CHAPTER 53: His Pain

Avery

"Bitch!" galit na galit na sabi sa akin ni Haize bago hinila ang aking buhok at inilapit sa kanyang mukha. "Who do you think you are? Huh?" sigaw niya sa aking sabay sampal. "You're nothing but a rag doll that has been passed to alpha by alpha. Do it or I swear, I'll shoot your son," sabi pa niya bago tumingin sa kay Tachi.

"I-I'll do it. I'll do it. Please leave my son alone. Please.. please," nagmamakaawang sagot ko sa kanya bago lumuhod.

Ngumisi siya sa akin.

"Do it. Show me how you did this to Marius and Sebastian for them to go crazy over you," nakangising sabi pa niya.

Wala akong nagawa kung hindi sundin ang gusto niya.

He sat down on the sofa and asked me to come closer using his finger. I crawl towards him. It is freaking humiliating but I don't have any choice. It's either I do what he wants or get my son shot.

"Blow me. Show me how you do it, slut," sabi pa niya before he took his rod out.

Kahit ayaw kong gawin ay wala akong nagawa kung hindi gawin ang kanyang kagustuhan.

I started to pump him slowly.

"Use your mouth," utos niya na siyang sinunod ko.

I gave him what he wanted. I serviced him nicely and well enough to keep him away from my son.

"Ohh there. There," he moaned.

Nagulat na lang ako ng hawakan niya ang aking ulo and he thrust his rod unmercifully inside my mouth. Muntik muntikan na akong masuka mabuti na lang at napigilan ko ito at nalunok ang juices niya na lumabas mula sa kanyang rod. Mau bahagya pang lumabas umagos sa aking bibig.

Tumayo siya sa at walang anumang winarak ang aking damit at saka wala anumang binuhat ako and he entered me without even preparing me.

Halos mapasigaw ako sa sobrang sakit. Mabuti na lang at natakpan ko ang aking bibig kasabay ng pag-agos ng mga luha sa aking mga mata. Pakiramdam ko ay may napunit doon. He doesn't care if I feel pain while he does me hard. He only cares about the feeling of ecstasy, of wanting to be released again that he is probably feeling right now. While he does it behind, walang tigil sa pagluha ang aking mga mata.

"So this is how to be inside of you," bulong niya sa akin matapos niya akong hawakan sa mga braso at hinilal "This is amazing. You are so tight despite how many times you have been f*cked," sabi pa niya habang nakapatong ang kanyang baba sa aking kanang balikat. "F*ck! I never felt this good to the omegas I already f*cked."

"Go die! I hope Satan will f*cked you for eternity, asshole," bulong ko aking sarili na sana ay magkatotoo sa kany. "I hate you! I hate you so much!"

"That was amazing," sabi niya pagkatapos niyang ibutones ang kanyang jeans habang ako ay nanghihinang nakadapa sa sofa, naked.

I feel soar. So freaking soar that I can't move my muscles.

"I finally felt the feeling that my two friends are crazy about," sabi pa niya bago lumapit sa akin at nahinila ang isang upuan at saka naupo sa king harapan. "How was it with me? Did you like it more than Marius and Sebastian?" tanong pa niya.

Hindi ako umimik. Naramdaman ko na lang na hinila niya ang aking buhok at saka itinaas iyon at pinagmasdan niya ang aking mukha.

"Kill me," mahinang sabi ko sa kanya na siyang ikinatawa niya.

"Huh? Why would I do that?" pasagot na tanong niya sa akin. "Now that I'm deciding to keep you myself?" aniya pa.

"P-please," nakikiusap kong sabi sa kanya.

"No," nakangising sabi niya. "I had something for you, dear. You will enjoy it soon," sabi pa niya. "Meanwhile, let me do this again with you," nakangising sabi niya bago nagbukas ng butones ng kanyang jeans and do it again with me.

Nagising ako kinagabihan sa mga tunog na narinig ko sa labas ng aking silid. Kahit ilang beses pa akong gahasain ng hayop na si Haize, he will never break my will to escape this place and to be with my Marius. Hindi ako naniniwala na napatay nito ang omega ni Haize. Marius will never do that. People trusted him and I knew in my heart, he is a good alpha.

"They are here," narinig kong sabi ni Haize.

"Already?" sagot ng isang boses. "That fast?" tila hindi naniniwalang sabi ng isang boses that belongs to Sebastian. "Akala ko ba after two days pa?"

"My mole was killed," sagot niya. "Kanina ko lang nalaman. He didn't report this. He probably died before he can even report it to me that those bastards changed their plan."

"Marius is with them?" tanong ni Sebastian.

"Yes. Are you ready?" tanong ni Haize.

"I am," sagot ni Sebastian.

"Good. Come with me. I'll discuss the plan as soon as they arrived here. My men met their team to the south part of the island," iyon ang narinig ko bago ang mga yabag nilang palayo.

Upon hearing their plan with Marius in it, hindi ako napakali. Sebastian and Haize are teaming to kill Marius. I can't let this happen! I'll save my alpha whatever it takes! I need a plan. I need to get put of here first to save him.

I spend my time thinking about escaping. Ang kailangan ko lang ay magandang timing. I prepared things for Tachi. Mabuti na lang at may malaking backpack na nakita ko sa loob ng isa sa mga kabinet na nasa loob ng silid na iyon. Nilagay ko sa loob ang isang lata ng gatas, tatlong feeding bottle at ilang mineral water kasama na rin ang ilang diapers at damit ni Tachi. Hindi ko alam kung gaano kahaba ang lalakarin ko makatakas lang sa bahay na ito.

I will meet Marius half way. At hindi ko hahayaang may masamang mangyari sa kanya. Abot-abot ang kaba sa aking didbib habang binibihisan ko ng damit si Tachi.

Mabuti na lamang at naitago ko ang backpack bago pumasok sa loob si Sebastian.

"Avery stay inside this room. As soon as everything is over, I'll come and get you. No matter what you hear outside, don't ever go out. Do you understand?" sabi niya sa akin.

Hindi na ako nag-usisa pa. Ang pagtakas lamang ang nasa isipan ko. Hindi ako tatanga dito at maghihintay sa mangyayari. I need to see Marius and save him.

"Do you understand?" ulit na tanong ni Sebastian.

"Yes. I understand," sagot ko sa kanya.

"Good. I will be back. Wait for me here," sabi niya bago lumabas at isinara ang pintuan praying that he didn't lock the door.

Pinakiramdaman ko muna ang labas. Pinakinggan ko kung may mga yabag o kung anumang kaluskos sa labas at saka dahan-dahan kong binuksan ang pintuan upang sumilip. Wala akong nakitang taong palakad-lakad doon.

Muli kong isinara ang pintuan at saka lumapit kay Tachi bago kinuha ang backpack at isinukbit sa aking mga balikat ang mga straps nito.

"Tachi, don't make any necessary noise okay? We will escape tonight to meet your father. Please bear with me, son," sabi ko kay Tachi na nakatingin sa akin na para bang nauunawaan niya ang sinasabi ko.

Binuhat ko si Tachi bago lumabas ng kwarto iyon at ini-lock ang pintuan. Whoever decided to check on us, kapag pinihit nila ang seradura ng pintuan at alam nilang lock iyon ay hindi na sila kumakatok o nagtatawag man lamang. Aakalain nilang tulog ako.

Dahan-dahan akong lumalakad habang sinisiguradong Walang nakakakita sa amin. It's odd dahil wala man lamang ni isang tauhan ni Haize na nandito hindi katulad noong mga nakaraang mga araw na halos paroon at parito ang mga ito.

Habang binabagtas ng aking mga paa ang daanan ay pumasok ako sa isang silid.

Kitchen. The room I entered is the kitchen. At natural lang sa kitchen and may back door. The kitchen is pretty huge for a normal house.

"Boss is being agitated now," narinig kong may nagsalita at papunta sila dito sa kusina.

Agad akong natago sa gilid ng malaking ref at saka napalunok hopin that they wont find me.

"Of course kahit naman sino. The enemies are getting nearer and nearer. We are surrounded," sagot ng isa pang lalaki pagkapasok nila sa kusina.

"Bakit parang hindi ka takot? Aren't you afraid that we have a slim change of being alive this night?" tanong ng isang nagsalita kanina.

"Why would I? I have killed a lot of people since the beginning. And I think this is my time to pay it. I deserve to die tonight," sagot nito sa kausap.

"Well, let's get water and get going. I'm not goinb to die tonight. I'm not ready to die yet," sagot ngbisa bago nagbukas ng ref.

Halos pigilan ko na ang aking hininga sa tindi ng kaba. Iilang dipa lamang ang layo namin. Napatingin ako kay Tachi. Nakita kong nakatingala siya sa akin. Nakatingin lang siya na para bang nakikiramdam din.

Maya-maya ay narinig ko ang tunog ng plastic kasunod ng mga yabag palabas ng kusina. Ilang sandali muna ako nakiramdam at saka lang ako nakahinga ng maluwag ng masigurado kong wala na sila. Lumabas ako sa aking kinatataguan at saka nagpalinga-linga.

The foor is a few meter away from me. Ilang hakbamg na lang at makakalabas na kami. Pinihit ko ang seradura.

Bukas ito.

Thank goodness!

Pagtulak ko pabukas ng pintuan ay sumalubong sa amin ang bahagyang lamig ng ihip ng hangin. Nanginig ako ng bahagya. Dahan-dahan kong isinara ang pintuan. Wala akong dalang flashlight o smartphone na gagamitin ko sanang pang-ilaw sa aking dadaanan. Mabuti na lang at maliwanag ang buwan at siyang magiging tanglaw ko sa paglalakad.

Humigit ako ng hininga bago nagsimulang lumakad. The way that the moon elumintes with its rays of light is the way I followed. Hindi ko alam kung saan ito patungo but my instincts told me to follow the path. Papasok iyon sa gubat at abot-abot ang aking dasal na sana wala akong makasalubong na mabangis na hayop o ahas.

Bigla na lang lumamig ang ihip ng hangin. Inaasahan ko na ito. Kakahuyan ang nilalakaran ko at natural lang na palamig ng palamig ang ihip ng hangin habang papasok ako sa mas makakapal pang mga puno.

Please lead me to where Marius is..