Chapter 42: Sa Mundo ng Pag-ibig
Sa bagong mundo nila Kent at Ada....
Naririnig niya ang magandang musika, na pumupukaw sa kanyang damdamin...
do-bidap, do-bidap...
do-bidap, do-bidap...
do-bidap, do-bidap...
Kitang-kita ang mga bituin sa langit ng gabing iyon, kay gandang pagmasdan...
Ang mga paa ni Ada na nakayapak habang lumalakad sa mga bulaklak ng rosas.
Puting damit na mahaba ang suot nito... Papalapit siya ng papalapit papunta kay Kent na nakasuot din ng putting damit habang nakatalikod at pinagmamasdan din ang ganda ng mga bituin.
Niyakap niya ito habang nakatalikod.
~ Hold on to love, that is what I do
Now that I've found you
And from above, everything's stinking
They're not around you
And in the night I could be helpless
I could be lonely, sleeping without you.
And in the day, everything's complex
There's nothing simple when I'm not around you
But I miss you, when you're gone
That is what I do, bay-, bay-, babe
And it's going to carry on
That is what I knew, bay-, bay-, babe
do-bidap do-bidap...
Hold on to my hands
I feel I'm sinking, sinking without you
And to my mind, everything's stinking
Stinking without you
And in the night I could be helpless
I could be lonely, slipping without you
And in the day, everything's complex
There's nothing simple When I'm not around you
And I miss you, when you're gone
That is what I do,
bay-, bay-, babe
And it's going to carry on
That is what I knew,
bay-, bay-, babe
do-bi-dap do-bi-dap
Bay-, bay-, baby
Bay-, bay-, babe
~
Agad namang humarap si Kent kay Ada at nagsayaw sila sa musika ng kanilang mga puso...
Namungay ang mga mata nila at dahan-dahang yumuko si Kent at marahang hinalikan si Ada.
Matamis ang mga halik na iyon...
Unti-unting naghiwalay ang kanilang mga labi habang nakatitig sa bawat isa...
At unti-unting pumatak ang kanilang mga luha sa kagalakan...
Muli silang nagsayaw ni Kent...
Isinandal ni Ada ang ulo niya sa dibdib ni Kent habang ngumiti ng buong puso.
Si Kent naman ay isinandal din ang pisngi niya sa may ulo ni Ada at ngumiti...
At dahan-dahang sumasayaw sa mundo ng pag-ibig . . .
Ang langit ng gabi ay ibang-iba ng gabing iyon. Pakiramdam nila ay sumasayaw sila sa langit at lumulutang habang magkayakap. Ramdam nila ang pagmamahal ng bawat isa.
Ang simoy na napakabango at ang kalangitan ay napakaganda! Nagniningning na buwan at mga bituin.
Sana, pagkatapos ng gabing iyon ay makasama nila ang isa't isa magpakailanman...
Wala silang ginusto sa mundong ito, kundi ang madama lamang na puno ng kagalakan at pagmamahal ang kanilang mga puso.
Isang panghabang buhay na pag-ibig...
At hindi na magbabago iyon, kahapon, ngayon at magpakailanman...
(This is not the ending…to be continued.)