Chapter 19

Asereath's POV

Today is the 3rd week of June and it was Saturday where the party would be held. Remember? Succubus Eye? Yes, it's today. 7 in this evening. Here I am waiting for Zid to finish changing clothes. Mas mabagal pa siya kaysa sa ‘kin. It only took me less than 10 minutes and him? 1 hour. I don't know what's with him. He's not even going to wear some make-up.

Here I am wearing the dress that Tomi designed for me. The dress was black matte, and it suits me. My back was open like a 'V'. The dress was only up to my knees, and you could see my baby bump. I tied my hair into a messy bun. I didn't put any make-up because I knew that I would still look ugly.

I wore the gold metal claw for accessories and for defense.

Here I am sipping some Chuckie waiting for the dumbass to get out. I heard the door creak open and saw him. My mouth almost literally dropped. Lol. He looks like a God. No words can express how handsome he is. Black suit with a silver tie. Messy hair and some sunglasses that perfectly match him. You can see his jawline. I can't explain it anymore.

“Like what you lookin', baby?” tanong niya nang nakita niya akong tumititig ng matagal sa kaniya.

“Not really,” ewan kong sabi at tumayo na.

“What's with your dress!!?” Agad niyang bulyaw at lumapit sa akin. He looked at me from head to toe.

“Is something wrong with it?” Tanong ko sa kaniya. Tumiim ang bagang niya. Bumalik siya sa kwarto niya at noong lumabas na siya may dala-dala siyang leather jacket. Pinatong niya iyon sa balikat ko at hinaharangan ang exposed kong kaluluwa.

“Don't flaunt too much,” he whispered that made me shiver down through my spine.

Inilahad niya ang kamay niya sa akin at tinanggap ko ‘yon. Lumabas na kami patungo sa kaniyang kotse. Habang naglalakad kami nagsalita siya.

“You look stunning,” saad niya at tumingin sa akin.

“Do I?” tanong ko pabalik. Dahil minsan lang kasi ako pumupunta sa formal party at minsan lang ako mag-di-dress ng ganito ka ganda.

“Very,” aniya at pinagbuksan ako ng pinto ng sasakyan.

Pumasok na siya sa kabila at pinaandar na ‘yon.

“Dito ka lang sa tabi ko parati,” sabi niya habang nagmamaneho pa rin.

“Bakit?” tanong ko kahit na alam ko.

“Basta. ‘Wag kang lalayo and hold my hand always,” paliwanag niya at tumigin sa akin. I just nod in response.

Ilang oras din ang biyahe at nadating na namin ang venue ng party. Lumabas ng una si Zid at pinagbuksan ako ng pinto. Isinara niya ito. Ang isang kamay niya nasa likod ko. He's holding my waist from the back.

Pumunta kami sa may gate at nakita ko ang naglalakihang mga bodyguards.

“Invitation?” bunagd nang kalbong higante na may yakap-yakap na m4a1 sa dibdib niya.

Agad namang ibinigay ni Zid ang invitation at pinapasok na kami nang bigla niya kaming harangan muna.

“Sino siya? Sa pagkaalam ko ikaw lang ang inimbita,” wika no’ng kalbo.

“She’s, my wife,” sabi ni Zid emphasizing the last word he said. Nanunuyo naman ang lalamunan ko. Ano ba ito, putang ina naman.

Matamang tiningnan ako ng kalbo.

“Nice wife,” sabi niya. Hindi ko alam kung compliment ba ‘yon o insulto. Tsk! Insulto ata iyon. Nakamask kasi ako.

“Thank you.” Pagkasabi noon pinapasok na kaming dalawa ni Zid. And pagpasok palang namin makikita mo na ang mga nagsisilibutang mga bodyguard’s ng Succubus Eye. Pagpasok naman namin sa malaking pinto makikita mo ang mga nagbibigating mga tao.

Naglakad na kami at naghanap kami ng mauupuan nang biglang may humarang kay Zid.

“Young Zoroa,” wika ng isang matandang panot.

“Dante,” seryosong saad ni Zid.

Makikipagshake hands sana itong si Dante ni Zid pero hindi niya ito tinanggap. Tumawa lang ng mapakla ang panot.

“Who is this–” sabi nitong panot habang tinitingnan ako mula ulo hanggang sa paa ko, “–young lady?” nakangiwi niyang tanong.

“My wife,” seryosong saad ni Zid at lumunok lang ako.

“I didn't know you’re into ugly ones,” halakhak ng panot na nagpagalit sa akin. Nararamdaman kong may namumuong masamang awra sa akin at pati na rin kay Zid. Sinamaan ko ng tingin ang panot at napaiktad siya.

“W–Who are you?” wika niya habang itinuturo ako. Nakita kong may mga tsismoso at tsismosa ang tumitingin sa gawi naming.

“No one,” malamig kong sabi na nagpalaki ng kaniyang mata.

“Come on,” sabi ni Zid at linagpasan namin ang panot at may pabunggo effect pa. Ako yong bumunggo at medyo napalakas ko kaya ‘yon natumba.

Better not mess with me.

“Diya’n upo ka,” sabi ni Zid at pinaupo niya ako sa nag-iisang upuan habang siya ay nakatayo.

Nakita kong palingalinga siya at ako ay nagmamasid lang. May naramdaman akong kakaiba rito. Biglang nag off ang lahat ng ilaw kaya hinawakan ako ng mahigpit ni Zid na sa higpit hindi na talaga ako makakawala pa.  Umilaw ulit ito at may nakita kaming tatlong lalaki na nakatayo sa stage.

Florendo, Diaz, Ponce. Ang lider ng tatlong grupo ng Succubus Eye. Ang succubus eye ay nahahati sa tatlo kaya my tatlong liderato ito.

“Good evening, everyone,” salita nitong Ponce at nagpalakpakan ang mga tao.

“Thank you for coming here tonight,” sabi no’ng Diaz habang dala-dala ang isang baso ng Wine.

“Today we will rejoice for the success of Succubus Eye,” paliwanag no’ng Florendo habang nakangiti, hindi ngalang umabot sa tainga.

“Masaya kami ngayon dahil wala na ang epal sa grupo naming,” tumawa ito at tumawa rin ang ibang tao. Tumingin ako kay Zid at nandilim ang mukha nito.

Nandilim siguro siya dahil ang ibig sabihin ni Florendo ay wala na si  Blatess/Ako upang maging epal sa kanila.

May madami pang sinasabi ang tatlo pero hindi ko iyon pinakinggan dahil may nakakuha sa atensiyon ko. Lalaki nakatutok ang awm niya sa lalaki na nasa pinakaunahang upuan. Hindi lang ‘yon. Pinapalibutan ang buong hall. Nakita ko ang logo nila at hindi nga ako nagkakamali.

“Incubus Eye,” wika ko at napatingin si Zid sa akin at ang lalaki na nasa gilid ko.

“Anong sabi mo?” Takang tanong ni Zid.

“Incubus Eye? Anong alam mo sa kanila, Miss?” tanong ng lalaki na nasa gilid ko kaya tumingin din si Zid dito.

“Baby, tell me, how'd you know that?” tanong ni Zid sa akin. Tiningnan ko lang siya at hindi sinagot ang tanong niya.

“Incubus Eye? The rival of Succubus Eye?” tanong ko kay Zid. Kumunot naman ang noo niya

“How did you know that?”

“Everyone is talking about it.” Pasasalamat ko dahil nag-uusap sila tungkol do’n.

“You're right.”

Hindi ko lubos pinansin si Zid at tumingintingin sa paligid.

Ilang segundo ang lumipas may narinig kaming isang putok at agad nag panic ang lahat lalo na no’ng na off ang lahat ng ilaw.

“Baby! Don't let go of me,” wika ni Zid kaya hinigpitan ko ang pagkahawak sa kaniya nang biglang may putang inang dumaan sa gitna namin kaya nagkahiwalay kami.

“ASERRRR!!” sigaw ni Zid.

“ZIDD!!” sigaw ko rin pero lalo ako lumalayo dahil sa nag aalong na mga tao. Hindi pa rin tumitigil ang mga putok.

Hinawakan ko ang tiyan ko at idinidepensa ang kanan kong kamay kung saan nandoon ang claw.

Mabuti nalang at hindi ako nag heels kaya madali akong makatakbo.

Nakita ko ang isang lalaki na naka snipe sa taas kaya agad akong pumunta paroon niya. Kailangan ko lang patayin ang Succubus at Incubus upang makalabas na ako at makabalik sa piling ni Zid dahil gusto ko ng umuwi.

Palapit ako sa kaniya ng hindi niya nalalaman at noong nasa tabi na ako sa kaniya diyan niya lang nalaman kung saan huli na ang lahat at ginilitan ko siya sa leeg gamit ang metal claw ko.

“Fuck, I miss this!” masaya kong wika. Inihulog ko ang lalaki sa baba ng walang nakakaalam.

Ginamit ko ang snipe at inisa-isa ko ang mga nagtatagong sniper. Bumubulagta ang lahat ng ito ng walang iniiwang buhay. Napag-isipan kong tapusin ang buhay ng tatlong panget na ‘yon na nakikipagbarilan sa mga kaaway kaya binabaril ko ang lahat na makikita kong CCTV.

Bababa na sana ako no’ng may dumating na isang Incubus at agad akong pinatamaan. Natamaan ako sa balikat ko at hindi ako nagdalawang isip na tusukin sa dibdib ang lalaki kaya humandusay ito. Dahil marunong na akong uminda. Nainda ko ang sakit sa balikat pero huli na ang lahat dahil pumula na ang aking mata.

I thirst for blood.

Fuck! Kailangan kong kontrolin ang pagpatay ko baka malaman nilang buhay pa ako.

Tinanggal ko ang pagpusod ng buhok ko at hinayaang lumagayway lang upang harangan na rin ang mga pula kong mata. Kahit na walang ilaw. Klaro pa rin sa mga mata ko ang tatlong lalaki na nakikipagbarilan. Agad akong lumapit sa kanila.

“Young lady! Bawal ka rito!” sigaw ni Diaz na animo’y pinoprotektahan ako.

Ngumisi ako sa kaniya. ‘Yung ngising may masama kang gagawin.

“Tumago ka na, you–” hindi niya natapos ang sasabihin niya nang bigla ko siyang tinusok sa dibdib niya dahilan na liningon ako sa dalawa pang liderato.

Bumulagta sa sahig ang bangkay ni Diaz.

“Sino ka!?” sigaw ni Florendo sa ‘kin. Hindi niya ako makikita pero makikita niya ang nag-aapoy kong mga mata.

“No one,” saad ko at pumikit at pumunta sa gawi ni Florendo na nakapikit lang.

I can sense everyone here. I was train to and was born to.

“Nasaan siya!?” sigaw nito kaya nagsalita ako. Nasa tapat niya lang ako.

“Boo,” pagkasabi ko noon I pierced his heart at naiwan siyang nakamulat ang mata.

Isa. Isa nalang sa kanila ang huli kong papatayin. Ipinikit ko ang aking mata upang surpresahin ang naiwan.

“Sino ka!?”  sigaw ni Ponce kagaya ni Florendo.

Ngumisi ako sa kaniya, ewan ko lang kung makikita niya ang puti kong ngipin.

“Babae ka lang! At ang lakas mo namang patumbahin silang dalawa!” sigaw niya ulit sa akin at chill na chill na itinutok ang kalibre niya sa akin.

Humahalakhak ako.

“Nawala lang siya nagsasaya na kayo,” pagkasabi ko no’n kumunot ang noo niya.

“A–Ano ang ibig mong sabihin?” Tanong nito. Naglakad ako ng hindi niya nararamdaman at napunta ako sa likod niya.

“Nothing...” saad ko habang inimulat ang dalawa kong mata. Tumalikod si Ponce sa akin at nakita kong nanlaki ang kaniyang dalawang mata. Bago pa man niya ako barilin agad ko na siyang pinatay.

Bumulagta siya sa sahig. Easy to kill lang sila. Maglalakad na sana ako nang may nakita akong kumislap. Tumingin ako sa itaas at nakita ang isang CCTV na hindi ko nabaril kanina kasi natago ito.

Tiningnan ko ito ng walang kabuhaybuhay at ngumisi bago ko ito barilin.

Dahan-dahan akong naglalakad patungo sa labas, bawat lakad ko pumapatak ang dugo sa sahig.

This is me. The real me. No one can stop me unless someone can.