Chapter 2
Third Person's Point of View
"Let's order something first before we start our meeting, shall we? I'm quite famished. And this restaurant has been my all time favorite for their delicious cooking so I won't let this pass," Natatawang saad ni Mr. Tiu, ang ka-meeting ngayon ni Rithe. Isa siya sa pinaka-importanteng investors kaya kailangang makuha niya kaagad ito ngayon. He won't waste more time. He has to have him immediately dahil marami pa siyang gagawin. May hahanapin pa siyang isang taong sobrang galing yatang mag-tago at di niya mahanap-hanap.
"Then, let's do it Mr. Tiu. I'm glad that you like the restaurant and their foods here." Rithe actually heard a lot about this restaurant but he have never tried to eat here. Ngayon lang talaga dahil napag-alaman niyang ito ang pinaka-paboritong Filipino Restaurant ni Mr. Tiu.
"Yes, yes. The foods here are all tasty. Sa tuwing kakain ako dito ay naaalala ko ang aking namayapang asawa. You know that my wife is a filipina, right? She used to cook me the foods that are served here." Nakangiti si Mr. Tiu habang inaalala ang mga pagkaing niluluto sa kaniya ng asawa. Oh, how he missed those times where he goes home and the dinner's already served.
Nagtawag na sila ng waitress habang patuloy ang pagsasalita ni Mr. Tiu sa kaniyang asawang namayapa. Rithe wasn't bored at all. Sa katunayan nga ay parang pumapalakpak ang kaniyang tainga sa tuwing sasabihin ni Mr. Tiu ang salitang 'asawa'. Naaalala niya din ang dapat sana'y magiging asawa niya na hanggang ngayon ay hindi pa rin nagpapakita. It's been almost two weeks, yeah? Since the woman left him alone in the bed after their hot making love.
He knows that he's fucked up for wanting to marry the woman who obviously doesn't have something to do with him. Rithe knows how fucked up he is for being whipped at first sight with a woman, but what can he do? Iyon talaga ang gusto niyang mangyari. Gusto niyang pakasalan ang babae dahil siguro na siyang may iniwan siya sa babae. At lalabas lang 'yon matapos ang siyam na buwan.
"Sirs, you don't have to pay for your orders today. We're only opening 'till morning and we're closing in the afternoon." nakangiting saad nong waitress matapos makuha ang order ng dalawang businessman. Bumaba ang tingin ni Rithe sa nameplate nito. It says 'Clarice'.
Mr. Tiu's eyes widened. Surprised that a restaurant is serving but for free.
'Hindi ba sila malulugi?' Iyon ang tanong ni Mr. Tiu sa kaniyang isipan na hindi na niya lang sinabi.
Mas lumawak ang ngiti ni Clarice sa matanda. Sa isip niya ay, dapat na magpasalamat talaga ang mga customers na mabait ang may-ari ng restaurant. Si Miss Reese na ngayon ay magkakaanak na and they're all so happy about it.
Napatingin naman si Clarice sa isang lalaki na nakasuot din ng business attire.
'Ang gwapo. Iyon nga lang ay parang ang sungit sungit.' Sa isip ni Clarice habang nakatingin kay Rithe.
"Oh, for free? That's great! Your boss must be so happy today that she decided to make everything for free!" Masayang saad noong matanda. Mas lalong lumawak ang ngiti ni Clarice.
"Yes po Sir. Buntis po kasi ang Boss namin and she wants to celebrate it today with all the customers."
"Wow! Let me guess, she will celebrate the good news to her staffs too that's why half day lang kayo ngayon?" Tumango si Clarice sa matanda. Ito lang kasi ang nagsasalita at iyong isa namang lalaki na gwapo ay nanatili lang tahimik.
Rithe bit his lower lip as he played with it. Nanatili ang blangko niyang tingin sa mesa habang iniisip ang sinabi noong waitress bago umalis upang kunin ang kanilang order.
Buntis.
Napaisip siyang baka buntis na rin ngayon ang inosenteng babae niya. Pregnancy will surely look good on her. And he can't wait to find her so he'll be able to take care of his woman and his baby.
A smile unconsciously broke out of his lips at napansin iyon ni Mr. Tiu. Gulat siya sa nakita lalo na at ang alam niya ay hindi ngumingiti ang lalaking ito. Rithe Salvatore doesn't smile to anyone nor get close with anyone unless you're useful to his business.
Sa kabilang banda naman ay tinutulungan ni Reese si Clarice sa paghahanda ng mga pagkain. Nilalagay niya ang mga ito sa tray. Akmang bubuhatin na ito ni Clarice nang tawagin siya ni Sandra. Nagmamadali ito at parang natatae na ewan.
"Clarice! Pakikuha naman nong order sa table 7, oh! Puta, kanina pa ako natatae!" Ani nito bago pumasok sa comfort room para sa mga staffs.
Gulat naman na napalingon si Clarice kay Reese nang kalabitin siya nito.
"M—Miss!" Magrereklamo na sana si Clarice nang kunin nito ang tray na dapat sana ay ihahatid niya sa table ng dalawang businessman ngunit napahinto na siya nang gawaran siya nito ng isang matamis na ngiti. Isang matamis na ngiti na talaga nga namang kayang tunawin kahit na ang pinaka-malaking bloke ng yelo. Ang ngiting kayang gibain ang isang malaking harang na pader. Ganoon nga. Ganoon ang epekto ng matamis na ngiti ng kanilang mabait na Restaurant owner.
"Ako na nito," Reese was smiling softly when she mouthed that to Clarice.
"Sigurado po kayo, Miss?" may pag-aalinlangan pa rin sa boses ni Clarice. Ito kasi ang kauna-unahang beses na lalabas sa kusina si Miss Reese. She doesn't converse to anyone lalo na at hindi nito kayang magsalita ngayon. She isn't mute, but she's too traumatized to even speak a word.
Nang makalabas si Reese sa kusina ay sinusundan pa rin ito ni Clarice ng tingin. Maya-maya ay bumuntong-hininga siya. Di bale, kung ano man ang mangyari. Marami naman sila na poprotekta sa magandang diwata na siyang may-ari ng restaurant.
Medyo nanginginig pa ang mga kamay ni Reese nang makalabas siya at bumungad sa kaniya ang napakaraming taong kumakain. Dinadayo talaga ang kaniyang restaurant, lalo na ngayon na free ang service which made her more proud and thankful. Papaswelduhan pa naman niya ang mga crew niya kahit na free ngayong araw. Walang babawas na sweldo, bagkus ay dadagdagan niya pa.
Kinalma niya ang sarili at nakangiti nang tinungo ang mesang siyang pagdadalhan niya ng orders. Ngunit nang papalapit na siya ay naagaw niya ang pansin ng lahat. Napahinto ang mga tao sa pagkain at parang natutulalang tinitigan ang napaka-gandang diwatang lumabas mula sa kung saan. Mahaba ang kasuotan nito at sobrang puti pa ng balat. Napakahaba rin ng tuwid nitong itim na buhok na hanggang pwet yata nito.
Rithe unconsciously turned his gaze towards the woman who definetely took everyone's attention.
Napaawang nalang ang labi niya nang makita kung sino ang magandang dilag. Kitang-kita kung gaano kaganda ang kaniyang babae. Sa wakas, nagpakita na rin ito. At dito pa talaga sa restaurant na ito? He must be so lucky!
'And she's going to their table! Is she one of the crews?!'
Halos baliktarin na ni Rithe ang mesa para makalapit lang sa babae ngunit pinigilan niya ang sarili. He should compose himself so he won't scare his woman. Yeah, that's what he should do. He should be calm.
But fuck! His insides are hyperventilating! He's getting excited and he missed her! So much!