Chapter 25

“Oh, fuck!” ungol ni Rodrigo kasabay ng pagdiin ng balakang niya sa gitna ko. Hinihingal na dumagan siya sa akin at umunan sa dibdib ko. Naghabol din ako ng paghinga at napatulala sa kisame.

Hindi ako makapaniwala sa mga nangyari kanina. Napalunok ako at mariing pinikit ang gma mata. Hindi agad umalis si Rodrigo sa ibabaw ko kaya tiniis ko ang bigat niya habang mahigpit pa ring nakahawak sa kobre kama.

Tumugon ako sa kaniya. Sa mga halik niya. Sa mga haplos niya. Sa mga galaw niya. Hinayaan ko siya at malugod iyong tinanggap kanina. Para akong sinasampal ngayon ng katotohanan. Paano ko iyon nagawa? Bakit ko siya hinayaan? Oo. Wala akong magagawa kundi ang sumunod sa kaniya dahil ayaw kong masaktan ulit. Pero nakita niya kung gaano ko iyon nagustuhan.

Gumalaw si Rodrigo kaya agad akong napatingin sa gilid ko. Naramdaman kong umangat siya nang kaunti pero hindi umalis sa ibabaw ko. Napakislot ako noong hinaplos niya ang noo ko gamit ng isang daliri.

“You are good at this, Jane. Gusto kong makita na ganoon ka palagi.”

Nanlalaki ang mga matang tiningnan ko siya. Ngumisi si Rod noong magtama ang mga mata namin. Gusto ko siyang murahin. Gusto kong magalit sa kaniya pero pinigilan ko ang sarili ko. Pagod na ako. Pagod na pagod na.

“Why? Nagustuhan mo naman, ‘di ba? It was good. No. It feels like heaven…”

Nagsalubong ang mga kilay ko. “Hindi ko gusto ito, Rodrigo. Kahit na kailan ay hindi ko ‘to magugustuhan!” galit na sabi ko.

Humalakhak si Rodrigo at bahagya pang napatungo. “Really? Eh bakit ang lakas ng ungol mo kanina? Bakit…” Inilapit niya ang kaniyang bibig sa may tainga ko. “... basang-basa ka kanina?”

Sunod-sunod na tumulo ang mga luha ko. “N-Napaka sama mo, Rodrigo… Ikaw ang pinaka masamang tao na nakilala ko!”

Muling tumawa si Rodrigo at umalis na sa ibabaw ko. “Say all you want, Jane. Pero hindi mo maitatanggi na nagustuhan mo ang ginawa natin. I can feel it. Don’t worry, gano’n din naman ako sa ‘yo. Sa ‘yo lang ako nakaramdam ng ganito,” aniya at kinuha ang towel niya kanina saka naglakad muli papunta sa banyo.

Huminga ako nang malalim at tumagilid. Wala akong nagawa kundi ang umiyak. Gusto kong magalit sa sarili ko dahil sa ginawa ko kanina. Nakadidiri ako! Diyos ko! Kailangan ko nang makaalis dito dahil baka pati ako ay maging baliw na.

Ilang sandali ako sa gano’ng posisyon bago ko magawang kumilos. Sakto rin na lumabas na si Rodrigo na bihis na ulit. Gano’n pa rin ang suot niya. Hindi na nakapagtataka dahil pare-parehas naman ang istilo ng mga damit niya. Nag-iwas ako ng tingin at kinuha na lamang ang damit ko. Amoy na amoy ko ang pabango niya mula sa pwesto ko kahit nasa may kama siya at may tinitingnan sa cabinet. Noong makabihis ako ay tumayo lang ako sa may terrace at tiningnan siya. Muling lumakas ang pagkabog ng dibdib ko habang iniisip kung paano ako magpapaalam sa kaniya. Pero kailangan kong makita ang mga kaibigan ko.

“R-Rod,” mahinang tawag ko sa kaniya. Hindi gumalaw si Rodrigo at nanatiling nakatalikod sa akin. Pinagsaklob ko ang mga palad ko at malakas na hinaplos-haplos ang likod ng palad ko gamit ang hinlalaki ko. “G-Gusto ko sanang bisitahin sila Lana,” lakas-loob na sabi ko.

Biglang tumigil sa pagkilos si Rod at unti-unting pinihit ang ulo sa akin. “Ano?”

Napatungo ako. “G-Gusto kong bisitahin ang mga kaibigan ko sa ospital.”

“Kaya ba nagpakantot ka sa akin kanina dahil may kailangan ka pala?”

Nanlaki ang mga mata ko at agad akong nakaramdam ng hiya dahil sa sinabi niya. Hindi iyon ang pakay ko. Pinilit niya lang ako kanina! Mas bumilis ang paghaplos ng hinlalaki ko sa palad ko. Kahit na ramdam ko na ang init niyon ay hindi ko ito tinigilan dahil sa pagpipigil kong sumagot sa kaniya.

“P-Please… G-Gusto kong makita ang mga kaibigan ko, Rodrigo.”

Narinig ko ang mga yabag ni Rodrigo kaya muli akong nag-angat ng ulo. Walang emosyon siyang nakatitig sa akin habang papalapit kaya muli akong napatungo. Tumigil siya noong nasa harapan ko na siya at hinawakan ang baba ko saka marahan iyong inangat paharap sa kaniya.

“What do I get kung pagbibigyan kita?”

Nangunot ang noo ko. “A-Ano ang ibig mong sabihin?”

Umarko ang gilid ng kaniyang labi. Napalunok ako dahil hindi maganda ang pakiramdam ko roon. “Ano ang kapalit?”

“Rod… wala sa akin,” naluluhang sabi ko. “Hindi mo ako pwedeng ikulong lang dito. May sarili akong buhay, Rodrigo. Hindi ko basta-basta matatalikuran ang buhay ko!”

Binitawan ni Rod ang baba ko at namulsa. “You know what I mean, Jane,” makahulugang sabi niya at ibinaba ang tingin sa katawan ko.

Agad na nanindig ang balahibo ko noong maunawaan ko ang ibig niyang sabihin. “Parang hindi mo nakukuha ang gusto mo kahit na wala tayong usapan? Nakukuha mo lagi ang gusto mo, Rodrigo.”

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin, Jane. Gusto ko ulit makita kita kagaya nang kanina.”

Napanganga ako. “H-Hindi ko ginusto ‘yon!” protesta ko.

Umarko ang kilay niya. “Then, hindi ka aalis dito.” Tumalikod na siya sa akin.

Bigla akong nataranta noong maglakad na siya papunta sa pinto. Napabuga ako ng hangin. Kapag hindi ko siya pinagbigyan ay hindi na ako makakaalis. Napaluha na ako pero agad ko iyong pinunasan. Mabilis akong naglakad at pinigilan si Rodrigo na lumabas ng kwarto. Hinawakan ko ang braso niya.

“Sandali!” aniko. Tumigil si Rodrigo at tiningnan ako. Binitawan ko agad ang kamay niya noong tiningnan niya iyon. “S-Sige. Papayag na ako,” pikit-matang sabi ko. “G-Gagawin ko ang gusto mo.”

Ilang sandali akong tinitigan ni Rodrigo na para bang sinusuri kung seryoso ba ako sa sinasabi ko. Pinilit kong hindi alisin ang mga tingin ko sa kaniya at nagdasal na payagan niya akong umalis. Wala na akong pakealam sa sarili ko. Kailangan kong makita ang mga kaibigan ko. Kailangan kong masiguro na maayos na ang lagay nila dahil mababaliw na ako sa kwartong ito. Sa bawat oras na lumipas ay patuloy akong kinakain ng konsensya ko. Hindi ko ata makakayanan kung lilipas pa ang isang araw na hindi ko sila nakikita.

“Sure. Maghanda ka na at pupuntahan ka ng isa kong tauhan. Sasamahan ka niya sa kahit na saang lugar ka pumunta, Jane. Babalik ka rito bago mag-ala sais,” nakangising sabi niya. “And be ready that time.”

Napatungo ako at wala sa sariling tumango. Pikit-matang tatanggapin ko ang kagustuhan niya. Kung kapalit naman iyon ay sandali kong kalayaan. Hindi ko alam kung hanggang kailan ako magiging ganito pero magtitiis ako. Magtitiis ako hanggat kaya ko.