Chapter 31 - R18+

Mabigat ang ulo ko noong magising ako ulit. Nakahiga pa rin ako sa kamang magulo na ang kobre kama. Halos wala na ring nakatakip sa akin kaya nanginginig ang katawan ko sa lamig noong kinuha ko ang kumot. Pinagpapawisan ako nang matindi pero lamig na lamig ang katawan ko. Wala na si Rodrigo sa kwarto at ako na lamang ang nakahiga.

Napatitig ako sa kisame at pilit na inalala ang mga nangyari kahapon. Sa sobrang pagod na nararamdaman ko ay pakiramdam ko nagbuhat ako nang mabigat na bagay. Napahawak ako sa aking tiyan noong bigla iyong kumulo. Nagugutom ako. Tumagilid ako at pilit na pinaglabanan ang nararamdaman kong gutom. Wala kasi akong nakitang pagkain at ayaw ko namang bumaba. Natatakot ako sa mga kasama ko rito. Pero ilang sandali pa ay naramdaman ko na ring nanuyo ang lalamunan ko. Hindi ko na kinaya kaya pinilit ko nang tumayo at hinanap ang suot ko kagabi. Tanging ang long sleeve na lamang ni Rodrigo ang nakita ko kaya iyon ang sinuot ko.

“Aray…” mahinang daing ko. Halos hindi ako makatayo nang maayos dahil parang biglang naging malambot ang mga tuhod ko. Idagdag pang makirot ang pwerta at pwet-an ko. Ano kaya ang ginawa niya sa akin kagabi? Wala akong maala maliban sa itinali niya ako at mayroong bagay na nakakokoryenteng dumikit sa balat ko. Bukod doon ay hindi ko na maalala ang sunod na mga nangyari. Para akong uminom nang napaka raming alak at mabigat pa ang ulo ko. Halos hindi ko na nga maramdaman ang mga paa ko habang naglalakad ako. Ang gusto ko na lang ay pumunta sa kusina at maghanap ng makakain.

Tahimik ang buong pasilyo noong makalabas ako. Hindi ko alam kung bakit hindi manlang ako kinakabahan habang naglalakad ako. Hindi ko rin pinansin ang mga nakasasalubong kong mga tauhan ni Rodrigo habang pababa ako ng hagdan. Hindi rin naman nila ako tinitingnan kaya minabuti ko na lamang na h’wag silang pansinin.

Pagkarating ko sa kusina ay agad kong nilapitan ang malaking refrigirator na nakita ko roon. Lalong kumalam ang tiyan ko noong makita ko ang mga pagkain na naroon. Kinuha ko ang juice na nakalagay sa lata at ininom iyon. Pagkatapos ay kinuha ko rin ang isang mansanas. May nakita akong cake roon sa loob kaya kinuha ko rin at dinala sa lamesa na nasa kusina.

Huminga muna ako nang malalim bago tahimik na kumain. Para akong hindi kumain ng isang taon dahil sa bilis kong kumain. Maging ako ay nagulat noong maubos ko ang cake na halos isang maliit na plato ang laki. Nabitin pa ako sa juice kaya kumuha ako ng isa at uminom. Sinabay ko ang pagkain niyon sa mansanas na nakuha ko kanina sa ref.

Tumigil na ako sa pagkain noong hinihingal na ako kabusugan. Pagod na pagod na sumandig muna ako sa upuan at pinahinga ang sarili.

Bakit kaya parang wala si nanay? Iyong katulong ni Rodrigo. Hindi ko siya nakita noong papunta ako rito sa kusina. Wala rin akong nakitang mga katulong dito. Halos lahat ay ang mga tauhan lang ni Rodrigo.

Sinapo ko ang aking noo. Maiinit ang pakiramdam ko. Parang magkakasakit pa ata ako. Ano kaya ang ginawa niya sa akin kagabi?

“T-Tulong…”

Natigilan ako noong may marinig akong mahinang boses. Napakahina lang niyon pero malinaw kong narinig ang sinabi nito. Ako lang naman mag-isa sa kusina. Tumayo na ako at iniligpit ang mga kinainan ko. Inilagay ko iyon sa may lababo at itinapon sa basurahan ang lata. Babalik na sana ulit ako papunta sa kwarto noong madaanan ko ang papunta sa basement ni Rodrigo.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan noong makita ko ang pinto papunta roon. Naikuyom ko ang aking mga palad noong muli kong maalala ang ginawa niya sa mga kaibigan ko. Habang-buhay ko siyang isusumpa dahil sa ginawa niya kay Lana!

Muli akong naglakad.

“H-H’wag! P-Parang-awa niyo na!”

Napatigil ako sa paghakbang noong marinig ko na ang sigaw ng isang babae. Dahan-dahan kong nilingon ang pinto ng basement. Nakaawang iyon ng kaunti kaya nakikita ko pa ang madilim na loob. Sino kaya iyon?

“T-Tulong!”

Binundol na ako ng kaba. Sigurado akong nanggagaling iyon sa ibaba! Naglakad ako papunta roon at binuksan ang pinto. Bumaba ako sa hagdan at tinahak ang pasilyo. Bigla kong nakalimutan ang sakit ng katawan ko dahil sa pag-aalala sa boses na narinig ko. Napatigil ako noong makita ko na ang isang silid kung saan nanggagaling ang boses. Nasapo ko ang aking bibig noong makita ko ang isang babae na nakatali kagaya kay Lawrence noon. Wala na itong saplot at halos maligo na sa sariling dugo. Halos hindi ko na nga makilala ang kaniyang mukha dahil nangingitim ang kaniyang mga mata at putok ang labi.

Diyos ko! Ano ang ginawa nila?!

“S-Sir, please!” pagmamakaawa ng dalaga.

Napalunok ako noong mapansin ko si Rodrigo na nakatayo pala sa gilid nito. Mayroon itong hawak na maliit na baril. Ang ilang mga tauhan nito ay nasa likuran ng dalaga at may hawak ding baril.

“Sorry. Pero kailangan kong bigyan ng leksyon ang tatay mo. Hindi ba sabi niyo kahit na ano ang gawin namin ay hindi kayo aalis sa lugar na iyon? Siguro kapag wala ka na ay makinig na sila. Don’t worry. Makatatanggap nang maraming pera ang mga magulang mo.”

Pumalahaw ang dalaga. “Parang-awa mo na, Gov!” nahihirapan nitong sabi. “A-Aalis na kami. P-Pipilitin ko ang mga kabaranggay ko. H-H’wag mo lang po akong patayin!”

“It’s too late,” ani Rodrigo at itinutok ang baril sa ulo ng dalaga.

“Rodrigo!” sigaw ko at nagmamadaling lumapit dito. Gulat na lumingon sa akin si Rodrigo pero agad din itong nakabawi. Hinawakan ko ang braso niya at umiiyak na tiningnan siya. “H-H’wag, please! H’wag mong gawin ‘to!” pakiusap ko. Nilapitan ko ang babae at tiningnan sa mukha. Lalo akong nahabang sa kaniyang hitsura dahil kitang-kita ko ang paghihirap sa kaniyang mukha.

“T-Tulungan mo ako–”

“Ano’ng ginagawa mo rito, Jane?” tanong ni Rodrigo. Hinawakan niya ako sa braso at pinatayo. Umiiyak na umiling-iling ako.

“H-H’wag mong gawin ‘to, please! H’wag mo siyang patayin!” pakiusap ko kay Rodrigo. Hindi ko kilala ang babae ngunit hindi ko kaya na makita itong patayin ni Rodrigo. Hindi kaya ng puso ko!

Mariing tinitigan ako ni Rodrigo. Binitawan niya ako at pinaharap sa dalaga. Napaiyak ako noong muli ko itong makita.

Bakit nila ito ginagawa? Hindi ba sila na aawa rito? Mga halang ang kaluluwa!

Sandali akong natigilan noong ipinulupot ni Rodrigo ang kaniyang braso sa baywang ko. Isinandig niya ako sa katawan niya.

“Look, Jane. Watch how I stop someone who’s trying to get in my way,” bulong ni Rodrigo sa akin. “Watch… and learn.”

Napaka bilis ng pangyayari. Hindi manlang ako nakagalaw o nakapagsalita noong biglang itinaas ni Rodrigo ang isa niyang kamay at itinutok sa ulo ng dalaga ang baril. Napaigtad na lamang ako sa gulat noong umalingawngaw ang malakas na putok ng baril. Napapikit pa ako noong maramdaman kong may tumalsik na mainit na likido sa pisngi ko. Noong muli akong dumilat ay napasigaw na lamang ako sa sobrang takot noong makita ko ang dalagang nagmamakaawa lang sa akin kanina.

Nakalaylay na ang ulo nito at mayroon nang tumutulong dugo mula sa butas sa kaniyang noo. Napigil ko ang aking paghinga at hindi agad nakagalaw.

“Did you see it? Ganyan ang mangyayari, Jane kapag hindi ka sumunod sa akin. Sa ‘yo at sa mga taong malapit sa ‘yo.”

Naiawang ko ang aking bibig. Hindi ko alam paano ako nakawala kay Rodrigo pero itinulak ko siya. Nanlalaki lang ang mga matang tiningnan ko siya at ang bangkay ng dalagang kausap ko lang kanina. Sa isang iglap ay nag-iba ang tingin ko kay Rodrigo. Nagmukha siyang demonyo sa paningin ko na totoo naman dahil siya ay isang demonyo!

Tumakbo ako sa gilid ng kwarto at sumuka nang sumuka. Halos lahat ata nang kinain ko kanina ay isinuka ko dahil sa matinding emosyon na nararamdaman ko. Hindi maiwasang bumaliktad ng sikmura ko dahil sa nasaksihan ko. Sunod-sunod na tumulo ang mga luha ko habang umiiling-iling. Noong muli akong makabawi ay nagmamadahil tumakbo ako palabas ng silid habang patuloy pa rin sa pag-iyak. Diyos ko! HIndi ko na kayang magtagal pa rito! Mga demonyo sila! Isa siyang demonyo! Napahagulhol ako. Hindi ko alam kung ano ang ginawa ng dalaga para gawin iyon ni Rodrigo. Pero kahit na ano pa man ang dahilan ay maling pinatay niya ito! Napaka sama niya! Isinusumpa ko siya!

“Ahh!”

“Jane!”

Napatigila ko sa pagtakbo noong may nabunggo ako. Nanginginig ang katawan na napaatras ako agad at tiningnan kung sino ito. Si Bruno. Hinawakan niya ako sa magkabilang braso.

“Jane? Ano ang nangyari sa ‘yo? Saan ka galing?” tanong niya.

Ibinuka ko ang aking bibig pero walang boses na lumalabas sa akin. Bagkus ay lalo akong napaiyak dahil sa matinding takot na nararamdaman ko. May pinatay si Rodrigo! Pinatay niya ang inosenteng babaeng iyon! Pinahirapan niya pa! Isa siyang demonyo!

“Jane?” tawag ni Bruno.

Bigla akong kumapit sa damit ni Bruno. “I-Ilayo mo ako rito. Please! Hindi ko na kayang tumigil dito! Parang-awa mo na! Ilayo mo ako sa kaniya!” pakiusap ko.

“Ano ba ang nangyari sa ‘yo?”

“Please! Ilayo mo ako rito! Hindi ko na kaya!”

“Jane.”

Napigil ko ang aking paghinga noong marinig ko ang maawtoridad na boses mula sa aking likuran. Agad na nagtayuan ang mga balahibo at mahigpit na kumapit kay Bruno.

“P=Please… I-Ilayo mo– Ahh!”

Bigla akong hinatak ni Rodrigo sa braso palayo kay Bruno. “Kailangan ka sa baba,” anito.

Nagkumawala ako sa pagkakahawak ni Rodrigo pero mahigpit niya akong hinawakan. Napahagulhol na ako dahil pakiramdam ko ay wala na naman akong takas. Diyos ko! Hindi ko na kayang makasama pa ang demonyong ito!

“Bitawan mo ako! Hayop ka! Mamamatay tao ka!” sigaw ko.

“Ano pa ang hinihintay mo?” tanong ulit ni Rodrigo imbes na pansinin ako.

“Sige po, Gov.”

Napatingin ako kay Bruno. Nakita ko siyang tumungo kay Rodrigo at naglakad na papunta sa basement. Nataranta ako bigla at akmang susunod sa kaniya pero hinawakan na ni Rodrigo ang magkabilang braso ko. Napahiyaw pa ako sa sakit dahil halos bumaon na kaniyang mga daliri sa balat ko.

“Ano sa tingin mo ang gagawin mo, Jane? Wala kang kakampi rito kahit na sino pa ang kausapin mo. Akin ka lang! Silang lahat!” galit na sabi ni Rodrigo.

Napahagulhol ako lalo dahil sa katotohanang wala nga akong magagawa kundi ang sumunod sa kaniya. Kahit siguro ano ang gawin ko ay wala na akong magagawa talaga. Mas masahol pa sa demonyo ang taong nasa harapan ko ngayon.

“Now go back to our room. May pupunta sa ‘yo maya-maya lang. May pupuntahan tayo at kailangan maayos ka.”

Hindi ako agad nakasagot sa sinabi niya. Binitawan na niya ako at hinayaang tumayo. “S-Saan?”

“You will marry me.”