalan na ako ng lakas, hindi ko alam kung saan huhugot ng lakas. Gabi-gabi konh pinapanalanagin sa diyos na buhay si Renzo at walang nangyaring masama sa kanya.

And everytime I wake up in the morning I am hoping that this is just a nightmare and not the reality I need to face. Narinig ko ang pagkatok ng katulong, tinatawag na niya aki para sa agahan. Kumuha na rin kasi ang Mommy ko ng katulong sa bahay para makasama ko at parati ring nagpupunta ang Mommy para tignan-tignan din ako.

"Serena, hija.." Malumanay na tawag ni Mommy, pumasok na siya sa kwarto ko at naupo sa kama sa tabi ko.

"Mom.." Tawag niya naman rito, pinilit niyang ngumiti sa harap nito ngunit hindi niya magawa. Naupo rin siya sa kama at hinarap ang kanyang Mommy.

"Do you need anything anak? Hindi ka kumakain ng maayos sabi ng katulong. Anak you need energy, ano na lang ang magiging reaksyon ni Devon kung dumating siya at makikita ka niyang ganyan?" Ngumiti si Mommy.

"I need him Mom, we need him." And for the first time, tears streamed down my face. Sa loob ng limang araw na iyon ay ito ang unang pagkakataon na umiyak akk at sa harap pa ng aking ina. I need to keep my cool and calm aura pero hindi na ko na kayang magkunwari pa.

"I know hija, just have faith and believe in him. Paniwalaan mo lang ang kung ano ang nararamdaman mo. He'll live if you his wife believe in him." Nagyakapan kaming dalawa nj Mommy. Alam kong tama ang akinh Mommy kailangan ko lang maniwala na buhay si Renzo.

"Take care of yourself, darling. Excited na akong makita ang apo ko." Napatingin ako bigla kay Mommy at parang nabasa ang kung ano ang nasa utak niya. "I'm your Mom, Serena. I know you and I've been in that situation so you can't lie to me. I believe Devon doesn't know right?" Napatango ako sa tanong niya.

"Kaya mas kailangan mong alagaan ang sarili mo ngayon, a pregnant woman must be blooming hindi iyong nastre-stress." Tinapik niya ang braso ko. "Gusto mo bang makita ka ni Renzo ngayon na ganito ang estado? Ano na lang ang sasabihin niya mamaya kapag nakita ka niyang ganito?"

Biglang nanlaki ang mga mata ko ng marinig ang sinabi ng aking Mommy. Tama ba ang narinig ko?

"Mom what are you saying?"

"I said you will see him later. So you need to make sure your beautiful enough to make him drool." Nakangiti niyang saad. Napahawak ako sa aking bibig. Agad akong napatayo sa pagkakaupo at humarap muli sa aking ina.

"Where is he? I want to see him right now. Ano ba talagang nangyari sa kanya?" Sunod-sunod kong tanong sa aking ina.

"Don't ask anymore and get yourself ready. Kumain ka muna bago maghanda sa iyong sarili. Lets go downstairs first." Nauna ng bumaba ang Mommy ko at wala na akong nagawa kundi ang sumunod sa kanya. Pakiramdam ko bigla akong nabuhay ng malaman na nakita na si Renzo at hindi siya namatay sa plane crash.

Kumain ako ng maayos at naghanda ng sarili pagkikita ko kay Renzo. My Mom is right, I need to be beautiful so that Renzo will not worry about me. Kailangan kong ipakita sa kanya na naging malakas ako habang wala siya. I prepaid a simple white dress paired with a cute white sandal.

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin habang nakahawak sa maumbok na tiyan ko.

"We will surely see your Dad now, my baby at masasabi na rin nating nandyan ka sa tummy ko. I bet he will be very happy to see us. See tama tayong dalawa diba? I know your Dad will never leave us, patay na patay iyon sa akin."

Nang satisfied na ako sa ayos ng mukha at katawan ko ay lumabas na ako ng kwarto. Sinabihan na rin kasi ako ng Mom ko na may susundo sa aking kotse para ihatid ako sa company. Nandoon kasi ang helicopter na magdadala sa akin kay Renzo.

I'm very excited to see him. Gustong-gusto na ko na siyang makita at mayakap. Sobrang lakas ng tibok ng puso ko dahil ilang sandali na lang ay makikita na si Renzo. I was apart from him for just five days but it felt like years, my world truly stopped when I thought he was gone forever.

Hindi ko alam kung kaya ko bang mag-cope up sa buhay kung wala na si Renzo sa mundong ito. She will not know what to do, of course I will be strong for my son/daughter but I know that if Renzo is gone then my life will never be complete again. Noong mga panahon nga na wala akong maalala ay hindi pa rin siya nawala sa puso kk ngayon pa kaya.

Kay Renzo na umikot ang buong buhay ko, ni hindi nakuha ng iba ang puso ko. Siguro noong nawalan ako ng memorya ay nadivert ang atensyon ko kay Nate but I know that it was always Renzo in my heart. I will never ever forget how he touched me, how he made me feel like I'm his queen. I will never ever forget how he made me feel loved, and I will never ever forget his voice when he says he loves me.

It was always Renzo and there will never come a time that my love for him will change.

"Maam we are about to land." Bigla akong napalingon sa nagsalita. Hindi ko napansin na paparating na pala kami sa destinasyon kung nasaan si Renzo. Napatingin ako sa paligid at nagtaka kung bakit lupa at at puro punong kahoy lang ang nakikita ko. Nagland na ang helicopter at agaf naman na may sumalong sa amin.

Nagsalubong ang kilay ko ng mapansing si Rezzy ang sumalubong sa akin na nakangiti. Bakit nandito siya? At mas nauna talaga sa akin?

"S, don't ask because I will not answer you." agad niyang saad. Aba parang nabasa niya kung ano ang nasa utak ko. Nakasunod sa kanya ang ilang lalaki at pinasakay ako ng mga ito sa isang van. "You need to wear this and please wag mong tanggalin." Kinabit niya sa mga mata ko ang isang eye patch kaya naman ay natabunan ko ang kadiliman.

"Ano bang nangyayari rito? Bakit kailangan pa nito?" Tanong ko at tatanggalin ko dapat ang eye patch ngunit agad namang may pumigil sa aking mga kamay.

"Wag mong tanggalin S. Just relax and we will be the one to guide you." Rezzy giggled like a child. Wala na akong nagawa kundi sundin ang mga sinabi niya pero nagtataka talaga ako sa mga nangyayari ngayon. This is not what I'm expecting.

Pinakiramdaman ko ang mga tao sa paligid ko, wala man lang nagsalita ni isa sa kanila pati si Rezzy din hindi ako pinapansin. Nasaan ba sila? Ano bang gagawin sa akin at kailangang wala akong makita na kahit ano. Maya-maya lang ay naramdaman ko na ang paghinto ng van at pagbukas ng pintuan.

"Baba na tayo." Naramdaman ko ang paghawak ng kamay kung sini sa kamay ko, siguro isa sa mga lalaki kanina na ngayon ay umaalalay sa kanya. Medyo malayo ang nilakad namin based sa steps na binilang ko at napansin ko din na nakapasok na ako sa isang bahay since binibigyan ako ni Rezzy ng direksyon kung saan hahakbang.

Pinaupo ako ni Rezzy at tinanggal ang eye patch. Medyo nag-adjust ang paningin ko sa liwanag at ng maayos na ang aking paningin ay doon ko lang napagtanto na nakaupo siya kaharap ang sandamakmak na make up at salamin. Napalingon aki kay Rezzy at apat pang babaeng busy na busy sa paghahanda sa mga make up sa harapan niya.

"What the hell is happening here?" Tanong ko sa kanga habang nakataas ang kilay. Ngunit hindi na naman niya ako pinansin kaya naman ay pinigilan ko ang mga babaeng mag-aapply ng make up sa mukha ko. Sa ngayon ay tinanggal ng mga ito ang make up na nilagay ko kanina pati ang buhok ko ay pinakialamanan ng mga ito.

"Believe me S, you need this at kailangan matapos ito ng mabilis. Let the girls do their job or else I have to handcuff you." Sabi naman ni Rezzy na chill na chill na nakaupo sa sala sa kanan ko. Napabuntong hininga na lang ako at pinabyaan na lang ang mga ito, she knows Rezzy takes her word seriously at pupusasan talaga niya talaga aki paghihindi ako.

"Fine, lets have this your way." Iyan na lang ang nasabi ko.

Mabilis kumilos ang mga babaeng nag-make up sa akin kaya ilang minuto lamang ang lumipas ay tapos na ang make up ki pati ang buhok ki. Some of my hair was tied up but some of it were loose and stayed in my back.

"Can you please close your eyes and promise me to never open it. Mas maganda kasing wag ka ng lagyan ng eye patch para hindi mag smudge ang make up mo." Paliwanag uli ni Rezzy sa akin habang ako ay kulang na lang sumimangot.

"Fine." Sinara ko ang mga mata ko. Baka naman antukin ako nito? Ano ba kasing nabgyayari ngayon? Wala talaga akong clue kung ano itong trip ni Rezzy sa akin.

"Hey why are you stripping me?" Naramramdaman ko kasi ang pagtanggal ng dress ko kaya naman bubuksan na sana ang mga mata niya ng bigyan siya ng warning ni Rezzy.

"Don't worry S, puro girls lang kami dito at wag mong buksan iyang mga mata mo. Please cooperate." Hindi na ako nagsalita pa at hinyaan na lang uli ang mga ito, parang hubad na hubad na ako nito mabuti na lamang at hindi na tinggal ang strapless bra ko pati ang panty ko. Tatanggalin sana ang cute flat sandals niya ng pinigilan niya ang mga ito.

"I can't wear high heels, kung papalitan niyo ang suot ko ay iyong flat lang dapat." Paliwanag ko sa kanila at narinig ko na lang ang pag-singhap ni Rezzy.

"Oh my goodness. I'll be a tita na S?" Alam ko kung ano ang tinutukoy niya, siguro napansin na niya ang baby bump ko. Napangiti na lang ako ng niyakap niya ako ng mahigpit habang nakabra lang ako at panty, medyo awkward.

"Yes kaya shh ka lang, kayo pa lang ni Mommy ang nakakaalam." Sabi ko naman sa kanya habang tumatawa dahil hindi pa rin makapaniwala si Rezzy na magiging tita daw siya.

"Will this take long? Gusto ko ng makita si Renzo." Sabi ko habang pinapasuot nila ako ng kung anong dress o gown? "Wait, what is this? Am I wearing a gown?" Tanong niya rito.

"Wag buksan ang mga mata. Patience please malapit na po matapos." Sabi ni Rezzy habang sinasara ang zipper sa likuran niya. "I think I'm gonna cry, its fits you well S. Ano ba iyan para naman ako ang nagluwal sayo at umaarte akong nanay mo." Sabay tawa niya.

Maya-maya lamang ay inalalayan na niya ako palabas. Paulit-ulit niyang pinapaalala sa akin na wag buksan ang aking mga mata. Napansin kong nakasakay na naman kami muli sa isang van.

"Saan ba talaga tayo pupunta?" Tanong ko sa kanya.

"You'll see." Simple niyang sagot sa akin. Nababuntong hininga na lang ako, anong klaseng sagot iyon? "Don't open your eyes please, malapit na tayo."

Nawawalan na ako ng pasensya at kunti na lang ay ibubuka ko na talaga ang mga mata ki. Ayaw ko ng maghintay pa dahil mas importante sa aking makita si Renzo ngayon.

I was about to protest when I heard the door of the van opened. Inalalalayan nila akong makababa sa van at nararamdaman ko na medyo mahangin pero sarap sa pakiramdam. And their I heard the voice of Renzo.

"Open your eyes Baby."

Unti-unti kkng binuksan ang mga mata ko at hindi niya mapaniwalaan ang nakikita niya ngayon. There are so many people, the important i people in their life. I saw many familiar faces smiling towards me. At sa di kalayuan ay nakatingin sa akin si Renzo na parang hinihintay niya akkng lumapit sa kanya.

I noticed that everyone was dressed elegantly in color white and we are near in a cliff where I can see the sun that is about to set. Nasisinagan ng araw si Renzo ngayon, ang liwanag niya sa mga mata ko. Hindi ako makapaniwala sa mga nangyayari ngayon, napalingon ako ng magsalita sa tabi ko si Rezzy at inabot sa akin ang bouquet. Sa tabi niya ay isang pamilyar din sa kanyang babae na nakawhite dress din at nagmamando sa sa mga lalaking kasama niya kanina.

"Go to him." She mouthed and smiled.

"Baby, baby, baby... I'm coming home... To your tender sweet loving.."

Kinagat ko ang aking ibabang labi habang nakatingin kay Renzo na nagsimulang kumanta. Hindi ko kayang paniwalaan ang nasa harapan ko siya ngayon, ni hindi sumagi sa utak ko na mangyayari ito. Wala akong kaide-ideya sa lahat ng ito.

"You're my one and only woman... The world leaves a bitter taste in my mouth, girl.. You're the only one that I want"

Unti-unti akong naglakad sa mga rosas na nagsilbing daan papunta kay Renzo. Parang naging blurr ang lahat sa akin at si Renzo lang ang nakikita ng mga mata ko ngayon. I was really glad that his alive and kicking.

"I wanna be around... I wanna be around you girl... Baby, how I'd be grieving... If you wanted to leave me all alone now"

Gusto kong takbuhin ang distansya naming dalawa ngayon. Gusto ko na siyang yakapin ng mahigpit at halikan. I wanted to feel his presence because this feels like this is just a dream. A dream that is just too good to be true.

"By myself, I don't want nobody else... The world leaves a bitter taste in my mouth, girl?... You're the only one that I want..."

Unti-unti na ding lumapit sa akjn si Renzo habang patuloy pa rin siyang kumakanta. Nagkatitigan kami sa isa't-isa hanggang sa magkalapit na kamj. I couldn't suppress my feeling anymore kaya naman ay hinapit ko siya at niyakap ng mahigpit. Mabilis ko na pumulupot ang mga braso ko sa leeg niya, narinig ko ang pagtawa niya. Narinig ko din na natawa ang mga taong nakapaligid sa amin ngunit wala na akong pakialam.

"Mahal namiss mo ako ng sobra?" Mahina niyang sabi sa akin at niyakap na din ako ng mahigpit. Sunod sunod ng tumulo ang luha ko ngayong nayakap ko na si Renzo.

"Totoo nga nandito ka ngayon, God please don't let this be just a dream." Sabi ko habang nakasubsob ako sa dibdib niya. Hindi na rin talaga mapigil ang mga luha ko at wala na akong pakialam kung sirang-sira na ang make-up ko. Nilukob ako ng pamilyar na mabangong amoy ni Renzo at alam kong totoo nga ang lahat ng ito. "Akala ko namatay ka na talaga sa plane crushed, wag mo na ulitin ang prank na iyon dahil aatakihin ako sa puso dahil sayo."

"This is true Mahal." Hinarap niya ako at pinahid ko ang mga luha sa aking mukha at ngumiti. "I'm sorry, ayoko naman talaga lokohin ka but I didn't have any choice dahil alam ko magtatanong ka kung nasaan ako for 5 days. I can't blow my cover. And you know I can't definitely leave you behind." And after that he kissed my lips and it truly feels like she is home in his arms.

Narinig ko ang malakas na tumikhim ang Pare sa harapan namin na kinatawa naman ng mga tao sa paligid. Naghiwalay na kami at na natatawa na din.

Pumorma si Renzo at inilahad ang kamay niya para sa akin. Agad ko din naman inabot ang kamay ko sa kanya at sabay na kaming naglakad papunta sa aisle ng nakangiti. Napatingin ako sa harapan at nakita ko ang kanyang Mommy na nakangiti sa amin. And there I realized na lahat pala ng tao rito ay kasabwat ni Renzo sa plano niya. Napailing na lang ako.

We both said our vow for the second time. Ang pinagkaiba lang ay ang kasal namin ngayon ay totoo na at hindi lang isang palabas para sa mga pamilya namin at sa harap ng tao. Now they truly love and care for each other. Ngayon alam na namin kung paano halagahan ang isa't-isa na kahit sobrang tagal bago namin naunawaan iyon.

Our love may not be perfect and it started because of a wrong reason but in because of it we ended loving each other. We experienced many challenges in our relationship to go this far and I know that ours will be a lot ahead of them in time. Ngunit alam kk na sa oras na ito ay handa na akong harapan ang mga nakaatang sa akin kasama si Renzo at ang magiging baby namin, with our family.

"Are you ready to have a forever with me?" Tanong niya sa akin habang nakangiti.

Hihindi pa ba ako? Aba oo na agad ako. Napatingin ako sa aking singsing at nagkunwaring nag-iisip bago muling humarap kay Renzo.

"There is no forever." Sambit ko naman sa kanha. Ngumiti lang si Renzo at confident na sumagot sa akin.

"Well Love, I know that my love for you don't have an expiration date so I can definitely say that I can and will have forever with you." He said and winked at me. She heard the audiences giggled and laughed.

"Okay, I'll make sure you'll never change your mind about that." Siguradong-sigurado kong sagot sa kanya. Lumapit ako at bumulong. "Nga pala my King, Wmwe're having a baby.."

Tinignan ko ang nakaestatwa niyang anyo na nakatingin sa akin na parabg hindi siya makapaniwala. Tinampal ko siya at parang doon lang siya nagising. He kissed me again in a passionate way that made me feel that he really loves me.

"Thank you Mahal ko. You and our baby is a blessing to me by God." He sincerely said that made my heart flatter even more. Kinuha niya ang mic at sinigaw na magkakababy na kami na kinatuwa naman ng pamilya namin at ng mga bisita.

"So lets start our forever?" He asked and I answered him with a kiss that is definitely a yes.