Epiologue

~DALAWANG TAON MAMAYA~

**ANNABELLE**

Ito ay sa loob ng isang taon dahil nakuha namin ang lahat ng husay. Ang kaso lingered para sa halos dalawang buwan. Ava ay isang superstar na may isang pulutong ng impluwensiya, kami ay nagkaroon ng isang pag-amin ngunit ang kanyang mga abogado stepped sa upang bale-walain ang mga ito. Sa tulong ng ang inspector, pulis na natagpuan ng sapat na katibayan upang ipadala sa kanya ang layo para sa isang talagang mahabang panahon. Matapos na, ako ay magpahinga panatag, maaari ko mas mahusay na pagtulog sa gabi. Bilang para sa kanyang mga anak, Fallon at nakita ko ang isang mahusay na tahanan para sa na matamis na sanggol pati na ang kanyang ama ay patay na at ang kanyang ina ay hindi magkasya upang taasan ang isang bata, kailanman.

Pagkatapos ng aking malapit sa kamatayan karanasan, ako ay nagkaroon ng isang pulutong ngunit ang huling tila na malampasan ang mga ito ang lahat, nakita ko ang buhay sa isang bagong liwanag. Ito ay palaging na paraan ngunit ang aking mga mata ay bukas sa mga ito ngayon. Buhay ay fucking maikling. Para sa pinakamahabang oras, ako kumilos tulad ng ako ay nagkaroon ng lahat ng oras sa mundo. Ang maaari kong gawin bilang ko nalulugod dahil sa hinaharap, ang mga pagkakamali ay madaling maaaring rectified. Ako ay hindi maaaring maging mas mali.

Mula sa kolehiyo, sa paghahanap ng trabaho, pagiging isang glorified tawag batang babae, pagkuha ng aking sariling mga gusali, pagkuha ng agawin ang hindi mabilang na beses pababa sa sandaling ito, ang mga ito ang lahat ng pag-iisip sa akin na kailangan ko upang mabuhay sa mga sandali. Buhay ay masyadong maikli upang panatilihin ang mga grudges, masyadong maikli upang makatulog sa hindi pag-alam kung paano ang iyong mga mahal sa buhay ay ginagawa, hindi mo maaaring sabihin kapag ang iyong buhay ay dulo. Walang isa ay ibinigay na benepisyo at mas gusto ko ito na paraan. Hindi kami makakuha ng isang tunay kaya kailangan namin upang masiyahan sa aming mga buhay hanggang sa sagad, gumawa ng mga pagkakamali, at subukan upang ayusin ang mga ito, gumawa ng higit pa, matuto mula sa mga pagkakamali, iyon ay kung ano ang tumutukoy sa amin. Hindi ang mga pagkakamali, ngunit ang mga kakayahan upang ilipat sa at matuto mula sa kanila.

Para sa halos isang dekada, ang aking mga magulang at ako ay mabato. I-play ang laro sisihin sa lahat ng tao kabilang ang aking sarili. Deep down, alam ko na kung ako na ginawa ng isang pagsisikap, ang isang bagay na mahusay na maaaring magkaroon ng dumating sa labas ng ito ngunit ako ay hindi. Ako kumilos ang ugaling walang pakialam tungkol sa mga ito.

Noong nakaraang linggo, ako ay naglakbay sa kung saan sila nakatira at para sa unang pagkakataon sa mga taon, nakaupo ako sa sat kuwarto sa aking mga magulang para sa halos isang araw. Nagtalo kami, nag-uusap kami, binuksan up, at ito nadama mabuti. Sila disowned sa akin at ako ay maaaring hindi kailanman magagawang upang magbayad-puri para sa aking mga kasalanan sa kanilang mga mata, ngunit ito ay isang malaking simulan ang para sa akin, gusto ko dalhin ito at makita kung saan ito hahantong.

Sa pag-ibig. Ang isang naligaw ng landas at maling maggamit salita. Karamihan sa mga tao ay hindi alam ito ngunit mayroong pag-ibig ang lahat sa paligid sa amin, karamihan sa mga beses mula sa mga tao na kami ay hindi bababa sa asahan ito. Ang lahat ng aking buhay, ako lamang ang mahal ng isang tao, Fallon Mitch. Hindi ko kailangan upang ulitin ang mga kuwento, dapat mong malaman ang mga ito sa pamamagitan ng puso ngayon. Sinira niya sa akin. Infact, ako blamed ang lahat ng aking masamang mga desisyon pagkatapos sa akin, ang mga ito ay ang lahat ng aking mga ginagawa, na walang isa pa.

Siya na ginawa ito ng mga pagkakamali at ito gastos sa kanya ang lahat. Ginawa ko ang isang desisyon at ang resulta ay ang katumbas. Doon ay palaging isang pagpipilian, kahit na ano. Maaari naming pumili upang gawin kung ano ang tama, Ava ay maaaring magkaroon ng sinabi Fallon ang tunay na ama at siya ay may-asawa ang kanyang alinman sa paraan. Sa halip, siya ay ginawa ng isang desisyon na gastos sa kanya ang lahat ng bagay. Ngayon, siya ay pagpunta upang mabulok sa isang cell para sa isang talagang mahabang panahon.

Sa buod, ang buhay ay masakit. Karamihan sa mga tao ay hindi maaaring nakataguyod makalipas ang sampung porsiyento ng kung ano ang mayroon ako ay sa pamamagitan ng. Ito na gusto masira ang mga ito. Ngunit, ang nakuha ko sa pamamagitan ng ito alam ko ay nagkaroon ng isang pangako upang fullfil. Ipinangako ko sa sarili ko na gusto ko maging matagumpay, tumakbo ang aking sariling mga kumpanya at mga live na sa aking sariling mga patakaran. Kaya mga kababaihan at mga ginoo, sumali sa akin bilang ako mag-alis ng belo Sinclair mga Industriya sa buong mundo.

Ang mga camera shutter at ang madla applauded. Sila ay pagmamaneho sa akin umyak tulad ng isang bata. Pinilit ko ang isang ngiti at umalis na posisyon. Ang gabay na ipinasa sa akin ng isang average na laki ng gunting. Ako naka-pause, sniffled nang basta-basta, stared sa kalangitan bago naghahanap pabalik pababa. Ito ay hindi isang panaginip, ito ay ang lahat ng totoo. Hindi ko pinutol ang laso, nakagugulat ang mga ito sa dalawang, at ang karamihan ng tao ang roared.

"Salamat sa iyo ang lahat ng kaya magkano." Ako dabbed ang aking panyo dahan-dahan sa paglipas ng aking mga mata upang pigilan ang mga luha mula sa bumabagsak na.

"Umiiyak tayo?" Pinagsama ko ang aking mga mata twitching ang aking mga labi sa ang mga sulok.

"Richard." Inihinga ko at inilipat sa yakapin kanya, ito ay umaaliw hanggang sa kami na nakuha ang layo at natagpuan sa tabi-tabi sa upuan.

"Ginawa mo ito." Sinabi niya sa pagtataas ng mga ang kanyang mga braso.

"Ako ay hindi ako?" Tinanong ko at chuckled.

"Pagkatapos ng mahabang panahon, aktwal na ginawa ko ito." Sinabi ko pa sa aking sarili kaysa sa anumang isa iba pa.

"Ano ang susunod na para sa mga Annabelle Sinclair?"

"Well, gusto ko upang tamasahin ang aking sarili. Ko nagtrabaho mahirap at ako ay matagumpay na ngayon, hindi ko nakuha ang karapatan upang mabuhay ang aking buhay hanggang sa sagad."

"Ikaw ba ay." Siya sumang-ayon at ibinahagi namin sa isang tumawa.

"Lamang para sa paglilinaw, nagkaroon ba kailan man ng isang maliit na pagkakataon sa amin?" Siya ay nagbago paksa sa paggawa sa akin ng ngiti.

"Oo, sa isa pang oras. Sa isa pang mundo, oo gusto ko na bumagsak ang ulo sa takong para sa iyo dahil ikaw ay perpekto at ako ba na mayroong isang tao out doon para sa iyo, ngunit ito ay hindi sa akin ni Richard." Bit niya ang kanyang labi, nodding sa pag-unawa.

"Hindi mo na kailangang mag-alala hindi ko ay magpapasara sa isang sira ang ulo dahil sa pagtanggi. O ako?" Siya joked easing sa amin pabalik sa isang mapaglaro panagano.

"Ako dapat magtungo pabalik sa istasyon, kukunin ko na nakikita mo sa paligid."

"Tiyak na." Sumang-ayon ako at hugged kanya sa sandaling muli. Pinanood ko siya hanggang sa siya ay nawala, sighed pagkatapos ay nagpunta bumalik sa gusali. Oo, alam ko kung ano ang ikaw ay dapat na nagtataka.

**Uy.** Ko ang bibig sa ang receiver sa lalong madaling bilang siya sumagot.

**Aking opisina sa sampung.** Idinagdag ko pagkatapos ay nag-hang up. Kinuha ko ang elevator clutching sa aking pitaka hanggang sa naabot ko ang aking opisina. Gamit ang aking key card, I-unlock ang mga pinto at stepped sa.

"Si kristo!" Sumigaw ako, ang aking mga kamay sa aking dibdib tulad ng isang tao na nakuha sa akin patungo sa akin sa isang sulok, ang kanyang mga kamay na nakabalot sa paligid ng aking baywang. Alam ko kung sino ang eksaktong ito ay.

"Fallon," ako gasped pagkatapos ay naka-paligid.

"Aking opisina sa sampung." Siya mocked at ako shoved kanya playfully.

"Ginawa mo ito Anna, binabati kita." Siya leaned sa at pagkatapos ay pecked sa aking pisngi. Ikaw ay dapat na nagtataka kung bakit kami ay kaya gidly sa paligid ng bawat iba pang mga.

Well, matapos ang buong pangyayari nanatili ako sa kaniya, hanggang ako ay tapos na sa therapy. Sa pagtatapos ng araw, ito ay naging higit pa tungkol sa Fallon kaysa sa aking mga paghihirap. Ang mga doktor na ginawa sa akin buksan up ang tungkol sa kung ano ang nangyari kapag kami ay sa kolehiyo. Pagkatapos ko talked sa isang hindi judgmental na tao tungkol sa mga ito, nadama ko ang isang malaking timbang lifted off ang aking dibdib. Nadama ko talagang mabuti.

Sa kanyang tulong, ako ay magagawang upang ilipat ang mga nakalipas na kaganapan. Natanto ko na hindi ko nauunawaan kung ano ang nangyari sa akin, ako ay hindi kailanman aktwal na pag-aari ng hanggang sa ito, ako lamang ng de-boteng ito pababa. Pagkatapos nito, ang pakikipag-usap sa aking mga magulang ay madali. Ang mga doktor inirerekomenda ko makipag-usap sa Fallon sa halip. Ito ay isang talagang mahabang makipag-usap at hindi na namin parehong nakuha ng isang pagkakataon upang sabihin kung ano ang namin ang aktwal na nadama. Natagpuan ko ang kapayapaan matapos ang lahat ng iyon. Maaari kong sa wakas ay tumutok sa pagbuo ng aking mga imperyo. Dahil kami ay mga kasosyo, siya ay nagkaroon ng isang paghingi ng paumanhin upang makita sa akin tuwina. Una ito ay mga bulaklak, isang hindi nakakapinsala na kilos. Alam niya ang lahat ng bagay tungkol sa akin. Pagkatapos ito ay kape at hapunan habang nagtatrabaho sa huli. Ito ay kinuha sa kanya sa loob ng isang taon hanggang sa wakas siya ay nagtanong sa akin out sa isang tamang petsa, naka ko sa kanya down sa kalahati ng isang dosenang beses. Hindi ko pa rin i-on sa kanya pababa. Hindi ko nais upang tumingin tulad ng mga nakatutuwang mga batang babae na napupunta pabalik sa taong nagtaksil sa kanya. Hindi ko gusto sa kanya upang sabihin sa akin siya ay paumanhin, ko talagang gusto upang makita ang katunayan. Siya ay paggawa ng mabuti kaya malayo. Oras ay magsasabi.

"Ihinto ang pag-iisip!" I giggled, paglalagay ng aking kamay sa gilid ng kanyang leeg.

"Kahit anong sabihin mo Mr Mitch." Bit ko ang likod ng isang tumawa. Hindi ko pinansin ang aming pagkakalapit, ngayon ay isang magandang araw. Gusto ko hayaan ang mga ito slide.

"Kapag ikaw ay pagpunta sa ilagay sa akin sa labas ng aking paghihirap?" Tinanong siya groaning, ang kanyang mga mata flickered sa aking mga labi at kinuha ko ang mga ito sa iba pang mga bungisngis sa sandaling muli.

"Kami ay kontrolin ang ating mga sariling buhay." Sumagot ako ng likod na may isang matapang na ngiti. Siya napangisi si at nag-crash ang kanyang mga labi sa minahan nang isa pang salita. Tulad ng sinabi ko, oras ay magsasabi. Gusto ko lang sa live na buhay, pagkuha ng isang hakbang sa isang oras, isang araw sa isang pagkakataon. Buhay ay dapat na maging simple. Napuntahan ko sa pamamagitan ng masyadong maraming, ako ay karapat-dapat sa kaligayahan. Lahat ng tao karapat-dapat sa kaligayahan, kaya kung mahanap mo kung ano ang gumagawa ka masaya, para maabot ang mga ito at dalhin ito. Tulad ng ginawa ko.

~END~