Chapter 40: Season 1 Ending

A few days ago

Hindi mapakali si Jane habang naghihintay na makitang umalis ang nakaparadang kotse ni Rodrigo sa tapat ng mansyon. Panay ang lakad niya sa loob ng kaniyang silid. Ilang sandali pa ang kaniyang hinintay bago siya naglakad palabas ng kwarto upang tingnan kung nakaalis na ba ang asawa. Tumigil siya noong nasa tapat na siya ng silid nito. Bahagyang inilapat ni Jane ang kaniyang tainga sa pinto at pinakiramdaman ang asawa. Noong wala siyang narinig ay pumasok siya roon at hinanap ito. Wala na ang binata.

Napangiti si Jane. Nagmamadali siyang lumabas ulit at bumaba sa hagdan. Hindi na nga niya nakita pa ang sasakyan ni Rodrigo kaya hinanap na niya si Clarixto, ang tiyuhin ni Rodrigo. Nakita niya ito sa study room ni Rodrigo.

“Sir Navarro,” tawag ni Jane sa matanda.

Napatigil naman si Clarixto sa pag-aayos ng gamit at tumingin kay Jane. “Oh, Jane. Do you need something?”

Isinara ni Jane ang pinto ng kwarto at naglakad palapit sa matanda. “Ahm. Sir–”

“Uncle.”

Alanganing ngumiti si Jane kay Clarixto. “U-Uncle.” Tumihim siya. “Gusto po sanang marinig kung paano niyo ako matutulungan.”

Nangunot ang noo ni Clarixto. Binitawan niya ang bag at tiningnan ang dalaga. “Matutulungan saan?”

Napalunok si Jane. Wala na siyang pagpipilian pa. Kung kailangan niya ng tulong ni Clarixto ay tatanggapin niya ito para lang makatakas sa kaniyang asawa. Deretsong tiningnan ni Jane si Clarixto sa mga mata.

“Tulungan niyo po akong makatakas kay Rodrigo.”

Huminga nang malalim si Clarixto. “Are you sure?”

Tumango si Jane. Determinado na siyang makaalis. “Opo. Hindi ko na kayang magtagal pa sa bahay na ito. Hindi ako dapat narito.”

“Okay. What do I get in return?”

Natigilan si Jane. Nakita niyang umarko ang labi ni Clarixto kaya bigla siyang kinabahan. Napaatras siya nang kaunti. “A-Ano po ang ibig mong sabihin?”

Napansin naman ni Clarixto ang takot sa ekspresyon ng dalaga. Bigla siyang natawa noong maisip niya ang posibleng iniisip nito. “Kalma, hija. What I mean, kung tutulungan kitang makaalis dito. Maipapangako mo bang hindi ka na ulit makikita ng pamangkin ko?”

Mabilis na tumango si Jane. “Opo! Ipinapangako ko!”

Napangisi si Clarixto. “Good. Then let’s plan it.”

Present time.

“Yes. That’s a great idea,” nakangiting tugon ni Rodrigo. Panay ang tingin niya cabin kung saan pumasok si Jane. Ilang minuto na kasi ang nakalipas pero hindi pa rin ito umaalis.

“If you will allow us for this new building, Gov. You won’t regret it,” puno ng kompyansang sabi ng kausap nitong negosyante.

Uminom sa alak na hawak niya si Clarixto at tinitigan ang pamangkin. Halata na sa mukha nito na hindi ito mapakali. Tiningnan ni Clarixto ang isa niyang tauhan na nakatayo sa gilid ng yate at naghihintay ng kaniyang senyas. Tinanungan niya ito at agad naman itong naglakad papunta sa cabin.

“Is there any problem, Rod?” tanong ni Clarixto.

Tiningnan ni Rodrigo si Clarixto. “Nothing. But Jane is not coming.”

“Ano ka ba? Nasa banyo lang asawa mo. It’s not like she can run from here,” biro ni Clarixto. Nagtawanan naman ang mga kaharap nilang lalake.

“Mukhang mahal na mahal ni Gov ang asawa niya.”

“Hindi ko siya masisisi. Kung ako rin naman may gano’n kagandang asawa. Talagang mababaliw ako sa kaniya,” pabirong sabi rin ni Nick.

Nangunot ang noo ni Rodrigo. “What do you mean?” seryosong tanong niya. Hindi niya gusto ang tabas ng dila ng binatang ito.

“Well, you know it.”

Tiningnan nang masama ni Rodrigo si Nick. Naikuyom na lamang niya ang kaniyang mga kamao at kinalma ang sarili. Hindi siya pwedeng magwala sa sarili niyang party.

“I think I should check her.”

“Rodrigo. She’s just in the comfort room. Alam mo naman ang mga babae,” pigil ni Clarixto sa pamangkin. Hinawakan niya pa ang braso nito.

“Baka kung ano na ang nangyari sa kaniya.”

“Ano ka ba? Palabas na ‘yon.”

Umiling si Rodrigo. Tinanggal niya ang kamay ng tiyuhin at naglakad na papunta sa cabin. Nakasalubong pa niya ang auntie niya na papunta sa uncle niya. Ngunit hindi pa man siya nakakalapit sa cabin ay bigla na lamang may sumabog na malakas mula roon. Sa sobrang bilis ng pangyayari ay hindi na nalaman ni Rodrigo. Natumba siya at biglang nawalan ng malay.

Nagising si Rodrigo na masakit ang buong katawan. Agad siyang napaupo habang naghahabol ng hininga. Nakita niyang nasa daungan na siya at nakahiga sa may strecher. Nakita niya ang mga bisita niyang dumadaing sa sakit at nakahiga rin. Nagkalat ang mga media at mga ambulansya. Mayroong mga life boat at jetski sa dagat na may mga sakay na rescuer.

“Rodrigo! You’re awake!” nag-aalalang sabi ni Clarixto. Tiningnan siya ni Rodrigo.

“Where’s my wife?” tanong ni Rodrigo. Nagpalinga-linga siya sa paligid pero hindi niya makita si Jane. Bumaba na siya sa hinihigaan niya.

“Where are you going?”

“My wife! Where is Jane?!” sigaw na ni Rodrigo. Bigla kasi siyang nakaramdam ng kaba dahil hindi niya makita ang asawa.

“Rod–”

“Uncle? Where is she?”

“I’m sorry. Isa siya sa mga pinaghahanap pa ngayon. Hindi pa rin siya nakikita.”

“What?!” gulat na tanong ni Rodrigo at umiling-iling. “Where’s their captain? Call him!”

“Rod. Mahiga ka mun–”

“I said call him! I want to see my wife now! Hanapin niyo si Jane!”

Napabuntonghininga si Clarixto at tumango. “Okay. I will talk to them. Magpahinga ka muna. Dadalhin ka na rin sa ospital.”

“No! Hindi ako aalis dito. Kailangan kong makita si Jane.”

Sa unang pagkakataon ay nakaramdam nang matinding takot si Rodrigo. Hindi niya maipaliwanag ang nararamdaman niyang takot at pag-aalala. Natataranta siya dahil hindi niya makita ang asawa. Hindi niya ata kakayanin kung hindi niya ito makita.

Ngunit lumipas ang isang gabi ay hindi pa rin nakita ang katawan ni Jane.

“What? Hindi pa rin siya nakikita?” tanong ni Rodrigo sa pinuno ng mga rescuer. “Are you doing your job? Walang titigl hanggat hindi nakikita ang asawa ko!”

“Rod. Please relax,” naluluhang sabi ni Cathy.

“No, Auntie,” ani Rod. Nanlilisik ang mga mata na tiningnan niya ang lalakeng kausap. “Find her. Wala akong pakealam kung hindi na kayo umalis sa dagat na ‘yan. I will pay you millions just find my wife, alive! Or else I will kill you all!” banta ni Rodrigo.

Alanganing tumango naman ang rescuer. “Masusunod, Gov.”

“Rod.” Hinagod ni Cathy ang likod ng pamangkin. Hindi niya maiwasang mahabang sa sitwasyon nito. Mula pa kagabi ay hindi ito umaalis sa daungan at naghihintay kay Jane. “We will see her. Don’t worry.”

Umiling-iling si Rod. “I-I need to see her, Auntie. I-I don’t know… Hindi ko kaya,” naluluhang sabi ni Rodrigo. Naupo siya sa kama at sinapo ang mukha. Naramdaman niyang nag-init ang kaniyang mga mata.

“Don’t worry.”

Huminga nang malalim si Rodrigo at tumango. Where are you, Jane? Please come back.

Lumipas ang isang araw. Hanggang sa inabot na ng isang linggo. Hindi pa rin nawalan ng pag-asa si Rodrigo. Ngunit kahit na ano ang gawin niya. Kahit siya na mismo ang nagpunta at hinanap ang asawa ay wala. Bigo siyang makita kahit ang bangkay manlang ng kaniyang asawa.

Umiiyak na umiiling si Rodrigo habang nakatingin sa dagat. “T-This is not true. You are lying!”

“Sorry, Gov. Magdadalawang linggo na po tayong naghahanap kay Ma’am pero wala pa rin. Kahit sa mga karatig na isla ay tiningnan na namin pero wala pa rin ho. Walang napabalitang may nakita sila kahit bangka–”

Biglang kinuwelyuhan ni Rodrigo ang rescuer. Agad na humawak sa kaniyang braso si Clarixto.

“Are you saying she’s dead?!”

“Rodrigo, relax!”

“No! Hindi siya patay! Hindi patay si Jane! Find her!” galit na galit na sigaw ni Rodrigo at marahas na binitawan ang lalake. Natumba ito at agad na naghabol ng paghinga.

“Rodrigo. You need to listen to them. Kailangan mo nang tanggapin.”

“No!” Humagulhol si Rodrigo. Sinapo niya ang kaniyang dibdib dahil hindi niya makayanan ang kirot na kaniyang nararamdaman. Alam naman niya ang ibig iparating ng lahat. Wala na si Jane. Pero hindi niya ito tatanggapin hanggat hindi niya nakikita ang bangkay nito.

You’re not dead, Jane. You will come back to me!