EPILOGUE

"What are you doing here? " Tanong niya sa akin. Hindi ito unang beses na nakita ko siya sa nakalipas na tatlong taon.

"May kukunin lang documents kay Silas, Ms. Cabrera."Pinilit kong huwag lagyan ng emosyon ang itsura ko.

She look at me. She look hurt.

Ms. Cabrera I don't know how should i address her.

Matapos niyang makipag break sa akin 3 years ago. Pinili ko pa rin siyang mahalin, mahalin sa malayo. Hindi na bago ito sa akin. After over a decade nakuha ko siyang mahalin sa malayo.

I can see na she's reaching her dream pero hindi ko makita ang saya sa kaniya. Walang buhay ang kanyang mata.

3 years ago naghihinala ako sa kaniya. Sa tingin ko hindi siya nakipaghiwalay sa akin dahil hindi na niya ako mahal. Sa tingin ko may nangyari.

I've been busy sa work ko. Bukod sa alak, trabaho lang ang ginagawa ko. My life was a mess nung nakipaghiwalay siya sa akin.

Uuwi sa bahay. Iinom ng alak. Matutulog. Magtatrabaho. Paulit ulit.

Nabuhayan lang ako kapag nakikita ko siya. I always attend her gigs even sa mga concerts. Kung patago ko siyang minamahal, patago ko din siyang sinusuportahan.

One time sinamahan ko ang kapatid ko sa isang meeting. Alam kong si Serenity ang ka meeting niya kasama sumama ako kahit ayaw niya.

Sa buong meeting nakatitig lang ako kay Serenity. Ang ganda ng mata niya. Ang ilong. Napatingin ako sa labi niya. I miss that soft lips.

"Aria is not okay." Sabi sa akin ni Silas. "Mom told me that Aria broke down." Alam kong nasasaktan siya para sa kapatid niya.

"Anong nangyari? Okay na ba siya? Tell me." Sabi ko.

"Sabi ni mom hindi sinabi ni Aria yung reason. Aria said, she's not yet ready. Pakiramdam ko may kinalaman 'to 3 years ago." Sabi ni Silas.

3 years ago. Bago siya makipag break sa akin. I saw her sleeping on her room at namamaga ang mata niya, kaiiyak. Inalala ko ang itsura niya noon.

She didn't look okay. But...

Hindi ko na sinagot si Silas at nagpunta na ako kung saan siya mag gi-gig dapat noon.

"Ayy iyon ba? Hindi nakatuloy si Aria. Wala siyang sinabi sa amin. Hindi na rin sa amin nagpaalam buti nga nakahanap agad kami ng kapalit."

If she didn't go to the gig... where the hell Aria go? I'm so confused as fvck.

Sinabunutan ko ang sariling kong buhok dahil sa kakaisip kung anong nangyari sa kaniya. Did something bad happened? Anong nangyari sa kanya.

It's Silas birthday and i need to be there because i smell something fishy. Alam kong may maling nangyari. Kagabi I started investigating.

Siya ang huling nakababa. It's still 5:30 in the morning. Pagkababa niya tiningnan lang niya kame bago lumabas.

"She's always like that. She changed. My baby changed." Sabi ni Tita.

I agree with her. Andaming nagbago sa kanya. Parang hindi na siya si Serenity.

Kame ang nagkatabi sa van. Naka earphones lang siya at mukhang inaantok. Nakita kong nauuntog na siya sa bintana kaya isinandal ko ang kanyang ulo sa balikat ko at inumpisahan hagudin ang buhok niya.

I miss this. Na miss ko ang pagiging malapit sa kanya dahil sa loob ng tatlong taon sa malayo ko lang siya minamahal. I miss caressing her hair.

Pagkadating namin ay agad siyang nagising kaya bumaba na siya. Sinundan ko siya. At nakita kong pumunta siya kung saan niya ako sinagot.

"Serenity..." Tawag ko sa kanya. Matagal na din nung huli ko siyang natawag nito.

"Serenity... can we talk please?"

Determinado ako. Determinado ako na malaman kung bakit siya nagkakaganito.

"Ano 'yon? If it's about what happened in the past, please stop it. Hindi ko pa kaya. Ayoko pa."  Sabi niya. Hindi niya pa kaya... so it means something really bad happened.

"Please, Serenity. Tell it to me. You trust me right? You trust me."

"Yes. I trust you all but i still can't. I'm sorry." Sabi niya bago umalis.

Iniiwasan niya talaga ang topic.

We sing happy birthday to Silas.

Nakita ko siyang mukhang bored kaya tinabihan ko ito.

"Are you okay? You looked bored." Sabi ko sa kanya.

"I'm okay. And I'm not bored." Sabi niya bago pumunta sa mesa ng may mga alak at kumuha ng beer.

"HEPPPPP" Si Tito.

"NO WAYYYY." Si Silas

"PUT THAT DOWN." Si  Stephen

"YOU'RE NOT GOING TO DRINK THAT DAMN THING." Sabi ko. Ako yata ang pinakamalakas.

"It's just a beer, why are you all over reacting, huh? What a kid." Sabi niya bago kami layasan at nagpunta sa malapit sa pool. Umupo siya doon.

I'm just watching her. I know her alcohol tolerance is low. So kailangan ko siyang bantayan.

Napanganga kami nung bumalik siya sa mesa at kumuha muli ng tatlong beer.

"Why are you looking? Tatlong beer lang kaya ito. No way. Hindi niyo kaya ang tatlong beer? Ang week niyo naman pala." Sabi niya ng may pagmamalaki.

"I think she will get drunk." Sabi ko sa kanila.

"Yeah, her alcohol tolerance tsk.. tsk." Si Silas.

"What happened to my baby sister. She's not like this." Si Stephen.

"My baby..." Si tito.

Instead na uminom, pinanood ko nalang siya. Nakita ko pa siya pumasok sa loob at kumuha ng limang bote ng beer.

She look at the sky and started crying. What the hell happened.

"This tastes good." Sabi niya sa sarili niya

"Really, that's tastes good huh?" Inagaw ko ang bote sa kanya, it's not healthy for her anymore.

Nakita kong nainis siya.

"Hey, give that back to me. Yung beer na nga lang yung hindi ako iniiwan pati yan kukunin mo pa huh?" Pilit niya itong kinukuha sa akin at mukhang may pinaghuhugutan siya.

"You're already drunk. Let me take to inside. You might get cold." Sabi ko ng akmang hihilahin para buhatin....

"Why are you doing this? Bakit mabait ka pa din sakin huh? " Tanong niya sa akin.

No hindi ako mabait, i just loved you so much and still i love you.

"You're already drunk. You need to get inside." Pilit ko siyang hinihila dahil lasing na siya.

"No, don't touch me. I'm already dirty. Nakadiri na ako please don't touch me. You don't deserve someone like me." Dire-diretso niyang sabi. Anong madumi? She's not.

"You're not dirty, Serenity." Sabi niya.

Tumawa ito ng malakas.

*HAHAHAHAHAHA masasabi mo pa kaya yan kapag nalaman mo yung nangyari sa akin huh?" Nag umpisa ng mag gilid ang luha niya. My love....

"Tell me what happened please..."  Nanginginig na ang boses ko

Wala na talaga siya sa katinuan niya and i think this is the right time.

"I-i w-was r-raped. Carlo raped me." Tumulo ang luha niya.

SHE'S WHAT? SHE WAS RAPED.

MY SERENITY WAS RAPED.

The next thing i knew ay sira sira na ang mga mesa at upuan dahil sa pagwawala ko.

"See, nakakadiri na ako diba? I break up with you kase madumi na ako. Ang dumi dumi ko na. I loved you so much that time kaya naisip ko na hindi ako deserving para mahalin mo kase marumi na ako." Nag umpisa na siyang umiyak.

Ansakit nung nalaman ko.

"Why... why didn't you tell me? WHY DIDN'T YOU TELL US?." I shouted dahil galit na galit ako.

I'm a lawyer pero sariling mahal ko hindi ko napagtanggol. Walang kwenta ang pagiging abogado ko.

"I was scared. I was really scared. And i try to tell it to my parents and to my kuya but Kuya Silas needs them. They left me. I-i was all a-alone." She started sobbing.

She went through that. ALONE.

Niyakap ko siya, pilit niya akong tinutulak pero mas nanaig sa akin na gusto ko siyang yakapin.

"No, don't touch me. Madumi na akong babae. Madumi na ako." Nagwawala siya.

Dumating ang magulang at kapatid niya

"What happened, bro?" Si  Silas.

Nakatulala lang ako.

"S-she was r-raped. That mother fvcking Carlo raped her." Umiiyak na sabi ko dahil galit na galit ako. Gusto kong pumatay.

Nakuha pa ng Carlo na yan magsaya. I just saw him last time with his girl.

"No, don't cry, shhh." Bulong niya sa akin bago makatulog.

Binuhat ko siya at ipinunta sa kwarto niya. Tinabihan siya ni Tita, iyak ng iyak.

"My baby...." She's sobbing like a baby. "H-non, yung a-anak natin. H-hon, b-binaboy yung anak natin. W-wala ako para s-samahan siya. " Niyakap siya ni tito.

Nandito ako sa kabilang bahagi ng kama hawak hawak ang kamay niya.

Nilagpasan niya mag isa. Nilagpasan niya 'yon ng wala kami. Iniisip ko pa lang alam kong nahirapan siya. Nahirapan siya ng sobra.

"Isa akong sundalo pero wala akong nagawa para sa kapatid ko. Hinayaan ko siyang babuyin ng gagong Carlo na 'yon." Kita ko kung paano tumulo luha niya. "Sana hindi nalang ako na hostage para hindi niya mag isang nilagpasan 'yon." Napaluhod na siya. Lahat kami dito ay umiiyak.

Nagising si Aria kaya agad siyang kinausap ni tita.

"Anak, why didn't you tell us huh? Sa loob ng tatlong taon bakit pinili mong itago?" Sabi ni Tita habang umiiyak. Hindi siya maka sagot.

Nasa higaan pa rin siya at nakatulala lang ako sa kanya.

"Anak, kausapin mo 'ko. Sabihin mo lahat kay mommy please.. sabihin mo sa akin, anak." Umiiyak na sabi pa rin ni Tita. Tuluyan na siyang napa-iyak ng yakapin siya ni Tita.

"M-mommy..." Her voice cracked.

"Tell it to mommy, baby. Tell us what really happened."

Tumingin siya sa paligid, napa titig siya sa akin.

Alam kong namumula na ang mata ko dahil kakaiyak. Naawa ako sa kay Serenity. Kinaya niya mag isa. Sinolo niya ang problema niya. Hindi naman ako mandidiri sa kanya dahil mas nangingibabaw pa rin ang pagmamahal ko sa kaniya.

Lumapit na din sa kanya si Tito at niyakap siya. Lalo siyang. napa-iyak.

"Mommy... daddy..." Nanginginig ang boses niya. Kinakabahan ako sa mga sasabihin pa niya. Alam kong di ko kakayanin pero kailangan kong kayanin dahil kinaya niya.

"Please.. tell us what happened." Si Tito.

"I was on my way sa gig ko. N-nung... nung may kotseng humarang sa sasakyan ko. I tried na tawagan kayong lahat pero walang sumasagot kahit isa." She started to broke down. "Binasag niya yung salamin ng pinto ng kotse ko.. tapos nakita si Carlo.. nakangisi sa akin."

"Anak.."

"Tinakpan niya yung bibig at ilong ko ng panyo and one thing I knew nasa higaan ako nakatali ang dalawa kong kamay sa headboard, pati yung paa ako. Sigaw ako ng sigaw ng tulong. Nagbabasakaling may makarinig sa akin, pero wala. Pumasok si Carlo.. S-sinaktan niya ako. S-inampal. S-sinabunutan. S-sinuntok. Tapos n-nakita ko siya... nakita ko siya gumagalaw sa i-ibabaw ko."  Lalo siyang napaiyak. Alam kong torture sa kanya ito. "Hindi ko alam kung ilang araw ako doon pero nakatakas ako. "

"Fvck." Yun lang ang nasabi ko. Sana sana nasagot ko ang tawag niya. Sana hindi siya naghirap ng ganoon. Sinaktan siya ng gagong Carlo na 'yon at binaboy.

"Sinubukan ko sabihin sa inyo... sinubukan ko. Nagmakaawa ako na manatili kayo yet no one stay. Kase busy kayong mag-alala kay Kuya Silas, nakalimutan niyo na ako. Nakalimutan niyong may isa pa kayong anak na kailangan ng tulong. Sinubukan kong sabihin kay Kuya Stephen pero mas pinili niyang hanapin si Kuya Silas." Patuloy niyang sabi . Nagsisisi ako. Nagsisisi ako dahil hindi ko nasagot ang rawag niya" I was all alone. Ako lang mag isa..." Sabi niya habang umiiyak.

Mahal ko you've went through a lot pero wala ako doon. Hindi kita nasamahan. Patawarin mo ako mahal ko.

"Anak... I'm sorry." Sabi ni Tita na umiiyak pa din.

"Nakipaghiwalay ako kay David, hindi dahil hindi ko na siya mahal. Nakipaghiwalay ako kase nandidiri ako sa sarili ko. He deserves better at hindi ako 'yon. " Napatingin siya sa akin. Hindi ko na napigilan ang sarili ko na maglakad papunta sa kanya at yakapin siya.

"I didn't meant to say that, David. Hindi ko gusto 'yon. Gusto kong manatili ka sa tabi ko pero mas nangingibabaw sa akin yung may ibang nakatikim sa akin. Marumi na ako. God knows na gusto kong isigaw na mahal kita." Sabi niya habang umiiyak sa balikat ko.

"No.. don't say that. Hindi ka marumi. Sana sinabi mo sa akin. Lawyer yung boyfriend mo pero hindi man lang kita na pagtanggol. Hindi man lang kita napaglaban sa korte. Sana sinabi mo... kase hindi naman kita iiwan. " Umiiyak na sabi ko.

Nasasaktan ako na makita siyang ganito. Nai-imagine ko ang kababuyang ginawa sa kanya ni Carlo. Iniisip ko din kung paano siya bugbugin nito.

"Mahal na mahal kita... sana sinabi mo sa akin para mabigyan ko ng hustisya ang ginawa niya sa'yo. Pero bakit sa loob ng tatlong taon hindi mo pa rin sinabi?" Tanong ko sa kanya. Sana sinabi niya dahil gagawin ko ang lahat para makuha ang hustisya.

"K-kase.. natatakot nanaman akong ma-reject. Natatakot nanaman akong talikuran. Natatakot akong iwanan. Ayoko na masaktan. Kasi ang sakit sakit ng isa-isa nila akong tinalikuran. Walang nandyan para sa akin. I went through a lot. I was all alone. Wala na ring saysay yung buhay ko."

Hindi ko naman siya tatalikuran. Handa pa rin akong yakapin siya. Hindi naman niya kailangan maging mag isa dahil nandito ako para damayan siya. Para samahan siya.

"Oh my god." Si Tita.

Umiiyak kameng lahat. Si  Stephen. Si Silas, kitang kita ko kung paano siya umiling. Alam kong sinisi niya ang sarili Si Tita na nakayakap kay Tito.

"Kuya... mommy... daddy... david . Nakaya ko nakaya kong mag-isa. Kinaya kong harapin mag-isa yung takot ko. Kinaya kong mabuhay. Kinaya kong lumaban. Kinaya ko ang lahat. Kinaya ko na wala kayo. " Sabi niya sa amin.

Ang tatag ng mahal ko. Ang lakas niya para harapin lahat ng iyon. Ginawa niya ang lahat para mabuhay.

"I'm sorry... I'm sorry..." Bulong ko. Kulang ang patawad dahil alam kong hindi maiibsan noon ang paghihirap na hinarap niya.

"May ebidensya ba? May picture or anything?" Tanong ko dahil kating kati na akong makulong yang si Carlo

"I don't know. But i have a picture dahil alam kong darating yung oras na ito. Malalaman niyo at hihingan ako ng ebedensiya. " Hinanap niya ang phone niya. "Where's my phone?" Tanong niya.

Kinuha ko ang phone niya sa drawer at binigay ito sa kanya. Hindi pa niya ito nabubuksan ng yakapin siya ni  Silas.

"I'm sorry, Aria. I think it was my fault. It was my fault. You went through that alone. I'm sorry. Kung hindi lang sana ako na hostage, hindi mas less na sakit siguro ang nararamdaman mo. I'm sorry."

"No it's not Kuya. Hindi mo ginustong ma hostage ka. Hindi mo ginusto ang nangyari sa akin. Hindi niyo ginusto. It's not your fault. I'm just hurt, Kuya." Sabi ko habang hinahagod ang likod niya.

Binuksan niya ang phone niya. Hindi pa man din nagtatagal sa pagkakahawak nang  agawin ko ito sa kanya.

Naghanap ako sa phone niya. May nakita akong picture na may sugat at mga pasa siya pero I accidentally clicked something and it's an ultrasound...

Gumuho ang mundo ko... baby... baby... this.... is it mine.... or his....

"I'm sorry." Sabi niya.

"W-what..." Hindi ko matuloy ang sasabihin ko.

"I'm sorry." Yun lang ang nasasabi niya. I'm sorry.

"Explain it to me." Hinawakan ko ang balikat niya at mahinang niyugyog. "Tell me please..." May pagmamakaawa sa boses ko.

" I lost him. I lost my angel. I lost our angel. I'm sorry." Sabi niya na lalong nagpaguho ng mundo ko.

My baby... may anak kami..

Napaupo na ako sa sahig at tuloy tuloy na bumagsak ang luha ko.

Wala na yung anak namin... wala na ang anak na minsan kong pinangarap.

"No... no way. " Hindi ako makapaniwala. Puro  iling lang ako at hinding-hindi ko ito matatanggap.

"I was about to tell you that. I am 2 months pregnant pero busy ka. Tapos nangyari 'yon. Tinalikuran nila ako. Nakipaghiwalay ako sa'yo. Di pa nagtatagal, iniwanan na din ako ng anak ko... ng anak natin."

Ang sakit malaman na iniwan ako ng anak ko. Pagsisisi dahil masyado akong naging busy. Nanghihinayang din ako i almost got a family with her at mas lalo kong naramdaman ang galit. Galit kay Carlo dahil alam kong siya ang dahilan nito.

She was 2 months pregnant when he raped amd hurt my Serenity.

I ask her if she can take me to our baby.

"A-anak ko... andito na si D-daddy." Basag ang boses na sabi ko.

Nandito kame sa memorial park. Gusto kong dalawin ang anak ko. Gusto kong dalawin ang anak namin.

"I'm sorry, my angel. I'm sorry. Daddy was sorry 'cause I'm not there for your Mom and for you. I'm sorry, baby." Sabi ko habang umiiyak.

I look at the sky.

"Anak, are you right up there? Are you looking at Mommy and Daddy? I'm sorry, mu little angel. I'm sorry if i was not there when you and your mommy suffer. Daddy is sorry, so forgive me please. Please forgive, daddy. I'll love your Mom she's the best and strong woman that i know. I love you, my little angel."

Ilang oras ang itinigal namin dito. Ilang oras akong umiyak at nanatili lang siya sa tabi ko.

I look at her. Meron pa ring luha sa mga mata ko.

"Paano nangyari? Paano nangyaring nawala siya?" Tanong ko sa kanya.

"The doctor said nung last check up ko is mahina ang kapit ni baby. " Nag umpisa siya.

Ipinagpatuloy niya ang pagkukuwento sa akin. Hindi ko pa ring napigilan maiyak habang iniisip ang anak ko nasa sinapupunan ni Serenity pero wala ng heartbeat. Ang sakit sakit isipin na yung anak ko na pilit lumalaban pero wala.. kinuha na agad siya sa amin.

Nagpahinga ako.. pero hindi ako makatulog. Naririnig ko ang kanyang sinasabi.

" Your daddy look hurt, my angel. He's sorry dahil wala siya nung mga panahong naghirap tayo. Nung naghirap tayo. It's not his fault, right? I hope your dad can forgive his self."

Can i really forgive myself? I want a justice.

Nangako ako na bibigyan ko ng hustisya ang nangyari sa kanila.

After so many weeks. Nakahanap ako ng mas solid na evidence sa kanya.

"So stupid." Sabi ko dahil hindi niya alam na may CCTV sa lugar kung saan niya kinuha si Serenity.

May witness din ako. He said he saw Carlo carrying Serenity papunta sa isang rest house. At narinig niyang humihingi ito ng tulong. He said he wanted to call a help pero hindi na niya kaya dahil hindi ganon kalakas ang katawan niya.

Nakita ko siya. I saw him with the Police Officers. Hindi ko napigilan na suntukin siya. Sipain. Halos hindi ako tumigil kung hindi lang ako inawat ng mga Pulis.

"You deserve more than that. Kulang pa ang pagpapakulong sa iyo dahil sa pang gagago at pagpatay mo sa anak ko. Binaboy mo si Serenity, sinaktan mo siya. Pinatay mo yung batang anak ko na nasa sinapupunan palang niya at ikaw nakuha mo pang magsaya."

Wala siyang sinabi. Napatunayan sa korte na he's guilty dahil sa mga solid evidence na hawak ko.

Now... she walking in the aisle. Smiling.

Heart

Beats fast

Colors and promises

How to be brave?

She's been brave. She faced all the her fears. Alone.

How can I love when I'm afraid to fall

But watching you stand alone?

All of my doubt suddenly goes away somehow

One step closer

Ang ganda niya. She look so beautiful in her white wedding dress.

I have died everyday waiting for you

Darling don't be afraid I have loved you

For a thousand years

I'll love you for a thousand more

Siya lang ang babaeng mamahalin ko ng ganito bukod sa Mommy, kapatid at magiging anak ko.

Time stands still

Beauty in all she is

I will be brave

I will not let anything take away

What's standing in front of me

Every breath

Every hour has come to this

One step closer

She's crying. My soon to be wife is crying.

I have died everyday waiting for you

Darling don't be afraid I have loved you

For a thousand years

I'll love you for a thousand more

And all along I believed I would find you

Time has brought your heart to me

I have loved you for a thousand years

I'll love you for a thousand more

I'll love you for a thousand more

Ohh

One step closer, mahal. Akin ka na. Magiging akin ka na habang buhay.

One step closer

I have died everyday waiting for you

Darling don't be afraid I have loved you

For a thousand years

I'll love you for a thousand more

And all along I believed I would find you

Time has brought your heart to me

I have loved you for a thousand years

I'll love you for a thousand more

We said our vows to each other and i didn't expect na maiiyak ako.

"You may now kiss the bride."

I hold her cheeks before kissing her deeply. Rinig ko ang hiyawan nila.

"I love you mahal ko. Mahal na mahal kita at ikaw lang ang mamahalin ko habang nabubuhay ako." I kiss her forehead.

"Mas mahal kita. Mahal na mahal. Wala na akong kawala. Iyong iyo na ako, mahal ko. Ikaw lang ang mamahalin ko habang nabubuhay ako maging sa susunod kong buhay, ikaw lang ang gusto kong mahalin."

I kiss her once again.

You never give up, You pick yourself up, You brush yourself off, You push forward, You move on! You adapt! You overcome! That's what I BELIEVE!

This is David Nolan Garcia and my wife Aria Serenity Cabrera-Garcia and this is our story.