Chapter Fifty Nine

**Fallon**

Ako ay sa aking paraan upang ang mga ospital kapag nakatanggap ako ng tawag sa telepono mula sa na ang mga anak sa labas. Inspector ang kanyang sarili. Marahil, narinig niya ang ginawa ko ng mabuti sa aking pangako at pagtawag upang sabihin ang Diyos ang nakakaalam kung ano.

Ang jealously sa akin hunhon sa akin upang huwag pansinin ang mga ito matapos ang unang dalawang singsing. Siya na tinatawag na ang ikatlong oras, paggawa sa akin na magtaka kung bakit. Maaaring ito ay upang malaman kung paano Annabelle ay ang paggawa nito, o sa ibang bagay? Let ' s find out.

**Ano?** Snapped ko at inilagay ang phone malapit sa aking tainga.

**Annabelle ay nasa panganib.** Siya exhaled pagkatapos ng mga salitang iyon. Aktwal na ito tunog tulad siya ay pacing sa paligid o lamang tumigil.

**Tama,** pumasok ako sa aking kotse, na ignited ang engine at nagsimula sa pagmamaneho off.

**Ava lamang confessed sa murdering kanyang, siya ay behaving tulad ng isang sira ang ulo. Siya confessed sa lahat ng bagay, ngunit siya ay nagbibigay-diin sa mga iyon. Tingin ko siya ay binalak ng isang bagay.** Ako pumped ang preno, ang aking gulong ginawa ng isang malakas na screeching tunog sa gitna ng kalsada.

Ako ay hindi mag-abala upang tapusin ang tawag o magbigay sa kanya ng isang tugon, ako swerved ang kotse at nagsimula sa pagmamaneho pabalik sa bahay. Minuto mamaya, kinuha ko ang phone i-back up at i-dial ang kanyang numero.

"Pumili ng up, pick up ang mga ito." Ko begged, humahampas ang aking mga kamay sa wheel. Ang receiver-click at ako na ginawa ng isang mababang pagsusumbong.

**Annabelle, ang inspector na tinatawag na, siya sinabi Ava lamang confessed sa lahat ng bagay.** Ako blurted out, swerving sa susunod na kuwarto. Lamang ng ilang minuto pa, gusto ko ng bahay sa lalong madaling panahon.

**Iyan ay mahusay.** Siya beamed exicted. Ang kanyang isip ay hindi mapakali, namin sa wakas ay kung ano ang kailangan namin ngayon ay ito.

**Sinabi niya siya ay nag-confessed sa murdering sa iyo.** Kinuha ko ang huling tira.

**Ano!**

Itinaas niya ang kanyang boses at narinig ko ang isang kakaiba beeping sa telepono.

**Annabelle!** Ako yelled sa pagkuha ng kahit na higit pa nag-aalala. Walang tugon.

"Annabelle?" Siya ay tumangging upang tumugon, babae na ito ay ang pagkamatay ng sa akin.

"Mangyaring, makipag-usap sa akin." Nagsumamo ako. Pinalawak ko ang aking mga titig upang makita ang aking bahay lamang naghihintay para sa akin.

"Anna," ko na tinatawag na para sa ikatlong oras. Siya pa rin iningatan ang aking tahimik. Impatiently, nakuha ko sa paglipas ng malapit sa bahay, hindi ang aking mga karaniwang mga lugar na paradahan. Iniwan ko ang phone sa kotse, na stepped out at tumakbo sa direksyon ng aking bahay.

"Anna-" huminto ako dahil sa isang malakas na pagsabog sa bahagi ng gusali.

"Anna!" Quickening ang aking tulin ng lakad, rushed ako sa loob ng bahay kung saan karamihan ng ang mga maids ay scurrying out. Lahat ng tao ay sinusubukan upang makakuha ng bilang malayo mula sa gusali hangga ' t maaari, ngunit tumakbo ako sa loob.

"Sir, kailangan namin upang makakuha ng out ng dito!" Isang bantay sinabi, na may hawak na ang aking shirt. Ko shoved off sa kanya na may tulad na puwersa na siya halos nawala ang kanyang balanse. Kailangan ko upang matiyak na siya ay okay na. Pagkatapos ay maaari naming mag-iwan. Ang apoy ay mabilis na kumakalat, napansin ko ito ay dumating mula sa itaas na palapag kaya ako ay nagkaroon upang ihinto. Gayundin, ito ay pagkuha ng mahirap na huminga at usok na bumalot sa buong gusali. Ako coughed paulit-ulit na may hawak na sa sa aking shirt. Itinaas ko ito at bahagyang inilagay ito sa ibabaw ng aking ilong. Ang apoy ay dahan-dahang nasusunog ang mga ito ay paraan sa pamamagitan ng hagdan.

Ako coughed hard mula sa likod ng aking lalamunan, wheezing at hingal para sa paghinga.

"Kailangan mo upang makakuha ng out ng dito sir!" Yelled isang tao sa likod ng akin. Lumingon ako sa likod at ang mga fire fighters dumating mas mabilis kaysa sa ako ecpected.

"May isang tao up doon, kailangan ko upang pumunta sa i-save sa kanya." Ipinaliwanag ko na tumuturo sa ang hagdan. Kahit na ako ay magkaroon ng kamalayan ng kanyang mga nakatutuwang mga tunog ko. Ang apoy ay kumakalat at ang mga lohikal na bagay ay upang patakbuhin ang layo hindi direkta sa source.

"Kami ay hindi sigurado kung maaari naming ihinto ang sunog, maaaring namin lamang magkaroon upang maglaman ito Sir. Ako ng paumanhin ngunit na may ganitong intensity, hindi isa ay maaaring mabuhay ito." Siya yelled sa pagpapanatili ng isang maliit na distansya sa pagitan ng sa amin. Shook ko ang aking ulo sa hindi pagsang-ayon sa tinatanggihan upang maniwala ang mga salitang iyon. Annabelle ay hindi patay. Hindi siya maaaring maging patay. Walang!

"Sir!" Siya na tinatawag na out. Ako daing sa sorpresa bilang kanyang mga kamay na ginawa ng contact sa aking balikat.

"Sorry," Siya sinabi sa akin sa paggawa ng turn upang harapin sa kanya. "Ito ay ang lahat ng aking mga kasalanan." Sinabi ko pansiwang up. Ko ay dapat magkaroon ng kilala Ava ay hindi pumunta down na gawin madali. Ko ay dapat magkaroon ng kinuha ang kanyang sa akin, kahit ano upang pigilan ito. Sa halip na iniwan ko sa kanya ang lahat ng nag-iisa. Ito ay lahat ng aking mga kasalanan.

"Sir, kailangan namin upang lesve. Ng sinumang ito ay na ikaw ay nagre-refer sa ay hindi gusto mong mamatay pati na rin, mangyaring." Idinagdag niya at baluktot ko ang aking ulo. Ang apoy ay kumalat sa lahat ng ikot, halos sa kusina. Sa sandaling umabot doon, ito ay ang dulo.

"Sir," ako nodded sa pag-unawa at ulunan para sa ang pinto. Siya nagbigay ng isang signal at ang natitirang bahagi ng kanyang mga lalaki inilipat sa pagkilos, sinusubukan ang kanilang pinakamahusay na upang maglaman ng apoy. Bumaling ako sa hagdan at sniffled.

"Sorry Anna." Sa sandaling sa labas, pinapanood ko ang mga maids subukan upang aliwin ang isa ' t isa. Ito dawned sa akin na lang sila nawala ang kanilang mga trabaho, ako na lang nawala ang aking home, nawala ko sa kanya. Kakaiba, hindi ito pakiramdam tulad ng siya ay nawala. Hindi ko ma-ipaliwanag kung bakit, ngunit...

"Fallon!" Narinig ko ang isang malabong tawag. Ang boses na iyon. Snapped ko ang aking ulo sa ito direksyon at siya ay nakaupo sa isang ambulansiya na may isang tuwalya sa kanyang likod. Ang kanyang mga labi ay busted at siya ay nagkaroon ng buhok sa lahat ng dako, ganap na sa lahat ng dako. Literal na ako tumakbo sa kung saan siya sab at kinuha ang kanyang sa aking mga armas. Ang nurse na nag-aaral sa kanyang nagbigay sa amin ng isang maliit na space. Sandali mamaya, siya ay nagsimulang humihikbi sa aking mga bisig.

"Paano? Akala ko..." hindi ko trailed off upang tumitig sa aking bahay na kung saan ay pa rin sa apoy.

"Ako ay lumundag mula sa bintana at ginagamit ang mga haligi upang umakyat down, ang distansya ay pa rin malayo kaya ito nasasaktan kapag ako jumped kaya ang mga pasa." Siya ang bumangga ang isang kamay sa loob ng kanyang katawan. Totoo sa kanyang salita, doon ay isang ilang red spot sa lahat ng dako, ang kanyang mga labi ay bahagyang dumudugo pati na rin ang nagiging sanhi ng aking mga jaws upang higpitan. Siya ay kaya malakas, na siya ay hindi karapat-dapat sa lahat ng mga ito. Ang kanyang buhay ay nasa panganib higit pang mga beses kaysa sa maaari kong bilangin, sa bawat oras na ako ay kasangkot sa di-tuwirang.

"Ginawa niya ito." Hindi ko tinutukoy ang sanhi ng mga ito. Ang dahilan kung bakit Annabelle ay sa sakit pagkatapos ng isang malapit sa kamatayan karanasan.

"Oo. Ito ay ang kanyang huling kumilos, alam niya na gusto ko sa room, na ako ay patay sa pamamagitan ng ngayon kung hindi ko tumalon out." Clenched ko ang aking mga ngipin, apreta ang aking mga fists, na nagbibigay-daan sa mga nars ng isang maliit na kuwarto upang tapusin up.

"Saan ka pupunta?" Nagtanong siya na makapansin ng aking mga retreating hakbang.

"Ipinangako ko sa iyo na nais kong gumawa ng kanyang magbayad sa aking sarili. Ako pagpunta upang matupad ang aking pangako. Kukunin ko na mag-ayos para sa iyo upang maging kinuha sa isang lugar, kailangan mo ng pahinga." Kinuha ko ang isang ilang mga hakbang sa likod at hinawakan ang kanyang baba tenderly. Siya kinatas ang kanyang mga mata nagulat sa aking paggalaw, hindi ko inaasahan sa kanya upang pag-igkas sa aking touch ngunit siya ay hindi.

"Mag-ingat." Sinabi niya sa halip, pinilit ko ang isang maliit na ngiti bago umalis. Ito ay nagtatapos ngayon, ang lahat ng ito.

****

Sa paraan upang ang precent, iningatan ko ang pag-iisip; paano kung nawala ko ang sa kanya? Ito ay nangangahulugan na nawala ko ang aking mundo, ang lahat ng bagay tungkol sa akin. Kailangan ko upang pinahahalagahan ang katotohanan na siya ay dito ng mas madalas. Hindi ko kailanman nais na mawala ang kanyang muli, gusto ko gawin ang anumang maaari kong upang matiyak na.

Kapag dumating ako, nakatanggap ako ng iba ' t ibang mga stares mula sa mga opisyal. Aking mga aksyon ay magpakailanman ay naka-imbak sa kanilang mga memory.

"Paano Ay siya?" Richard tinanong darating out mula sa kanyang opisina.

"She' s fine." Ako ay sumagot, at siya sighed sa relief. Pareho naming kailangan upang marinig iyon.

"Saan ay siya?" Tinanong ko, siya nakaumang sa isang seksyon at ako strolled sa ibabaw. Naalala ko ang cell, Annabelle ay sa ito. Ang kabalintunaan.

Ng pagpindot sa ang gates, Ava itinaas ang kanyang ulo upang matugunan ang aking mga titig.

"Ang isa sa mga mas mababa ang bayad." Cocked ko ang aking ulo at napangisi si. Pagsasakatuparan flashed sa pamamagitan ng kanyang mga mata, ang pag-unawa sa kahulugan ng sa aking mga salita.

"Hindi!" Siya screamed, clenching ang kanyang mga ngipin.

******