Chapter Forty Six

**ANNABELLE**

Ang takot ng pagyurak sa kanya ng parehong pisikal at emosyonal na ginawa sa akin umisip na muli ang pagtulak ng kanyang timbang off sa akin. Siya ay nasugatan kaya ang pisikal na aspeto at siya ay malinaw naman sa malalim na may mga halik kaya na ang huli.

Ako resorted sa ang iba pang mga pagpipilian, sa paggawa ng wala. Ipaalam ko ang aking mga labi makakuha ng kissed sa pamamagitan ng kanyang para sa halos isang minuto bago ito ay malinaw na nakarehistro sa kanyang utak na hindi ako ay pagpunta sa halik sa kanya bumalik anumang oras sa lalong madaling panahon. Siya na nakuha ang layo mahina naghahanap humihingi ng tawad.

"Annabelle, Ako...."

Ako sighed at nakuha off ang kama sa pag-aayos ng aking mga damit.

"Ako kaya paumanhin. Nakatanggap ako dala ang layo."

"Hindi, hindi ko dapat magkaroon ng jumped sa gusto mo na. Ito ay multa. Ikaw ay lamang ng exicted na buhay. Ako ay masyadong."

"Maaari ko bang hilingin sa kung nais mong o tatangkilikin ang mga ito sa pinakadulo hindi bababa sa."

"Richard...."

Huminto ako at sighed muli.

"Pahinga kaya maaari kang makakuha ng mahusay na sa lalong madaling panahon. Kukunin ko na pumunta at tingnan ang mga doktor at hilingin sa kanya ng isang ilang mga katanungan. Kukunin ko na bumalik."

Siya ay tumingin walang sigla nanonood sa akin na umalis. Hindi ko masagot ang tanong na iyon ngayon. Ako ay hindi maaaring hindi nagsasabi ng totoo sa kanya alinman. Ako ay masaya na rin siya at lahat ng ngunit pagpunta sa karagdagang kaysa sa na upang humingi para sa isang pambungad na, hindi ako handa. Pa rin ako ng pagpapagaling at upang maging matapat, ako ay hindi sigurado na ang mga sugat ay maaaring kailanman maging convered.

"Good evening Sir."

Greeted ko sa doktor.

"Hi, kung paano maaari ko ng tulong sa iyo."

"Umm, gusto ko lang upang magtanong kung paano ang mga tiktik ay ginagawa?"

"Oh ikaw ay kanyang asawa?"

"Hindi, walang, walang. Lamang ng isang napaka-malapit na kaibigan."

"Oh. Mabuti na pagkatapos. Ang tiktik ay pagpunta sa maging okay. Ang iba pang mga tao na malapit sa ang sabog ay hindi kaya masuwerteng. Siya ay sa ang iba pang mga kamay ay dapat na maging nagpapasalamat."

"Salamat doc. Ako ay maaaring huminga madali na ngayon."

Ako exhaled nakangiting sa kanya bago ang pagkuha ng aking iwan.

"Ang sabi mo' ll be fine."

Inihayag ko pagpasok sa kuwarto upang matugunan sa kanya sinusubukan upang tumayo

"Richard! Kailangan mo upang magpahinga."

"Ang mga anak sa labas nakuha ang layo. Siya kills higit pa kaysa sa anim na opisyal at pa rin nakakakuha ang layo!"

Siya samaan ng loob out malinaw na galit na galit.

"Naiintindihan ko na ikaw ay galit. Maaaring hindi ko maintindihan ang pagkawala ngunit gagawin ko makuha ang pakiramdam ng pagiging hindi magagawang sa anumang bagay ngunit sa paggawa ng mga desisyon pantal ay lamang gawin itong mas masahol pa. Kailangan mo ng pahinga kaya mangyaring makakuha ng ilang."

Ang aking mga kamay ay sa kanyang mga balikat itulak siya pabalik sa kama.

"Makukuha mo ang mga hamak na tao at kahit sino ay kasangkot. Lamang ang natitira. Mangyaring."

Ako halos begged. Siya nagbigay ng isang mahinang tango bago dahan-dahan ng pagsunod.

"Ako ay may upang pumunta sa ngayon. Kukunin ko na dumating sa makita ka bukas. Lamang na subukan at iba pa. Lahat ng bagay ay magiging fine."

Tiniyak ko sa scoffing sa aking sarili. Nakuha ko na ginamit upang pakinggan ang mga kasinungalingan.

Siya kinatas ang aking mga kamay bago shutting kanyang mga mata at lumingon ako sa paligid upang mag-iwan

"Ang kaso ay naka-out na maging mas kawili-wiling kaysa sa naisip ko. Wala pa rin akong sinabi sa kanya tungkol sa ang papel na nakita ko."

Sighing, ako isinara ang pinto sa likod sa akin at lumakad palabas ng ospital.

"Fuck no!"

Sumigaw ako nakapako sa aking pitaka.

"Damn!"

Ako groaned pagtanda hindi ko na kahilingan para sa aking mga pagkakataon mula sa cab tao. Hindi ko gumawa ng anumang ng aking credit card. Ko lang kinuha ang cash na kung saan ay magiging sapat na upang pumunta at dumating likod. Dahil sa aking anxiousness, ako kalimutan upang mangolekta ng aking pagbabago.

"Fuck!"

Sa paglalakad ay magiging kalahati ng isang oras o higit pa. Ako ay maiiwan tayo at mayroon akong walang iba pang mga fucking pagpipilian. Kinuha ko off ang aking sapatos, sinira ang takong at nagsimula sa paglalakad.

****

Sinuri ko ang aking relos at higit sa tatlumpung minuto ay nakalipas na. Ang aking mga kalkulasyon ay mali at ang aking feets ay marumi.

Sa kabutihang-palad, ako ay malapit sa opisina at sana ang mga janitors ay magagamit pa rin kaya ang maaari kong i-access ang aking opisina at makakuha ng ilang mga stashed cash.

"Sa wakas!"

Ako yelled sa exictement upang makita ang mga lugar na bukas pa rin. Kinuha ko ang elevator diretso sa aking opisina. Ako ay pagkuha ng isa pang mahabang paliguan upang cool na ang aking mga binti.

"Anna....."

Lamang ng isang tao na tawag sa akin iyon. Tumingin ako sa likod ko at Fallon ay sa aking upuan.

"Ano ikaw pa rin ang ginagawa dito sa oras na ito at sa aking opisina!"

Ako roared natitiklop na ang aking mga braso.

"Hindi ko nais upang pumunta pa. Ako nagtatrabaho."

Siya croaked out.

"Kukunin ko na tumagal lamang ng ilang mga pera at mag-iwan."

"Bakit? Kung ano ang nangyari."

"He!"

Ako groaned sa pagkabigo.

"Well... ito ay hindi tulad ng ito ay sa anumang ng iyong mga pag-aalala ngunit nakakakita talaga ako tensed at kailangan ko ng mag-vent out kukunin ko na lang sabihin sa iyo. Richard nakakuha saktan kaya ko rushed out umaalis sa aking kotse at card at nakuha sa ospital forgetting baguhin. Ako ay nagkaroon upang maglakad at ngayon ako dito."

"Paano kung si Richard?"

Siya nagtanong sa akin sa paggawa ng roll ang aking mga mata.

"Nagulat na mahalaga sa iyo ngunit siya ay pinong. Siya ay pinong ngunit ko talagang hindi alam kung paano ang impiyerno ako pagpunta upang harapin sa kanya. Kukunin ko maging ang pinakamalaking bahag ang buntot sa lupa upang huwag pansinin ang mga halik."

Ako heaved-hininga at nahaharap sa kanya ang pakiramdam ng isang maliit na mas mahusay na pagkatapos ng pagpapaalam sa lahat ng ito out.

"Ang ano...."

Siya stuttered at ang aking mga huling salita na paulit-ulit sa aking ulo.

"Ako blurted ang halik out. Bobo! Bobo!"

Ako scolded sa aking sarili. Nagpunta ako matibay bago Fallon na lamang glared sa akin malinaw na baliw para sa ilang mga dahilan.

***